Hufterig ABP

Als de raad eerdaags instemt, zal de bibliotheek Velsen verzelfstandigen. Daarvoor zijn constructies nodig, met name om het huidige personeel niet te duperen. De ambtenaren hebben een pensioenregeling in het ABP en zijn verzekerd via het IZA. Om pensioenbreuk te voorkomen, moeten de huidige werknemers worden ondergebracht in een zogenaamde B3 stichting, zodat ze in het ABP kunnen blijven en hun huidige ambtelijke arbeidsvoorwaarden behouden. Voor nieuwe werknemers wordt een tweede stichting opgericht, waarin de arbeidsvoorwaarden gelden van de CAO voor bibliotheekpersoneel.
        Opgelost, zou je zeggen, maar zo eenvoudig is het niet. Het gaat namelijk niet goed met de pensioenfondsen. Een reden voor deze fondsen om overal geld vandaan te halen, waar het maar vandaan te halen valt. Het ABP dient voor bovengenoemde constructie een rekening in van € 158.000,--. Huh? Waarom moet het ABP hiervoor een rekening indienen, vraagt ieder raadslid zich direct af. Nou, dat zit zo: Het ABP mist aanwas en verliest geleidelijk aan klanten. Kijk, als een van de 41 (full- en parttime) medewerkers zijn baan opzegt of wordt ontslagen, dan komt de nieuwe, vervangende medewerker niet meer in die B3 stichting, maar in de andere stichting en zal dus geen pensioenregeling via het ABP meer krijgen, maar via de CAO voor bibliotheekpersoneel. Dan mist het ABP dus en klant en daarmee inkomsten. En dat gemis aan inkomstenderving moet de gemeente dus even betalen.
        Eh, begrijp ik dat nou verkeerd? Tegenover het feit, dat het ABP die inkomsten niet heeft, keert het fonds toch ook geen pensioen uit? En hoe zit dat dan als de gemeente morgen op het aantal ambtenaren moet bezuinigen? Krijgt de gemeente dan ook straf? Nee, dan niet. Maar het verzelfstandigen van de bibliotheek is toch ook een bezuinigingsmaatregel? Ja, eh...

En dan nog even de overheid. Ik herinner het me nog levendig, de grote ophef over de enorme financiële reserves van de Nederlandse pensioenfondsen in de jaren '90. Afromen die handel, klonk het toen.

'Overheid plunderde pensioenreserves ABP'

vrijdag 26 november 201012:30

De overheid, de grootste werkgever van het land, heeft in de jaren negentig zo'n 25 miljard euro onttrokken aan de financiële reserves van het ambtenarenpensioenfonds ABP. Dat zegt Jean Frijns, oud-directeur Beleggingen van het ABP, in de televisierubriek KRO Reporter van zaterdagavond.

Jarenlang heeft de overheid volgens Frijns te weinig premie afgedragen aan het ABP. Bij de verzelfstandiging van het pensioenfonds in 1996 was de achterstand opgelopen tot zo'n 15 miljard euro, aldus Frijns, die van 1993 tot 2005 directeur beleggingen was. Volgens hem is de overheid daarmee medeverantwoordelijk voor de huidige financiële problemen van het ABP.

Frijns, tegenwoordig hoogleraar beleggingsleer aan de VU in Amsterdam, zegt verder dat ,,ook een groot deel van de vut-regeling'' door de overheid is gefinancierd met geld dat het ABP had gereserveerd voor de reguliere pensioenen. Daarmee zou een bedrag van 10 miljoen euro zijn gemoeid.

   

NL Doet

Vorig jaar was ik met een goede reden afwezig, maar dat moest ik dit jaar wel even goed maken. Toen de lijst van klussen binnenkwam, pikte ik er meteen 'een muurschildering in een woonkamer' uit. Iets leukers dan schilderen op een muur bestaat niet. Ik dacht weer aan de schilderingen in Fidèl en daarvoor in Costerlyck, die Ronnie Helder en ik samen maakten.

        Ernst heeft zijn baan donderdag aan de kapstok gehangen en dus kon hij vrijdag ook mee. Normaal gesproken heeft Ernst de leiding in ons politieke duo, want daarvoor is hij fractieleider, maar deze keer kon ik hem commanderen. Heerlijk! Zo van "Nee, dat is veel te donker. Nee, dat moet rustiger. Nee, neem nou die roller, dan wordt het egaler!" En heel soms ook een heel zacht "Goed zo!" Hij luistert goed, die man van me.

        De andere schilders, Wim, Petra en Monique, trachtte ik natuurlijk wat vriendelijker te sturen. Petra moest 's middags weg en dat deed ze met pijn en moeite. Ik heb nog nooit zoveel enthousiasme gezien bij een volwassen vrouw, toen ze doorhad dat ze met haar handen een muur mocht bekladden. Het was bijna therapeutisch.

        Het gebeurde in de huiskamer van acht verstandelijk gehandicapten in de Duinpan, een woonvoorziening van stichting Philadelphia. De enige bewoonster, die met geen stok aan het wandelen te krijgen was, was Esperanza. Zij wilde helpen, overal waar het maar even kon. Ze zorgde voor plastic bordjes om de verf op te mengen en verder voor alles, wat wij niet konden vinden. Ergens in de middag laat ze weten, dat ze zo van dolfijnen houdt. Ik ook. Ik maakte op het strand altijd zanddolfijnen en belegde ze dan helemaal met schelpen. Nu schilderde ik er een op de muur, helemaal voor Esperanza. Ze wil er ook graag een op haar kamer, dus dat doen we ook nog een keertje.

        Wat is het een lol om samen aan zo'n project te werken. Het is jammer, dat dit maar een maal per jaar wordt georganiseerd. Dat zou best ieder kwartaal kunnen. Andere raadsleden en ambtenaren hebben kamers in het huis opgeknapt,  muren en plafonds gewit, de tuin opgeruimd en sommigen zijn gaan wandelen met de bewoners of hebben spelletjes gespeeld. De terugval zal de dag daarna komen. Dan voelen de bewoners, dat ze een dag uit hun ritme zijn gehaald en dat kan soms hard aankomen. Maar niet bij Esperanza. Die geniet van haar dolfijn en zei steeds: Je mag blijven!

Hofnar Bart

Nar, door Frans Hals

Een lezer wees mij, mevrouw de Kip (ja, wat een vondst hè?), op het feit dat Boele de hofnar van de gemeente is en dat ik niets begrijp van zijn column en zijn rol als nar. Domme gans die ik daar ben (ik houd het bij pluimvee).
        De door grappen gecamoufleerde eigen wijsheden van de hofnar vonden hun weg naar de oren, die op een andere manier moeilijk te bereiken waren. Woorden die relativeerden, tot denken aanzetten of stimuleerden in een bepaalde richting. Maar ook woorden die belachelijk maakten, of een spiegel voorhielden. Een hofnar was het geweten van zijn baas.
        Wat mij bijzonder spijt is dat ik Bart Boele nooit met een muts met belletjes in de raadzaal heb zien rondspringen. Dat had me goed gedaan en de kijkers via Seaport zeker ook. Ik stel me daarbij voor dat hij op het moment suprème naar een spreker was gedanst en met een pittige grap de rede van deze onfortuinlijke ziel de grond in had geboord. Niets van de alles. Bart zat gedwee op zijn stoel notities te maken over zaken waar hem ofwel de helft van ontging, of een deel van had moeten ontgaan (ja, er wordt ook wel eens gezwetst in die raad). Dat is jammer, want B&W en de raadsleden hadden, als hij dan echt de nar wilde spelen, toch zijn doelgroep moeten zijn. Als nar had hij, in dit moderne politieke bestel, hun spiegel kunnen zijn.

        Om de grap van een cabaretier te begrijpen, moet je weten waar het over gaat. Als iemand Balkenende persifleert, dan is daar geen zak aan als je niet weet wie Balkenende is. Zo is het ook met de 'grappen' van Boele. Als je niet weet wat de achtergronden zijn, dan kan je ook niet lachen om zijn grappen. De wijziging in samenstelling van de agendacommissie bijvoorbeeld, is een interne aangelegenheid van de raad. Geen ziel buiten die raad weet waarover het gaat en daarmee wordt zijn 'grap' hierover slechts een loze mededeling, die de column lezer alleen maar doet veronderstellen, dat we als raad niets beters te doen hebben. En ken je de achtergronden wel, dan blijkt de 'grap' (want daar houd ik het dan maar even op) ook niet op enige lachspier te werken. Dat geldt voor zoveel dingen die hij schrijft.
        Grappen maken is moeilijk. Dat bewijst Boele. Het is een kunst, die maar weinigen echt beheersen. Je komt er niet met alleen maar sneren of zwart maken. Dat heet 'schijten op'. Er zijn natuurlijk mensen die daarom kunnen lachen, maar die vinden mevrouw de Kip ook spitsvondig en om te gieren.
        Laat ik het nog anders uitleggen. Ik zit in die politiek en dus zou ik, als insider, hard moeten kunnen lachen om een opmerking van Boele over bijvoorbeeld een andere partij, maar dat gebeurt niet. Ik lees zijn column en er vertrekt geen spier. Het enige wat beklijft is stomme verbazing dat een krant zo'n column jaar in jaar uit plaatst. Kan ik dan, als insider, wellicht lering uit zo'n stukje trekken of mijn geweten tegen komen, zoals de nar van weleer dat voor elkaar kreeg? Nee, ook dat is niet het geval. Het doet niets, er gebeurt niets en dat komt, omdat Boele er niet uit kan halen wat eruit te halen valt.
        Wat Boele met zijn column doet is niet de nar uithangen. Hij schijt er wat frasen uit en dat is dat. En door de jaren heen zijn die frasen allemaal voortdurend hetzelfde. Neem je hem serieus, dan kan je alleen maar tot de conclusie komen, dat de politiek niet deugt en niets doet. Ja, daar zijn altijd gewillige lezers voor te vinden. Neem je hem niet serieus, dan lach je voortdurend om een scheet. Het eerste is dom, maar het tweede net zo goed.

Wat die agendacommissie betreft: het is niet te zeggen hoe lang dat nog allemaal gaat duren. Het wachten is op de agendacommissie, die het raadsvoorstel op de agenda zet.

Boele Beu

Wij hadden een politiek verslaggever in Velsen, die enige maanden geleden plaats maakte voor een andere. Met gepaste bombarie namen B&W en de raad afscheid van de man. Op de kaart schreef ik 'We redden het wel zonder je', en dat meende ik ook, want ik was geen fan van deze meneer Boele.

        Ik was gewend de 'Volkskrant' te lezen, maar toen ik ging samenwonen met Ernst ging dat abonnement verloren. Lokale aangelegenheden staan namelijk in de regionale krant en niet in een landelijk dagblad en als lokaal politicus is het zaak op de hoogte te blijven van wat er in je gemeente speelt. Het 'Haarlems Dagblad' van Ernst werd daarom omgezet in de 'IJmuider Courant' en inmiddels zit ik zelf ook in die politiek en zie de noodzaak ervan in. Maar mijn hemel, wat mis ik die Volkskrant! Wat een niveauverschil.

        Nou mag je geen enkele journalist vertrouwen, want ieder mens heeft zijn kleur, zijn mening, zijn gevoel, en je kan niet van journalisten verwachten dat zij dat geheel uit kunnen schakelen, maar er is een verschil tussen onzin produceren en enigszins gekleurd de feiten weergeven.

        Meneer Boele is helaas niet gestopt met zijn werk. Hij schrijft nog trouw zijn column en probeert waar het even kan nog zijn politieke voorkeur in artikelen onder de aandacht te brengen. Dat is zijn recht, maar dan is het toch ook mijn recht om het totaal niet met hem eens te zijn.

        Het probleem met Boele is, dat hij niet grappig is, niet leerzaam, een mens niet aanzet tot denken of op een andere manier bijdraagt aan enige bewustwording. Daarbij heeft hij een wanhopig slechte schrijfstijl, maar smaken verschillen.

        Vandaag belicht hij in zijn column de perikelen van de raad over de agendacommissie, die de onderwerpen op de vergaderingen van de raad plant. Die bestaat (o.a.) uit een grote groep raadsleden, die tevens voorzitters van de vergaderingen zijn. Dat werkte niet helemaal. Teveel gepraat over en weer en daardoor soms neigend naar politiek, terwijl het een niet-politiek orgaan is. Dus ging de commissie op de schop en is er, onder voorbehoud van goedkeuring door de raad, een kleinere commissie in het leven geroepen met slechts vier raadsleden erin. 

        Omdat alles wat verandert binnen het stadhuis altijd via allerlei officiële wegen moet verlopen, neemt zo'n wijziging tijd in beslag. Dat is ook goed, want als volksvertegenwoordigers moeten wij alles kunnen verantwoorden. Enerzijds is dat soms erg bureaucratisch, anderzijds wil niemand ondoorzichtigheid.

        Boele weet er in zijn column weer een negatieve draai aan te geven: 'ruzie maken over wie van hen een vergadering mag voorzitten'. Het raakt kant noch wal, want de voorzitters blijven gewoon de voorzitters. En dan: de volksvertegenwoordiging was hard bezig om zo in zichzelf gekeerd te raken, dat niemand meer wist dat ze er was. Dat laatste steekt en is bijzonder onterecht, maar het geeft vooral aan, dat Boele totaal niet weet wat raadsleden doen. Daarom leg ik dat maar eens uit.

        Het lijkt een peulenschilletje, die twee vergaderingen in de maand (soms zelfs onderbroken door een vakantie). Toch is dat het niet. Aan ieder onderwerp gaat veel leeswerk vooraf, want een groot deel van deze zaken kent een verleden, soms van jaren. Jaren, dat andere raadsleden de materie in handen hadden en als politieke partij kan je hun standpunten niet negeren. Daarnaast spelen ander zaken. Economisch kan iets goed zijn voor een gemeente, maar op andere vlakken kan een partij van mening zijn, dat het geen goede keuze is. Hoe weeg je de voors en tegens tegen elkaar af en wat geeft de doorslag? Natuurlijk kan je besturen op je gevoel en het leeswerk laten liggen, maar of je jezelf dan een goed raadslid mag noemen?

        Afgezien van de raadsvergaderingen en carrousels zijn er tal van andere bijeenkomsten op andere plaatsen. Politieke partijen in de regio organiseren regelmatig symposia om de krachten te bundelen, bijvoorbeeld op het gebied van milieu, de WMO, jeugdbeleid of de ontwikkeling van het Noordzeekanaalgebied. Dan zijn er regionale bijeenkomsten voor raadsleden, waarin zij worden geïnformeerd over nieuwe ontwikkelingen en wijzigingen, zoals de nieuw op te richten Regionale Uitvoerings Dienst in combinatie met de Milieudienst IJmond. Ach, ik vergeet te VRK en nog veel meer.

        Met het interne fractieoverleg en de zaken, die je als politieke partij nog zelf op de agenda hebt staan, kan een raadslid menig avonduur vullen. En de meesten doen dat ook. Daarnaast hebben de fractievoorzitters nog meer vergaderingen, waaraan zij deel moeten nemen, bijvoorbeeld het presidium.

        Wat levert het nou op, dat pluche? Een raadslid krijgt een vergoeding van ruim € 1000,- per maand (inclusief vergoeding voor computer en reiskosten) en kan stellen, dat hij daarvoor minstens 20 (avond- en weekend-)uren per week onder de pannen is. Van dat bedrag moet bij sommige partijen (bij GroenLinks is dat € 150 per maand) worden afgedragen aan de partij.

        Franc Weerwind is een vooruitstrevende burgemeester, die Velsen op de kaart wil zetten als een economisch gezonde gemeente, waarin het bovendien prettig wonen is. Zijn drijfkracht zet ook de raadsleden behoorlijk aan het werk. De raadsleden die al langer meedraaien in de gemeente hebben het dan ook over zeer drukke tijden. Dat Boele doet voorkomen, dat wij niet van onze krent afkomen, is bijzonder misplaatst. Nu hebben we een weekje vakantie, maar in de veertien dagen daarvoor heb ik negen vergaderingen of bijeenkomsten bezocht.

        Ik bemerk bij veel politici een angst om een journalist aan te vallen op zijn commentaar. Kranten hebben namelijk veel invloed. Met een enkel woord kan iemand je maken of breken, zelfs als het volkomen bezijden de waarheid is. Toch waag ik hier de stap om een journalist te bekritiseren. Hij maakt 33 hardwerkende mensen (veel van hen hebben ook nog een baan) volkomen zwart, zonder enige grond. Oh ja natuurlijk, dat kan je als onbelangrijk negeren, maar het is geen stimulans om door te werken en ik ben van mening, dat een krant er juist goed aan zou doen, om die stimulans wel te bieden. Daarbij verdienen die raadsleden respect. Ja allen, want het merendeel zal uw kleur niet uitdragen, maar dat heet democratie.
        Misschien word ik ooit eens Boele-proof, maar ik denk het niet.

De klieren van het leven

In huizenjacht laat een binnenhuisarchitect een plattegrond zien. Hij zegt: "Dit is dus eigenlijk de plattegrond." Ergens verderop in het programma zegt de precentatrice: "Maar jullie willen wat anders, als..."
        Slechts twee voorbeelden in vijf minuten van wat Nederlanders uitkramen op die televisie. Dat zijn nou BNers. Te stom om fatsoenlijk Nederlands te spreken, maar koketteren met hun misplaatste 'roem' kunnen ze volop, dankzij elkaar, want ze vullen voortdurend elkaars programma's om maar niet in de vergetelheid terecht te komen.

        Jeroen van der Boom flipt even tussen de bedrijven door (reclame voor zijn programma 'Wedden dat'). Ik heb de man nog eens ontmoet op de school van mijn kinderen en later in ons restaurant. Aardige vent, dacht ik toen. Maar inmiddels staat hij als een kleuter met zijn duimen te draaien, met als doel dat zijn kandidaten hun achterlijke weddenschappen zullen winnen. Het toppunt van dom vermaak, waar hij zijn geld mee verdient. Heeft die man dan geen enkele schroom? Geen enkele behoefte om zichzelf te profileren als een normaal denkend mens?

        Nu wordt gevraagd, of wij onszelf al in die jacuzzi zien liggen in onze achtertuin. Weer zo'n hype. NEEEEeeee....ik zie dat helemaal niet voor me! Ik haat die dingen!








        Volgend onderwerp: een foto van een indiaan, vrouw, melancholieke ogen, Joan Franka. 'You and me' heet het liedje dat ze zingt, slecht genoeg voor het songfestival. Blijkt het nog een copy te zijn een Hongaarse song ook. Schrappen die handel, al was het alleen maar, omdat Nederland geen moer met indianen te maken heeft. Doe een klompendans...net zoveel kans te verliezen (want dat is de bedoeling toch?).
        Gelukkig begint DWDD zometeen. Dan kan je je op niveau ergeren, want eerlijk: hij lult te snel, hij interrumpeert teveel, maar 't blijft een lekker ding, die Matthijs. De eerste mededeling: er komt een lesbische Playboy, eenmalig. Die wil ik wel hebben (behalve als Katja Schuurman erin staat). Niets voor Vanessa R, gefotografeerd door Pief W.? Vrouwvriendelijk

        Mijn gedachten gaan alle kanten op. Dat komt omdat op sommige dagen de grote ergernissen van het leven volop boven komen. Dat zijn niet de onbenulligheden die hierboven staan, maar het feit, dat ik een huis wil verkopen, dat de huizenmarkt op zijn reet ligt, dat ik een enorme bende moet uitzoeken, dat  ik vanaf maandag weer alleen moet gaan huishouden (want manlief heeft weer werk) en dus ook wat politiek van hem over moet nemen, dat ik die iPad nog steeds niet kan kopen (digifanaat als ik ben) en dat ik geen boksbal heb om stevig op te rammen en de twee glazen wijn geen enkel soelaas bieden.

        Ik ruik een oosterse maaltijd. Ik zou tijdens het eten kunnen mediteren of de cd kunnen opzetten van dolfijngeluiden, die ik ooit van mijn dochter kreeg.

        Oh, en voor ik het vergeet: Rutger Castricum vind ik een ontzettende lul. Zo'n blozend ventje, dat stoer doet, maar geen ruk presteert. Laat hij nou net door 'Je mist meer dan je ziet' op de hak genomen worden! Zie je wel! Andere mensen zijn net zo klierig als...eh....dan....eh...als...eh...ik.