Tien jaar na Pim Fortuyn

Ik lees net in mijn 'Groene' dat 6 mei 2002 bij de meeste Nederlanders als de dag van gisteren in hun geheugen staat gegrift. Ik behoor niet tot die Nederlanders. Dat ik weet wat er op die dag gebeurd is komt, omdat kranten, tijdschriften en andere media ons al dagen, misschien wel weken, overstelpen met herinneringen aan 'de politieke moord' van Nederland. Ik kan er niet omheen, onderdoor, achterlangs.

     Nee, ik weet niet waar ik was, toen Fortuyn werd vermoord en nee, ik was geen treurende Nederlander. Ik was de verbaasde Nederlander, die de moord weliswaar als volkomen onzinnig en onrechtvaardig beoordeelde, maar tegelijkertijd stomverbaasd was over de enorme heisa, die deze daad op gang bracht. Ik begreep niet dat mensen, die de man nog nooit hadden ontmoet, huilend de straat opgingen. Ik begreep niet waarom een vriend van ons met bloemen en tranen naar zijn graf ging en ik begreep niet, waarom deze moord zoveel erger was, dan al die andere moorden hier in Nederland.
     Ik zag de moord ook niet als een politieke moord. Het was een moord op een bekende Nederlander. Maar voor mij waren en zijn bekende Nederlanders niet meer waard dan onbekende Nederlanders. De waanzin van de moordenaar, zijn kaliber, deden ook helemaal niet denken aan een politieke moord, maar gewoon aan de zoveelste waanzindaad, waarvan we er later nog vele (en ergere) hebben zien volgen in Nederland en daarbuiten.

     Voor mij was Pim Fortuyn een charlatan, een narcist en snob. Een rijke lul, die met populisme een mensenmassa wist te bewerken voor zijn eigen eer en glorie. Een massa, die hij diep in zijn hart minachtte om hun gebrek aan eruditie, datgene waar zijn hele wezen prat op leek te gaan.
     Politiek gezien stelde de man niets voor. Ik kan mij nog herinneren, dat ik me tijdens ieder interview zat te ergeren aan het feit, dat hij nergens een zinnig antwoord op kon geven, de hete brei omzeilde of met een wedervraag zijn snor drukte. Op andere momenten gooide hij de deur dicht. Maar Nederland leek te vallen voor de theatrale acteur (ja, dubbelop). En toen het theatrale hoofd zelf viel, was de martelaar van het volk geboren. Theo van Gogh had het zelfs over een heilige.
     Nu zou ik me moeten bezighouden met 'de erfenis van Pim'. Welnee, geen erfenis. In zijn kielzog zijn een aantal nieuwe populisten opgestaan, want wat hij niet kon afmaken en zijn LPF om zeep bracht, kon een ander oppakken. Kiezers zat om een plaats in Den Haag te veroveren. Opportuun gedrag van zielige mensen, die macht ambiëren. Een macht waar ze vervolgens niet mee om kunnen gaan, zonet bewezen door Geert Wilders. Macht die hij alleen in stand kon houden, zolang hij alleenheerser was in zijn partij (dank aan de recente dissidenten) en zolang hij geen verantwoordelijkheid hoefde te nemen voor minder prettige beslissingen.
     Pim Fortuyn is voor mij dood. Ik had hem absoluut een natuurlijke dood gegund, maar een gek dacht daar anders over. Dat hij martelaar is geworden van de zielige bange Nederlander, was eigenlijk wel te voorzien, maar is me nog steeds een enorm raadsel.

     Laten we Geert Wilders in godsnaam in leven houden, want anders krijgen we er nog een. Dan moeten we eerdaags nog een kerk oprichten voor de gewezen katholieken, die de kruistochten weer tot leven hebben gebracht.

4 mei: bezinning

Velsens college 4 mei 2011

Op 4 mei ben ik steevast twee minuten stil. Redelijke onzin eigenlijk, want gedurende de rest van het jaar denk ik vaker aan slachtoffers van oorlogen, dan in mei, als het voorjaar het leven zo ontzettend vrolijk maakt. Ik herdenk de doden al mijn hele leven op alle momenten, en dat zijn er veel, dat de idiotie van deze wereld  mij bereikt via de media. Dat beperkt zich natuurlijk niet tot Nederland: Bosnië, Irak, Afghanistan, 9/11, Hutu's en Tutsi's, Tibet, Utoya, ik kan hier moeilijk de halve wereld vermelden. En het beperkt zich ook niet tot oorlogen en grote aanslagen: de man die zijn vrouw en kinderen vermoord, de vrouw die vier baby's smoort, de monnik die zichzelf verbrandt.

Franc Weerwind bij vrijheidsvuur

     Toch is dodenherdenking nog wel van deze tijd, want twee minuten per jaar stilstaan bij de slechtheid van de mens is geen overdreven luxe. Als die twee minuten er niet waren, wanneer had ik dan ooit het verhaal overgebracht op mijn kinderen? Was het er dan bij ingeschoten? Je weet maar nooit. Mijn kleuters moesten hun mond al houden en met het verstrijken van de jaren kregen zij iedere keer een beetje meer informatie over het waarom. De jaarlijkse herhaling van de twee minuten stilte was altijd weer aanleiding om te praten over goed en kwaad, want familieleden hebben wij niet te betreuren en dus kreeg onze dodenherdenking een algemeen opvoedkundig aspect. De herdenking, op die manier bezien, is van onschatbare waarde, want natuurlijk vertel je je kinderen op een bepaald moment over de holocaust, maar zonder aanleiding blijf je niet aan de gang. Die twee minuten op 4 mei zijn voor ons minder een dodenherdenking dan wel een bezinning: Gij zult een goed mens zijn!
     Sinds 2010 leg ik samen met fractie en bestuur van GroenLinks bloemen bij het monument op Plein 1945 in IJmuiden. Dat is weer een hele andere beleving. Ineens is dodenherdenking formeel geworden en kijkt men toe, hoe ik herdenk. Het is geen denkproces meer maar een doe-proces, dat volwaardig lijkt, maar toch afbreuk doet aan mijn beleving, want herdenken kan je het beste alleen.

Boele Beu 4

Luisteren én schrijven zijn vakken, Bart. En als het dan niet zo snel allemaal te volgen is, dan staat het meeste nog op papier. Handig om nog even te checken of het allemaal wel klopt wat de oren hebben gehoord.

     PvdA, CU en BD hebben inderdaad een amendement op de nota 'Dierenwelzijn' ingediend. Daarin stelden zij de raad voor, om de budgetverhoging van € 65.576,-- voor de wettelijke taken van de dierenwelzijnsnota voor 2012  te schrappen uit het raadsvoorstel en ook, om deze meerjarige budgetverhoging in de Voorjaarsnota 2012 niet te verwerken. In overleg met wethouder Westerman lieten zij het bezwaar tegen verwerking in de voorjaarsnota vallen. Het amendement werd door de raad dus aangenomen met alleen het schrappen van de budgetverhoging.
     Om dat uit te leggen als 'Op voorstel van PvdA, CU en BD is het bijbehorende budget verhoogd met € 65.576,--' is dan wel een hele vreemde uitleg van zaken. Dat bedrag is namelijk geschrapt! Het gewijzigde amendement, dat door de raad werd aangenomen, heeft de wethouder financieel carte blanche gegeven: hij vroeg om ruim 65 duizend, maar kreeg eigenlijk een blanco cheque.

     GroenLinks is natuurlijk in zijn nopjes. Want in tegenstelling tot wat je vervolgens schrijf, Bart, is het niet Marc Hillebrink die de aanzet tot de dierenwelzijnsnota heeft gegeven, maar GroenLinks. De eerste stap werd gezet in de vorige raadsperiode, toen Westerman en Hillebrink nog samen GroenLinks vertegenwoordigden. Hillebrink was dus portefeuillehouder voor GroenLinks, iets wat Merhottein bij zijn vertrek heeft overgenomen. Pas veel later werd Marc onafhankelijk raadslid. En zoals je heel goed weet, is het niet de woordvoerder, maar altijd de partij, die verantwoordelijkheid draagt, zowel voor heden als verleden. Maar ik heb Wim en Marc na de raadsvergadering natuurlijk van harte gefeliciteerd met het behaalde resultaat, want het was immers hun 'kind'.
     Oh ja, het gaat hier niet om jouw column, maar om gewone verslaggeving, dus wat dat aangaat mag ik deze keer onverholen kritiek hebben. Het klopt van geen kanten wat je schrijft! Heb je nou echt niet begrepen, wat er in die raad gaande was, of heb je de boel opzettelijk zo verdraaid, dat jouw politieke voorkeur weer even de schijnwerpers haalde? Dat zou dan toch redelijke volksverlakkerij zijn, moet ik zeggen. En zo niet, doe dan eens wat aan je vakbekwaamheid.

Sap: Oppositief

Dit woord is net zo toevallig ontstaan als de gelegenheidscoalitie. Afbreken van woorden aan het eind van een regel wil in kranten nogal eens tot vreemde zaken leiden, in dit geval oppositief-racties. Dank dus aan het slechte controlemechanisme van de tekstverwerker en niet aan mijn fantasievol brein.

     Oppositief waren de afgelopen dagen zeker. Ik had het in mijn vorige blog niet bij het rechte eind: een aantal ego's in de politiek was kennelijk niet te groot om tot een bezuinigingsakkoord te komen. Het maakt me trots, dat GroenLinks daarbij hoorde. Yolande Sap heeft ballen getoond!
     Na haar Kunduz keuze had ik nog weinig vertrouwen in onze leidster, niet alleen omdat ik die keuze niet kon waarderen, maar ook omdat zij daarna redelijk in het niets verdween en zij de media niet haalde. Maar deze week heeft zij dat helemaal goed gemaakt. Sap laat dus van zich horen als zij constructief een bijdrage kan leveren, dat is nu wel duidelijk.

     Misschien lijken we wel meer op elkaar dan ik dacht. GroenLinks Velsen heeft een bloedhekel aan stemverklaringen en ander gepraat, dat alleen voor de camera's wordt gebezigd, om hopelijk nog maar even in beeld te komen. Al dat geleuter houdt een vergadering op en heeft geen enkele toegevoegde waarde. Dan weet u nu, waarom wij vaak ons kop houden. Onze mening blijkt wel uit ons stemgedrag en goede discussies zijn helaas schaars. Meestal moet je enkele keren hetzelfde herhalen, omdat er niet wordt geluisterd naar de inhoud van je woorden. Zo vroeg ik laatst in het debat over burgerparticipatie aan een raadslid, waarom de wijkplatforms eerder moesten worden geïnformeerd dan andere burgers. De wijkplatforms hebben geen officiële status (worden door de wijk niet gekozen) en zijn dus gewoon burgers, net als alle andere burgers, actiegroepen en opgerichte verbonden. De wijkplatforms zijn ontzettend belangrijk en doen heel goed werk, was het antwoord. Dat wilde ik niet ontkennen, maar ik vroeg wat het verschil is tussen de rechten van de ene burger en die van de andere. Toen kreeg ik het verwijt, dat GroenLinks ineens tegen de wijkplatforms was. Het is maar hoe je woorden interpreteert. Moet ik dan nog antwoorden, dat het andere raadslid de overige burgers discrimineert? 'K denk ut nie!

Die zit!

     Maar Jolande Sap heeft haar mond dus opengedaan, toen zij iets groots kon neerzetten. En ze zette het, samen met D66 en de CU neer. Daar ben ik geweldig trots op. Vanaf nu is zij groot, volgroeid, heeft zij haar waarde bewezen en heeft zij een ruimdenkende instelling getoond. Maar niet alleen dat. Zij heeft laten zien dat zij er niet alleen is voor de GroenLinks kiezer, maar ook voor de andere Nederlanders. Rechts, midden en links worden in dit bezuinigingspakket bediend, en zo hoort het ook. Compromissen: iedereen moet geven en nemen.

Rutte & de rest

De cruciale fout van Mark Rutte is wel, dat hij zijn vertrouwen volledig heeft neergelegd bij de PVV, in de waan dat hij met gedoogsteun van ex-VVDer Wilders ongestoord een rechtse politiek kon voeren. Dat mislukte, want de PVV werd door de jaren heen op een aantal vlakken steeds linkser.

     Rutte had met het oog op het financieringstekort volkomen anders te werk kunnen gaan. Bij iedere partij heerste het besef, dat er bezuinigd moest worden, maar aan een kamerbreed gesteund bezuinigingspakket heeft hij niet gedacht. De politiek die Rutte voerde was er een voor zichzelf en zijn eigen partij, niet voor het land. Hij is voorbij gegaan aan het feit, dat de helft van Nederland heeft gestemd op de oppositie en dat die helft ook zijn rechten had.
     In plaats van een gevallen premier had hij nu een gevierd premier kunnen zijn, als hij zich had gerealiseerd, dat hij met zijn minderheidskabinet ook de oppositie had moeten betrekken in het grote spel van de enorme bezuinigingen. Dan was hij de eerste premier geworden, die zijn totale bevolking serieus had genomen.

     Kars Veling (oud CU) zegt in de Groene Amsterdammer van 19 april: "Pas als je je verantwoordelijk voelt voor het geheel doe je het als politicus echt goed. Je vraagt het vertrouwen van de kiezer niet alleen voor je eigen achterban maar voor iedereen, dat wordt wel eens vergeten. (...) Als je namens een groep in de Tweede Kamer zit en je hebt niets anders te vertellen dan dat die groep zijn zin moet krijgen, schiet je tekort en wordt het land moeilijk bestuurbaar." Dat getuigt nou eens van intelligentie!
     We kijken naar de toekomst en in denk naar twee mogelijkheden: óf die hele Tweede Kamer blijft tot st. Juttemis doorvechten, ieder vanuit zijn eigen straatje, óf dat kamerbreed gesteunde bezuinigingspakket gaat 30 april naar Brussel. Wat zal het worden? Waarschijnlijk een boete van 1 miljard komma nog wat, want de ego's zijn te groot.