De grootste blunder

Ik ben niet zo'n twitteraar, maar vanavond geniet ik er enorm van. Via Friso Bos ontvang ik het nieuws, dat Wim Westerman tijdens de eerste coalitiebespreking uitvoerig heeft verhaald over mij. Friso schreef: ...heeft getracht Reina de Haan door het slijk te halen...Wim Westerman heeft genoeg psychologische kennis om te bepalen, dat ik in de peuterfase ben blijven steken. Verder zou hij in vergaderingen al hebben gemerkt, dat ik vaak fysiek bedreigend kan zijn. Ik moest zo lachen (Ernst ook)! Stelde mij al voor hoe ik tijdens de vergaderingen direct begon te meppen, als iets me niet zinde...Wim heeft medelijden met me. Dat is lief, dat heb ik verdiend, met name door zijn toedoen, maar dat begrijpt hij niet.
   Toen de uitslag van de verkiezingen door Franc werden omgeroepen en GroenLinks aan bod kwam, applaudiseerde ik als enige ontzettend enthousiast, immers: GroenLinks was van nul zetels naar een zetel gegaan! Natuurlijk was dat de reden niet, maar je klapt alleen voor winst, niet voor verlies. Ik had dus het recht. Mijn werkelijke reden: Wim dacht wel drie of vier zetels te krijgen. Hij kreeg er een. Zelfs die had hij niet verdiend, maar goed.
   Een half uurtje later liep ik op hem toe, gaf hem een bemoedigend schouderklopje en vroeg hem, of hij niet wist, dat je altijd zelf in de kuil valt die je voor een ander graaft. Hij spuwde 'Wat zeg je? Wat zeg je?' naar me en kneep me heel hard in mijn bovenarm (jawel, blauwe plek! Kan ik nog een zaak van maken). Hij spuwde verder 'Verwijder je, verwijder je!' Ik liep rustig weg en stak een middelvinger op met de woorden 'Fuck you Westerman'. Dat had hij weer verdiend. Ja, we zijn allebei nog steeds razend op die ontzettende walgelijke egotripper. 't Zal wel eens slijten.
   De tweets van vanavond helpen daar enorm aan mee. Wim werd tijdens zijn slijkverhaal onderbroken door de voorzitter en liep kwaad de vergadering uit. Wat er allemaal over hem de ronde doet op de sociale media dat weet hij niet. Hij wilde er nooit aan, ofschoon hij een FB pagina schijnt te hebben. Hij heeft ook nooit een blog van ons gelezen. Hij was helemaal niet geïnteresseerd in ons, in anderen, alleen in zichzelf.
   Ik heb ook wel was psychologie gelezen en nu Wim zich op dat niveau uitlaat over mij, vind ik dat hij een koekje van eigen deeg mag hebben. De man is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen, was ooit onderwijzer en is daar op hoger niveau mee doorgegaan. Kortom, iedereen waarmee hij te maken had, moest altijd naar hem luisteren. Hij kan er dan ook niets aan doen, dat hij eeuwig door leutert, altijd over hetzelfde. Herhaling na herhaling. Dat doen onderwijzers, jaar in jaar uit. Bovendien schrijft hij er ook nog boeken over. Dat is voor het publiek, dat hij mondeling niet kan bereiken. Hij denkt veel te weten over onderwijs, maar hier op de bank vertelde hij ooit, dat het onderwijs sinds vele decennia niet slechter is geworden. Alle voorbeelden en feiten ten spijt, hij bleef het ontkennen. Als hij zelf kinderen of kleinkinderen had gehad, dan had hij geweten, dat zoiets als Frans er vroeger in werd gedreund, maar dat kinderen tegenwoordig nog maar drie woorden Frans spreken na drie jaar onderricht. Dan had hij geweten, dat de HAVO tegenwoordig gelijk staat aan het vroegere MAVO niveau.
   Dat hij nooit een weerwoord heeft gehad, in zijn huis nooit een vrouw is tegengekomen die kritiek op hem had, zich nooit aan samenwonen heeft hoeven aanpassen, dat is bijzonder goed merkbaar. Hij duldt geen tegenspraak. Ook niet in de politiek. Daar kan de man natuurlijk niets aan doen, heb melij, maar daardoor gaat het dualisme in de lokale politiek wel compleet verloren. Verder worden mensen in zijn situatie erg narcistisch. Ze dulden alleen maar mensen om zich heen die ja en amen knikken. Iedere ander wordt direct uit de vriendenkring geflikkerd. Contact wordt verbroken zodra de narcist tegengas ruikt. Het tegengas van Ernst en mij was teveel van het goede. Tot het laatste moment heeft Wim net gedaan alsof hij het met ons eens was en op het laatste moment heeft hij zijn web gesponnen. Dan heb je alleen nog een paar domoren nodig, die erin vliegen: het bestuur en een paar leden, die zelf ook wel raadslidje wilden spelen. Ellebogen zogezegd. 17 Vragen aan het bestuur, waarop je toch een zinnig antwoord verwacht, bleven onbeantwoord met 'jammer dat je er zo over denkt' en een ander bestuurslid zei: 'ik heb me ervan gedistantieerd, want ik wilde geen ruzie.' Tsja, waarvoor zit je dan in een bestuur? Om je neus te drukken als je iets moet doen, iets moet regelen?
   Maar terug naar Westerman, een einzelgänger. Hij heeft geen gevoel voor mensen. Dat bewees hij met het afbranden van Beryl Dreijer van Forza tijdens een debat. Hij heeft privé contact met haar, maar op de bühne maakt hij haar ineens af, niet fatsoenlijk, maar volkomen onfatsoenlijk. Zoiets doe je als normaal mens toch niet? Je zit vier jaar lang bij iemand op de bank gezellig wijn te drinken en ineens maakt je je gastvrouw en -heer uit voor onbenullen en haal je ze door het slijk. Zoiets doe je toch niet als normaal mens. En dan al die kritiek, die haat, die hij in de afgelopen vier jaar de wereld in heeft gegooid, hier op dezelfde bank: dikke konten van raadsvrouwen, domme wethouders, leeghoofden, misdadigers, racisten, maffiosi...je kon het zo gek niet verzinnen. Maakte niet uit of het coalitie of oppositie was, iedereen ging door het slijk, net als ik nu. Alleen Wim zelf was fantastisch.
   Zijn fractie informeerde hij half of onjuist over zijn eigen voortgang in dossiers, met gevolg dat wij amper een stap konden zetten, alsmaar te horen kregen, dat het 'volgende week' was opgelost. Altijd met zoveel woorden, dat je door de woorden de inhoud niet meer kon vinden. Want lullen kan hij als de beste.
   Zielige man, die Westerman. Maar ik heb geen melij met hem. Dat heb ik wel gehad. Ooit. Toen dacht ik dat hij dat beetje extra aandacht wel kon gebruiken. Toen dacht ik, dat de man het op prijs stelde, dat wij hem telkens weer uitnodigden. Toen dacht ik, dat hij een goeie vent was. Ik heb me wel vaker behoorlijk vergist in mensen, maar dit is wel de grootste blunder die ik ooit heb begaan in mijn leven. Hoed u voor Westerman.

Boele Beu

Wij hadden een politiek verslaggever in Velsen, die enige maanden geleden plaats maakte voor een andere. Met gepaste bombarie namen B&W en de raad afscheid van de man. Op de kaart schreef ik 'We redden het wel zonder je', en dat meende ik ook, want ik was geen fan van deze meneer Boele.

        Ik was gewend de 'Volkskrant' te lezen, maar toen ik ging samenwonen met Ernst ging dat abonnement verloren. Lokale aangelegenheden staan namelijk in de regionale krant en niet in een landelijk dagblad en als lokaal politicus is het zaak op de hoogte te blijven van wat er in je gemeente speelt. Het 'Haarlems Dagblad' van Ernst werd daarom omgezet in de 'IJmuider Courant' en inmiddels zit ik zelf ook in die politiek en zie de noodzaak ervan in. Maar mijn hemel, wat mis ik die Volkskrant! Wat een niveauverschil.

        Nou mag je geen enkele journalist vertrouwen, want ieder mens heeft zijn kleur, zijn mening, zijn gevoel, en je kan niet van journalisten verwachten dat zij dat geheel uit kunnen schakelen, maar er is een verschil tussen onzin produceren en enigszins gekleurd de feiten weergeven.

        Meneer Boele is helaas niet gestopt met zijn werk. Hij schrijft nog trouw zijn column en probeert waar het even kan nog zijn politieke voorkeur in artikelen onder de aandacht te brengen. Dat is zijn recht, maar dan is het toch ook mijn recht om het totaal niet met hem eens te zijn.

        Het probleem met Boele is, dat hij niet grappig is, niet leerzaam, een mens niet aanzet tot denken of op een andere manier bijdraagt aan enige bewustwording. Daarbij heeft hij een wanhopig slechte schrijfstijl, maar smaken verschillen.

        Vandaag belicht hij in zijn column de perikelen van de raad over de agendacommissie, die de onderwerpen op de vergaderingen van de raad plant. Die bestaat (o.a.) uit een grote groep raadsleden, die tevens voorzitters van de vergaderingen zijn. Dat werkte niet helemaal. Teveel gepraat over en weer en daardoor soms neigend naar politiek, terwijl het een niet-politiek orgaan is. Dus ging de commissie op de schop en is er, onder voorbehoud van goedkeuring door de raad, een kleinere commissie in het leven geroepen met slechts vier raadsleden erin. 

        Omdat alles wat verandert binnen het stadhuis altijd via allerlei officiële wegen moet verlopen, neemt zo'n wijziging tijd in beslag. Dat is ook goed, want als volksvertegenwoordigers moeten wij alles kunnen verantwoorden. Enerzijds is dat soms erg bureaucratisch, anderzijds wil niemand ondoorzichtigheid.

        Boele weet er in zijn column weer een negatieve draai aan te geven: 'ruzie maken over wie van hen een vergadering mag voorzitten'. Het raakt kant noch wal, want de voorzitters blijven gewoon de voorzitters. En dan: de volksvertegenwoordiging was hard bezig om zo in zichzelf gekeerd te raken, dat niemand meer wist dat ze er was. Dat laatste steekt en is bijzonder onterecht, maar het geeft vooral aan, dat Boele totaal niet weet wat raadsleden doen. Daarom leg ik dat maar eens uit.

        Het lijkt een peulenschilletje, die twee vergaderingen in de maand (soms zelfs onderbroken door een vakantie). Toch is dat het niet. Aan ieder onderwerp gaat veel leeswerk vooraf, want een groot deel van deze zaken kent een verleden, soms van jaren. Jaren, dat andere raadsleden de materie in handen hadden en als politieke partij kan je hun standpunten niet negeren. Daarnaast spelen ander zaken. Economisch kan iets goed zijn voor een gemeente, maar op andere vlakken kan een partij van mening zijn, dat het geen goede keuze is. Hoe weeg je de voors en tegens tegen elkaar af en wat geeft de doorslag? Natuurlijk kan je besturen op je gevoel en het leeswerk laten liggen, maar of je jezelf dan een goed raadslid mag noemen?

        Afgezien van de raadsvergaderingen en carrousels zijn er tal van andere bijeenkomsten op andere plaatsen. Politieke partijen in de regio organiseren regelmatig symposia om de krachten te bundelen, bijvoorbeeld op het gebied van milieu, de WMO, jeugdbeleid of de ontwikkeling van het Noordzeekanaalgebied. Dan zijn er regionale bijeenkomsten voor raadsleden, waarin zij worden geïnformeerd over nieuwe ontwikkelingen en wijzigingen, zoals de nieuw op te richten Regionale Uitvoerings Dienst in combinatie met de Milieudienst IJmond. Ach, ik vergeet te VRK en nog veel meer.

        Met het interne fractieoverleg en de zaken, die je als politieke partij nog zelf op de agenda hebt staan, kan een raadslid menig avonduur vullen. En de meesten doen dat ook. Daarnaast hebben de fractievoorzitters nog meer vergaderingen, waaraan zij deel moeten nemen, bijvoorbeeld het presidium.

        Wat levert het nou op, dat pluche? Een raadslid krijgt een vergoeding van ruim € 1000,- per maand (inclusief vergoeding voor computer en reiskosten) en kan stellen, dat hij daarvoor minstens 20 (avond- en weekend-)uren per week onder de pannen is. Van dat bedrag moet bij sommige partijen (bij GroenLinks is dat € 150 per maand) worden afgedragen aan de partij.

        Franc Weerwind is een vooruitstrevende burgemeester, die Velsen op de kaart wil zetten als een economisch gezonde gemeente, waarin het bovendien prettig wonen is. Zijn drijfkracht zet ook de raadsleden behoorlijk aan het werk. De raadsleden die al langer meedraaien in de gemeente hebben het dan ook over zeer drukke tijden. Dat Boele doet voorkomen, dat wij niet van onze krent afkomen, is bijzonder misplaatst. Nu hebben we een weekje vakantie, maar in de veertien dagen daarvoor heb ik negen vergaderingen of bijeenkomsten bezocht.

        Ik bemerk bij veel politici een angst om een journalist aan te vallen op zijn commentaar. Kranten hebben namelijk veel invloed. Met een enkel woord kan iemand je maken of breken, zelfs als het volkomen bezijden de waarheid is. Toch waag ik hier de stap om een journalist te bekritiseren. Hij maakt 33 hardwerkende mensen (veel van hen hebben ook nog een baan) volkomen zwart, zonder enige grond. Oh ja natuurlijk, dat kan je als onbelangrijk negeren, maar het is geen stimulans om door te werken en ik ben van mening, dat een krant er juist goed aan zou doen, om die stimulans wel te bieden. Daarbij verdienen die raadsleden respect. Ja allen, want het merendeel zal uw kleur niet uitdragen, maar dat heet democratie.
        Misschien word ik ooit eens Boele-proof, maar ik denk het niet.