Armoede of rijkdom?

Over een half uur wordt een jongedame door de minibus Cogmen-Dalaman (ik kan even niet bij de Turkse letters) opgehaald. Schuin voor ons huis, pal bij het nieuwe kippenhok van de buurman, dat van allerhande wasrekjes, stukken gaas en bedbodems in elkaar is gezet. Als ze eens te laat is, wat niet vaak voorkomt, dan wacht het busje op haar. Vanaf mijn stoel, achter de nieuwe tafel die gisteren werd geleverd, sla ik het vrijwel iedere ochtend gade.
   Het is al een wat ouder busje, zou zo 15 jaar kunnen zijn. Iedereen doet hier erg lang met zijn spullen. De Turk staat erom bekend, dat hij geweldig kan repareren. Zo repareerde onze Turkse garage in Haarlem een peperduur euvel met een simpel ijzerdraadje. Het houdt al een aantal jaren.
   Ik ben jaloers op die mentaliteit. Ik ben in Nederland gebakken, het speculaasvrouwtje geworden, dat broodnodig een nieuw iPad zou moeten, alleen maar omdat die op de markt is. Nee, het is mijn eerste stoere daad: ondanks een gebroken touchscreen heb ik mijn nr. 2 niet vervangen. Een energie-verkoopster op de markt in IJmuiden vroeg me een jaar geleden, wat voor iPad ik had. "Een 2!? Oh, wat archaïsch, wat een drama! Als u overstapt op 'huppeldepup' dan kan ik u de Air kado doen!"
   Dat tekent de mentaliteit die wij hebben. We willen het beste, het nieuwste en dus ook het duurste. En omdat daarvoor geld nodig is, moet ons salaris steeds omhoog, stellen wij eisen, waarvan het grootste gedeelte van de wereldbevolking nog nooit heeft gehoord. Ons leven dient perfect te zijn, net als onze omgeving. Braak liggend terrein wekt ergernis: er moet iets mee! Maar hier zet men er gewoon een kippenhok van wasrekjes op. Het onkruid tiert welig en daarom kijk ik nu naar prachtige witte schermbloemen. Dit alles kost niets en is gewoon 'gezellig'. En hier klaagt niemand over kraaiende hanen, pollen waarvan men moet niezen.
   Het grootste deel van onze Nederlandse ergernis wordt veroorzaakt door torenhoog arbeidsloon. Het is te hoog om een bus te laten rijden voor twintig man, het is te hoog om een tafel te laten maken bij een timmerman, het is te hoog om gehandicapten dagbesteding te bieden. Maar het is ook te hoog, om goedkope medicijnen te kopen, want MSD, Bayer en al die concerns weten heel goed, dat onze verzekeringen vergoeden wat zij vragen. Dezelfde pillen en poeders worden in landen als Turkije verkocht voor een spotprijs. Een doosje pijnstillers? Dertig cent. Ook Acer weet dat. Een leuk laptopje kost hier tweederde van de prijs. Gereedschap? Een kwart, als het niet minder is.
   Moeten we dus blij zijn, met een hoger inkomen? Ik denk het niet. Als ons BNP stijgt, stijgen de prijzen evenredig. Zeker als je kindertjes hebt die alleen merkkleding willen dragen en ook als je vrouwen in Bangladesh wilt ontzien. Een gelijker verdeling van inkomen is niet eens een oplossing, want hoe meer wij kunnen kopen, hoe hoger te prijzen worden en de topsalarissen kunnen ook na enige nivellering nog smijten met geld.
   We worden geleefd door de multinationals. Ik ben zeker niet de eerste, die dat roept, maar het contrast tussen Nederland en Turkije, met name als het gaat om medicijnen en noodzakelijke levensbehoeften, is schrijnend. Dat wil niet zeggen, dat de Turkse markt zelf de kracht van onmisbare levensbehoeften niet heeft uitgevonden. Ook hier is kaas erg duur en vlees zelfs nog erger. En laten we eens naar zaken kijken als kaarsen en lampenolie, een noodzakelijke levensbehoefte: behoorlijk duur, want de stroom valt regelmatig uit.
   Nederland heeft nog een enorm ergerlijk kantje dat kapitalen kost: het aanharken. Een land met nog zo weinig natuur weet het te presteren, om niets zijn gang te laten gaan. Er is bijna geen plek te vinden, waar geen asfaltpad doorheen is gesmolten. Er ligt amper een stoeptegel verkeerd. Er is geen straat te vinden zonder een wirwar van witte strepen. Geen berm is puur natuur, geen boom staat op eigenhandig neerstorten. Alles is onder controle.
   Tot slot het Nederlandse materieel: nieuw, nieuwer, nieuwst. Openbaar vervoer: wij moeten goed zitten, mogen geen herrie horen, niet schudden en shaken. In het buitenland functioneren de bussen na onze afdanking nog dertig jaar. Vervoermiddelen van de overheid: een jaar, hooguit twee in gebruik en inruilen de handel. Vuilniswagens: glanzend strak in de lak, het visitekaartje van de onderneming, waarvoor de bevolking afvalrechten betaalt. De ontvangsthal van uw bank: een kunstwerk waarom niemand heeft gevraagd. Oranje brievenbussen in het hele land, omdat de rode niet overeenkwamen met de kleur van de nieuwe onderneming.
   Als alles perfect moet, aangeharkt, glanzend, geen ouderdomsverschijnselen mag vertonen (net als mensen zo'n beetje), een merk moet zijn en status moet uitstralen (lang leve de nep-industrie), dan kost ons leven ontzettend veel en zal ons salaris altijd te laag zijn. Want gaat dat een half procent omhoog, dan gaan de prijzen dat ook. De multinational is niet op zijn achterhoofd gevallen.
   Het is een systeem, maar ieder systeem is gebaseerd op en gemaakt door mensen en hun wensen. Als miljoenen mensen morgen zeggen, dat ze geen nieuwe iPhone meer nodig hebben tot hun oude kapot is, dan wordt het ding een stuk goedkoper. Als niemand nog geeft om een merkje in zijn kleding, dan wordt de prijs lager en heeft de nep-industrie niets meer te doen.
   Onze mentaliteit heeft een systeem gecreëerd en houdt dat in stand. Het is niet de wereld om ons heen, die ons dwingt te zijn zoals we zijn. Wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze hang naar luxe en status. Iedereen weet, dat de Prada-tas, die over de Lange Nieuw loopt geen echte is. De echte loopt namelijk in de PC Hooft.
   Het huis, waar we over een paar weken zullen wonen, zat vol houten maaksels. Twee lage 'bedden' om op Turkse wijze te zitten, een tafeltje naast de voordeur, een kastje met groene en gele deurtjes, een wandrek voor borden, een salontafeltje. Alles zelf gemaakt door de vorige eigenaar Richard. Een man die hield van eenvoud en de natuur. Het was juist de uitstraling van dat oude Turkse huis en zijn eigenhandig gemaakte meubilair, dat ons zo aantrok. Zoals een toerist niet kan stoppen met het maken van foto's van pittoreske huisjes in Spanje of Griekenland. Prachtig allemaal, maar als de toerist weer thuis is, is hij de schoonheid van de eenvoud weer vergeten en komt terug in zijn dagelijkse leven, dat moet voldoen aan al die eisen van de moderne westerse maatschappij, waarin eenvoud gelijk wordt gesteld met armoede. Maar is het armoede of juist rijkdom, als je tevreden bent met eenvoud?

De klieren van het leven

In huizenjacht laat een binnenhuisarchitect een plattegrond zien. Hij zegt: "Dit is dus eigenlijk de plattegrond." Ergens verderop in het programma zegt de precentatrice: "Maar jullie willen wat anders, als..."
        Slechts twee voorbeelden in vijf minuten van wat Nederlanders uitkramen op die televisie. Dat zijn nou BNers. Te stom om fatsoenlijk Nederlands te spreken, maar koketteren met hun misplaatste 'roem' kunnen ze volop, dankzij elkaar, want ze vullen voortdurend elkaars programma's om maar niet in de vergetelheid terecht te komen.

        Jeroen van der Boom flipt even tussen de bedrijven door (reclame voor zijn programma 'Wedden dat'). Ik heb de man nog eens ontmoet op de school van mijn kinderen en later in ons restaurant. Aardige vent, dacht ik toen. Maar inmiddels staat hij als een kleuter met zijn duimen te draaien, met als doel dat zijn kandidaten hun achterlijke weddenschappen zullen winnen. Het toppunt van dom vermaak, waar hij zijn geld mee verdient. Heeft die man dan geen enkele schroom? Geen enkele behoefte om zichzelf te profileren als een normaal denkend mens?

        Nu wordt gevraagd, of wij onszelf al in die jacuzzi zien liggen in onze achtertuin. Weer zo'n hype. NEEEEeeee....ik zie dat helemaal niet voor me! Ik haat die dingen!








        Volgend onderwerp: een foto van een indiaan, vrouw, melancholieke ogen, Joan Franka. 'You and me' heet het liedje dat ze zingt, slecht genoeg voor het songfestival. Blijkt het nog een copy te zijn een Hongaarse song ook. Schrappen die handel, al was het alleen maar, omdat Nederland geen moer met indianen te maken heeft. Doe een klompendans...net zoveel kans te verliezen (want dat is de bedoeling toch?).
        Gelukkig begint DWDD zometeen. Dan kan je je op niveau ergeren, want eerlijk: hij lult te snel, hij interrumpeert teveel, maar 't blijft een lekker ding, die Matthijs. De eerste mededeling: er komt een lesbische Playboy, eenmalig. Die wil ik wel hebben (behalve als Katja Schuurman erin staat). Niets voor Vanessa R, gefotografeerd door Pief W.? Vrouwvriendelijk

        Mijn gedachten gaan alle kanten op. Dat komt omdat op sommige dagen de grote ergernissen van het leven volop boven komen. Dat zijn niet de onbenulligheden die hierboven staan, maar het feit, dat ik een huis wil verkopen, dat de huizenmarkt op zijn reet ligt, dat ik een enorme bende moet uitzoeken, dat  ik vanaf maandag weer alleen moet gaan huishouden (want manlief heeft weer werk) en dus ook wat politiek van hem over moet nemen, dat ik die iPad nog steeds niet kan kopen (digifanaat als ik ben) en dat ik geen boksbal heb om stevig op te rammen en de twee glazen wijn geen enkel soelaas bieden.

        Ik ruik een oosterse maaltijd. Ik zou tijdens het eten kunnen mediteren of de cd kunnen opzetten van dolfijngeluiden, die ik ooit van mijn dochter kreeg.

        Oh, en voor ik het vergeet: Rutger Castricum vind ik een ontzettende lul. Zo'n blozend ventje, dat stoer doet, maar geen ruk presteert. Laat hij nou net door 'Je mist meer dan je ziet' op de hak genomen worden! Zie je wel! Andere mensen zijn net zo klierig als...eh....dan....eh...als...eh...ik.