Mijn verhouding met Westerman was een goede. Toen ik hem leerde kennen deed hij me direct aan mijn vader denken, met als enige verschil, dat de man gezelliger was. Wim vertelde veel, weet ook veel. Dat boeide me. Ik houd van mensen die kennis spuien, verhalen vertellen. Meestal ouderen, die kunnen putten uit een lang leven vol ervaringen.
Al snel was Wim voor mij onderdeel van mijn leven. De aimabele man was op ons trouwen, niet alleen bij de ceremonie, maar daarna ook bij de intiemere BBQ in onze achtertuin. Op verjaardagen nodigden wij hem altijd uit en verder kwam hij minimaal eens in de twee weken na een raad of vergadering nog een wijntje drinken. De verhalen werden wat minder interessant, omdat hij veel herhaalde. Ook verschilden we vaak van mening. Mijn politieke ideeën waaide hij vaak weg als zinloos of als onuitvoerbaar. Ernst ging daar vaak in mee. Mijn enthousiasme werd regelmatig in de kiem gesmoord, terecht of onterecht. Ruzie ontstond er ook, maar dan altijd tussen Ernst en mij. Ernst verweet me, dat ik hem geen gelegenheid gaf iets te zeggen. Ik beweerde daarop altijd, dat hij als politicus in staat moet zijn om te interrumperen, fel te kunnen debatteren, maar daar is Ernst de persoon niet naar. En dan moet ik toegeven, dat ik met een paar glazen wijn op wel erg door kan draven. Toch voelde ik me na weer eens zo'n verwijt van Ernst gekleineerd. Het is de reden, dat ik gister heb besloten, dat ik niet meer in dezelfde politieke partij met hem wil zitten. Ik had het gevoel altijd iets fout te doen en bovendien voelde ik, dat Ernst mij anders behandelde dan andere fractieleden, vaak snauwend, respectloos. Misschien de reden, dat Wim nu alleen mij door het slijk haalt en hem niet.
Maar toch, iedere keer zaten we weer met z'n drieën de avond door te spreken. Wim had altijd veel kritiek op het doen en laten van anderen in de raad en het college. We lieten dat voor wat het was. Hij was nou eenmaal fel gebrand op de oppositiepartijen en meestal ging het dan niet om inhoud, maar om personen. Op mij had hij niet vaak kritiek, maar ik kreeg nooit een pluim voor iets wat ik wel goed deed. Als ik het merendeel van een algemene beschouwing had geschreven, dan stapte hij op Ernst af en complimenteerde hem. Ik bestond niet. Ook dat liet ik maar voor wat het was. Dat ik Ernst als fractielid bijstond en dat ik mede verantwoordelijk was voor de politiek die wij bedreven, dat ontging hem volkomen. Het complimenteren van een vrouw is Westerman teveel van het goede.
In het laatste jaar van onze samenwerking begonnen dossiers te knagen. Het Witte Theater bijvoorbeeld en het Pieter Vermeulen Museum. We begrepen elkaar steeds minder. Waarom een Kust Informatie Centrum nastreven in tijden, dat nergens investeringsgeld te vinden is? En waarom een uitbater zoeken voor het Witte Theater alleen in Velsen: Ron Mellis, die voor 1 euro per maand het theater wel wilde huren. Ja, zo kan ik ook ondernemertje spelen. Maar Wim wist alles zo te brengen, dat we er telkens van overtuigd waren, dat witte rook zich snel zou laten zien. Pas medio 2013 werd duidelijk, dat witte rook zich weliswaar vaak boven Tata laat zien, maar dat die niets te maken had met het KIC en ook niet met een uitbater voor het WTh. We voelden ons redelijk genaaid, maar wat moet je in een coalitie? Wat kan je in een coalitie? En had de man daadwerkelijk zijn uiterste best gedaan om fraaie resultaten te boeken? Het is moeilijk, om een aimabele man op je eigen bank stevig aan te pakken. Bovendien, hem uithoren over zijn voortgang leverde altijd hele positieve info op.
Wij wilden hem weer als wethouder, zouden de verkiezingsuitslagen van 2014 dat toestaan. We wilden hem niet als raadslid, want dat zou terug naar af zijn. Dan zou de politiek van GL zich weer toespitsen op personen in plaats van onderwerpen, zoals in 2010, toen GL als enige tegen de motie van de LGV stemde om de BTW op verbouwingen van hoog naar laag te wijzigen. Een motie van Velsen Lokaal of LGV was bij voorbaat niet te steunen, volgens Wim.
De wens van GroenLinks was bepaald: stabiliteit en continuïteit. Wim eventueel dus nog wethouder, maar dan voor een jaar of twee. Een warme overdracht. Hij was het daar geheel mee eens. Vond ook, dat hij oud werd en vergeetachtig. Telkens als hij weer 'naar zijn eigen dorp' ging, na dat wijntje hier op de bank, dan zei hij 'Ik weet niet of het verstandig is om door te gaan. Wat moeten jullie met zo'n oude man?' En wij antwoordden natuurlijk het logische: 'Ach, je komt nog goed mee!' Vervolgens een omhelzing bij de deur (ik liet hem altijd uit) en daar ging hij, in zijn kleine wagentje.
Toen vier wethouders aangaven lijsttrekker te worden, kon Wim niet achterblijven. Ineens wilde hij het hele politieke spel naar zich toetrekken. Ook hij moest de debatten voeren, hij moest ook nummer 1 zijn. Dat strookte niet met de eerdere afspraken en omdat Ernst al met vlag en wimpel als lijsttrekker in de papieren werd genoemd, moest Wim een truc uithalen om hem te verstoten. Dat kon hij alleen, door plotseling met heel veel vuil aan te komen. Vuil dat een paar leden van GL niet konden controleren, dat het provinciale en het landelijke bestuur niet konden beamen of ontkennen en het lokale bestuur gezien haar lage kaliber al helemaal niet. Als wethouder, nestor van GL Velsen, had hij de gelovers aan zijn kant. Het bestuur koos eieren voor haar geld. Ze sloten zich aan bij de machtigste schakel. Bovendien hadden wij kritiek op het bestuur en dat mag je niet hebben. Dan beledig je. Wij namen geen genoegen met 'Jammer dat je er zo over denkt'. Zo'n bestuur is samengesteld uit mensen die 'graag willen' (dat zijn er niet veel), niet op hun denkvermogen of kennis van zaken. Ze hebben een hamertje in handen en daar houdt het mee op. Een bestuurslid zei: 'Ik distantieerde me ervan want ik had geen zin in ruzie'.
Wim Westerman ontpopte zich plotseling, van de ene op de andere dag, van een huisvriend in een geduchte vijand. Alle gezellige samenkomsten was hij accuut vergeten, alle lof die hij Ernst ooit had gegeven bleek waanzin te zijn geweest. De waardevolle reeks boeken, die hij enkele maanden eerder van mij kreeg, een erfenis van mijn vader, gingen waarschijnlijk in ergernis de vuilnisbak in. Wim had besloten dat, indien hij lijsttrekker wilde worden, hij ons door het slijk zou moeten halen. En GroenLinks, lokaal bestuur, provinciaal bestuur, landelijk bestuur, ja zelfs Tof Thissen, geloofden hem, want hij heeft immers Dr. Dr. voor zijn naam staan en is wethouder en nog veel meer. Dus dan trek je automatisch aan het langste end.
Ernst en ik waren perplex. Ik begon mijn blog 'de Rat' al met de vraag, of u zoiets ook wel eens heeft meegemaakt: zo'n vriend die ineens vijand wordt en dat je niet weet wat je overkomt. Wij wisten niet, wat ons overkwam. We waren zo uit het veld geslagen, dat we ook niet wisten hoe we moesten reageren. Op welke zaken we bezwaar konden aantekenen. Geen enkel statuut bood uitkomst en vonden we wel een regel die geschonden was, dan werd deze genegeerd. We haalden hogere GLers erbij, maar allen waren krachtloos, eigenlijk ongeïnteresseerd. Ze lieten het water gaan, waar het heen liep. Ze lieten ons stikken. Waren we geen echtpaar geweest, dan was het wellicht anders gelopen. Misschien had dan nog iemand ons serieus genomen. Vragen, bezwaren, klachten... we kregen nergens antwoord op. We werden doodgezwegen. Tof Thissen heeft een kort gesprek met ons en met Westerman gehad en kwam tot de conclusie, dat het helemaal volgens de regels is, dat mensen in een schorsing van een algemene ledenvergadering zich als kandidaat aanmelden en zich dan in het tweede deel van de vergadering kandideren voor een verkiesbare plaats. Niemand zei iets: Ruud Grondel niet, Onno van Ulzen niet, het bestuur niet. En wij waren zo uit het veld geslagen, dat we ons terugtrokken als kandidaat. Hier wilden we niet aan meedoen.
Onze huisvriend was ineens onze beul geworden. Nu konden wij ook onze kritiek op hem kwijt. Op zijn persoon, maar ook op zijn falen als wethouder. Want waar was al die witte rook nou toch, die hij ons steeds beloofde? Hij had zich vergalloppeerd in mega projecten, die hij niet kon waarmaken. Getuige daarvan was een ton, die hij de raad vroeg vrij te geven, om naar investeerders op zoek te gaan voor het KIC. Onze kritiek op zijn persoon lag voor de hand. Niemand laat zich afbreken en tot pulver vermorzelen door een huisvriend. Het ging te ver om van ons te verwachten, dat wij ons gelaten lieten afmaken. Hier had een mens al zijn slechtheid, narcisme en vuiligheid geopenbaard. Een man, die wij dachten te kunnen vertrouwen.
Behalve Wim speelde ook Iskandar Sitompul dezelfde verdorven rol. Van huisvrienden werden hij en zijn vrouw ook ineens vijanden, omdat ik mij niet kon vinden in de begroting en het ondernemersplan, dat zij voor ons bedrijfje 'Leono Koko' had opgesteld. Sitompul, nooit geïnteresseerd in de politiek ('Is niets voor mij, ik houd niet van vergaderen'), zag na zijn werkloosheid ineens geld liggen: het raadslidmaatschap. De verkiezingsuitslag maakt dat gelukkig niet mogelijk.
Ik heb veel misleiding en leugens meegemaakt in mijn leven. Mijn ex presteerde het om er een dubbelleven op na te houden, mijn broer was alleen aardig als ik hem geld leende, Wim was alleen aardig zolang wij hem op nummer 1 plaatsten, de Sitompuls waren alleen aardig als je het in alles met hen eens was. Mijn dochter zei een week geleden: 'Mam, je hebt met je ziektes voor hetere vuren gestaan en zelfs daar heb je je doorheen geslagen.' Ze heeft gelijk, maar een ziekte is iets waar niemand verantwoordelijk voor is. Het overkomt je en je kan niet meer doen dan hopen, dat je het overleeft. Het is een onvermijdelijke weg die je moet volgen, een waar niemand schuld aan heeft. Met valse mensen is dat anders. Deze schaden je bewust, zijn niet geïnteresseerd in jouw situatie, wel en wee. Zij zijn egocentrisch, egoïstisch, narcistisch. Ze laten je vallen als een baksteen om er zelf beter van te worden. Het is een oermechanisme, onderontwikkeld zou je kunnen zeggen, niet geciviliseerd. Het recht van de sterkste, waarvan Marthin Luther Quist vandaag op facebook schreef: 'Het recht van de sterkste is het grootste onrecht'.
Wij zijn afgezwakt tot de bedelstaf, ik word door het slijk gehaald met leugens, openbaar, in een politieke vergadering, niet op inhoud maar op mijn 'fysieke dreigementen tijdens vergaderingen', alsof ik fractieleden in hun gezicht mepte, en ik schijn in een peuterstadium te zijn blijven hangen. Wim wist hoe moeilijk wij het al hadden, door de werkloosheid van Ernst en de narigheid, dat hij al 57 is. Wij leenden eens wat geld van hem. Wim wist, dat ik een andere baan niet zou kunnen aannemen, omdat mijn fysieke situatie daarvoor te zwak is. Wim wist, dat ik dolgelukkig was met mijn raadswerk, omdat ik na 20 jaar zorg voor kinderen en voor mezelf, een ex die me liet verrotten in huis, eindelijk weer deel kon nemen aan de maatschappij. Eindelijk weer een normaal mens kon zijn, met werk dat ik net aan aankon. Wim wist, dat de landelijke tendens debet zou zijn aan de verkiezingsuitslag voor GroenLinks in Velsen. Nietemin heeft hij er bewust voor gekozen om ons over de afgrond te donderen. Hij moest nummer 1 zijn, coûte que coûte, omdat zijn ego belangrijker was dan het wel en wee van een paar collega-vrienden, die hem altijd met open armen ontvingen. 'In return' kreeg Ernst op verjaardagen een zakje bloembolletjes, ik kreeg nooit wat. Zodra zijn tulpen weer bovenkomen, vertrap ik ze, ieder jaar weer, ook als hier andere mensen wonen. En maar hopen dat dat snel zal zijn, anders veilt de bank ons huis en zijn we al ons eigen geld, een heel leven voor gespaard, kwijt en houden we bovendien een restschuld over.
Wim zal vanavond, als hij zijn raadslidmaatschap aanvaard, op de vraag of hij zijn taak naar eer en geweten zal uitvoeren, zeggen 'Zo waarlijk helpe mij god almachtig'. Daar kan hij zich altijd achter verschuilen. Is hij niet eerlijk, niet oprecht, dan kan hij zeggen 'God wilde mij kennelijk niet helpen'. Leg de verantwoordelijkheid voor je eigen functioneren in handen van een ander en je hoeft je nooit te schamen.
Showing posts with label GroenLinks Velsen. Show all posts
Showing posts with label GroenLinks Velsen. Show all posts
26.3.14
Op veler verzoek: De Rat
Ik moet eerst even iets aan u vragen. Heeft u wel eens met een leugenaar te maken gehad? Ik bedoel die van het soort, dat heel lief rondloopt in je leven, maar die dan ineens zulke rottigheid uithaalt, dat je van voren niet meer weet dat je van achter nog leeft. Zo een, die je volledig perplex laat staan en waarvan je brein denkt 'dit kán niet waar zijn', maar dat het toch echt waar is wat je meemaakt? Nou, over zo eentje ga ik vertellen.
Hij heet Wim Westerman en is wethouder. Ja natuurlijk, dat begrijp ik, maar echt niet iedere wethouder is een schurk hoor. Denk ik. Hoop ik.
Nou, Wim Westerman dus. Een zeventiger, zonder vrouw, zonder kinderen, gepamperd door studenten, die hem allemaal heel wijs vinden. Gepamperd zelfs door velen in de politiek, want die man weet zoveel. Ja, ik had ook een vader die heel veel wist. Net zo'n soort man. Over hem is ook nog ergens een pittige blog te vinden. Goed, Wim Westerman werd wethouder en toen kon hij niet meer in de fractie de politiek bepalen. Shit! Hij probeerde het wel: schreef ons dingen voor, liet ons belachelijke moties indienen (Tibetaanse vlag hijsen op het stadhuis!) en ging ze dan zelf ontraden. Veranderde moties van ons zo, dat ze nergens meer op sloegen (Witte Theater), gaf ons informatie die niet deugde (Witte Theater, Kust Informatie Centrum) en noem maar op.
Ernst en ik werden groter en dus dachten we: we moeten maar eens wat dualisme in die partij gooien, want zo wordt het niets. Wij kunnen ook zelf wel nadenken. En bovendien, die Wim heult ook met de VVD en het CDA in dat college. Uitkijken dus, dat hij niet GroenLinks vergeet in al zijn ijver. Maar van dualisme houdt Wim niet, want Wim wil altijd een vinger in de pap. Van dualisme werd hij boos en knorrig. Maar gaandeweg leerde hij er iets beter mee omgaan. Na vergaderingen of de raad kwam hij vaak nog even een wijntje drinken. Dan zaten we gezellig op de bank de avond te bespreken en dan kregen we telkens weer de verhalen van de vorige keer te horen en die van de keer daarvoor en daarvoor en daarvoor. Want Wim herhaalt graag en eigenlijk wil hij liefst, dat we hem alleen aanhoren. In vergaderingen gaat het ook zo. Als het agendapunt 'wethouder' aan bod komt, dan begint hij te praten en houdt nooit meer op. Vandaar dat we in dezelfde week een tweede vergadering planden, maar dan zonder wethouder.
Klinkt natuurlijk lullig, dat ik dit zeg, maar dat weet Wim ook van zichzelf hoor. Hij heeft het afgelopen jaar namelijk constant gezegd, dat hij eigenlijk toch wel erg te oud is om door te gaan. "Wat moeten jullie met zo'n oude man?" vroeg hij dan, bedelend naar het volgende compliment, en dan antwoorden wij natuurlijk iets aardigs, want wat kan hij eraan doen? Mijn vader was net zo. Die vond zichzelf ook zo geweldig, maar in gezelschap kleineerde hij zich altijd iets en dan kwamen de complimenten vanzelf.
Op weg naar de verkiezingen had Ernst een gesprek met hem. GroenLinks Velsen ging voor continuïteit en stabiliteit en dus wilden we, dat Wim in ieder geval voor een periode van twee jaar weer de wethouderspost op zich zou nemen. Mocht die er weer komen. Dat vond hij een tof plan. Hij wilde toch wel op de lijst, maar niet als lijstduwer en ook niet als lijsttrekker. Dan kom je ergens uit tussen de 4 en 7. Wim blij, Ernst blij, ik blij, iedereen blij. Dát had je gedacht! Mooi niet! In Wims gesprek met de kandidatencommissie laat hij weten, dat hij op plaats 2 wil en daar wordt hij braaf geplaatst. Een ander geeft aan dat hij op 3 wil, en daar wordt hij braaf geplaatst. Ik heb niets aangegeven, want ik verkoop mezelf niet graag, dus ik mocht afzakken naar steunniveau. Zo gaan we bij GroenLinks Velsen met mensen om. Je hoeft maar te kraaien en je krijgt wat je hebben wil.
Wim bepleitte ook een gedeeld lijsttrekkerschap, maar dat wilde Ernst niet. Dat geeft landelijk GroenLinks ook aan, vooral niet doen! Met één gezicht naar buiten treden.
Tsja, en dan moeten de leden over die lijst stemmen. En tijdens die algemene ledenvergadering zegt Wim ineens, dat hij Ernst niet capabel vindt om lijsttrekker te worden. En er staan zoveel goede dingen onder Ernsts naam, hoe kan dat nou? En kom dan eens met een reden daarvoor, Wim? Dan vertelt hij een zooitje onzin waar de honden geen brood van lusten. De ene leugen na de andere en de leden knikken bedenkelijk. Goh, wat horen we nou. Maar ja, het is Wim die het zegt, de nestor van GroenLinks Velsen, dus het zal wel kloppen. Over plaats 1 moet dus gestemd worden en dat valt goed uit voor Wim. Hij komt op 1. Met leugens, maar dat maakt niet uit, want hoe je ergens komt schijnt niemand wat uit te maken, als je er maar komt.
Op de valreep van zijn valse verhaal maakt hij mij ook nog even af. Ik heb in de raad en elders na 5 november rondgebazuind, dat ik Wim ongeschikt vind. Hij zegt nog iets lelijks, maar dat ben ik vergeten. Die eerste opmerking liet al het bloed uit mijn lijf stromen. Ik zat met stomheid geslagen, want Ernst en ik zijn na de raad juist heel vroeg weggegaan om met niemand te hoeven praten. En op een andere bijeenkomst heb ik tijdens het eten alleen over koetjes en kalfjes gesproken.
De ingevlogen voorzitter zegt nog tegen me: 'Ja, zo beleeft hij het. Misschien heb je een mail laten slingeren of heeft iemand op je iPad gekeken?'. Nou, na de diefstal van mijn iPhone van de raadstafel heb in nooit meer iets kostbaars open en bloot laten liggen. Onzin natuurlijk, maar wie zegt de waarheid? IK. Dat kan ik met zekerheid zeggen. Ik haat leugenaars. Heb mijn halve leven verpest gezien door een leugenaar. En nu dus weer zo'n verrekte schoft. Ik schreef vanmorgen op mijn Facebook: ik hoor niet in deze wereld thuis. Deze wereld is van anderen, van intriganten. Maar dan belt er een bestuurslid van GroenLinks Noord-Holland, die zijn medeleven betuigt en dan weet ik, dat er goede mensen zijn. Dit heeft niets met GroenLinks te maken, maar alleen met een verdorven rotzak.
Aanvulling
26 maart 2014: Ernst en ik hebben ons op 21 november als kandidaten teruggetrokken, nadat twee niet-kandidaten zich tijdens de schorsing alsnog aanmeldden en ook meteen de gelegenheid kregen zich voor verkiesbare plaatsen te kandideren. Tijdens de verkiezingen van 19 maart kreeg GroenLinks Velsen 1 zetel: Westerman.
Hij heet Wim Westerman en is wethouder. Ja natuurlijk, dat begrijp ik, maar echt niet iedere wethouder is een schurk hoor. Denk ik. Hoop ik.
Nou, Wim Westerman dus. Een zeventiger, zonder vrouw, zonder kinderen, gepamperd door studenten, die hem allemaal heel wijs vinden. Gepamperd zelfs door velen in de politiek, want die man weet zoveel. Ja, ik had ook een vader die heel veel wist. Net zo'n soort man. Over hem is ook nog ergens een pittige blog te vinden. Goed, Wim Westerman werd wethouder en toen kon hij niet meer in de fractie de politiek bepalen. Shit! Hij probeerde het wel: schreef ons dingen voor, liet ons belachelijke moties indienen (Tibetaanse vlag hijsen op het stadhuis!) en ging ze dan zelf ontraden. Veranderde moties van ons zo, dat ze nergens meer op sloegen (Witte Theater), gaf ons informatie die niet deugde (Witte Theater, Kust Informatie Centrum) en noem maar op.
Ernst en ik werden groter en dus dachten we: we moeten maar eens wat dualisme in die partij gooien, want zo wordt het niets. Wij kunnen ook zelf wel nadenken. En bovendien, die Wim heult ook met de VVD en het CDA in dat college. Uitkijken dus, dat hij niet GroenLinks vergeet in al zijn ijver. Maar van dualisme houdt Wim niet, want Wim wil altijd een vinger in de pap. Van dualisme werd hij boos en knorrig. Maar gaandeweg leerde hij er iets beter mee omgaan. Na vergaderingen of de raad kwam hij vaak nog even een wijntje drinken. Dan zaten we gezellig op de bank de avond te bespreken en dan kregen we telkens weer de verhalen van de vorige keer te horen en die van de keer daarvoor en daarvoor en daarvoor. Want Wim herhaalt graag en eigenlijk wil hij liefst, dat we hem alleen aanhoren. In vergaderingen gaat het ook zo. Als het agendapunt 'wethouder' aan bod komt, dan begint hij te praten en houdt nooit meer op. Vandaar dat we in dezelfde week een tweede vergadering planden, maar dan zonder wethouder.
Klinkt natuurlijk lullig, dat ik dit zeg, maar dat weet Wim ook van zichzelf hoor. Hij heeft het afgelopen jaar namelijk constant gezegd, dat hij eigenlijk toch wel erg te oud is om door te gaan. "Wat moeten jullie met zo'n oude man?" vroeg hij dan, bedelend naar het volgende compliment, en dan antwoorden wij natuurlijk iets aardigs, want wat kan hij eraan doen? Mijn vader was net zo. Die vond zichzelf ook zo geweldig, maar in gezelschap kleineerde hij zich altijd iets en dan kwamen de complimenten vanzelf.
Op weg naar de verkiezingen had Ernst een gesprek met hem. GroenLinks Velsen ging voor continuïteit en stabiliteit en dus wilden we, dat Wim in ieder geval voor een periode van twee jaar weer de wethouderspost op zich zou nemen. Mocht die er weer komen. Dat vond hij een tof plan. Hij wilde toch wel op de lijst, maar niet als lijstduwer en ook niet als lijsttrekker. Dan kom je ergens uit tussen de 4 en 7. Wim blij, Ernst blij, ik blij, iedereen blij. Dát had je gedacht! Mooi niet! In Wims gesprek met de kandidatencommissie laat hij weten, dat hij op plaats 2 wil en daar wordt hij braaf geplaatst. Een ander geeft aan dat hij op 3 wil, en daar wordt hij braaf geplaatst. Ik heb niets aangegeven, want ik verkoop mezelf niet graag, dus ik mocht afzakken naar steunniveau. Zo gaan we bij GroenLinks Velsen met mensen om. Je hoeft maar te kraaien en je krijgt wat je hebben wil.
Wim bepleitte ook een gedeeld lijsttrekkerschap, maar dat wilde Ernst niet. Dat geeft landelijk GroenLinks ook aan, vooral niet doen! Met één gezicht naar buiten treden.
Tsja, en dan moeten de leden over die lijst stemmen. En tijdens die algemene ledenvergadering zegt Wim ineens, dat hij Ernst niet capabel vindt om lijsttrekker te worden. En er staan zoveel goede dingen onder Ernsts naam, hoe kan dat nou? En kom dan eens met een reden daarvoor, Wim? Dan vertelt hij een zooitje onzin waar de honden geen brood van lusten. De ene leugen na de andere en de leden knikken bedenkelijk. Goh, wat horen we nou. Maar ja, het is Wim die het zegt, de nestor van GroenLinks Velsen, dus het zal wel kloppen. Over plaats 1 moet dus gestemd worden en dat valt goed uit voor Wim. Hij komt op 1. Met leugens, maar dat maakt niet uit, want hoe je ergens komt schijnt niemand wat uit te maken, als je er maar komt.
Op de valreep van zijn valse verhaal maakt hij mij ook nog even af. Ik heb in de raad en elders na 5 november rondgebazuind, dat ik Wim ongeschikt vind. Hij zegt nog iets lelijks, maar dat ben ik vergeten. Die eerste opmerking liet al het bloed uit mijn lijf stromen. Ik zat met stomheid geslagen, want Ernst en ik zijn na de raad juist heel vroeg weggegaan om met niemand te hoeven praten. En op een andere bijeenkomst heb ik tijdens het eten alleen over koetjes en kalfjes gesproken.
De ingevlogen voorzitter zegt nog tegen me: 'Ja, zo beleeft hij het. Misschien heb je een mail laten slingeren of heeft iemand op je iPad gekeken?'. Nou, na de diefstal van mijn iPhone van de raadstafel heb in nooit meer iets kostbaars open en bloot laten liggen. Onzin natuurlijk, maar wie zegt de waarheid? IK. Dat kan ik met zekerheid zeggen. Ik haat leugenaars. Heb mijn halve leven verpest gezien door een leugenaar. En nu dus weer zo'n verrekte schoft. Ik schreef vanmorgen op mijn Facebook: ik hoor niet in deze wereld thuis. Deze wereld is van anderen, van intriganten. Maar dan belt er een bestuurslid van GroenLinks Noord-Holland, die zijn medeleven betuigt en dan weet ik, dat er goede mensen zijn. Dit heeft niets met GroenLinks te maken, maar alleen met een verdorven rotzak.
Aanvulling
26 maart 2014: Ernst en ik hebben ons op 21 november als kandidaten teruggetrokken, nadat twee niet-kandidaten zich tijdens de schorsing alsnog aanmeldden en ook meteen de gelegenheid kregen zich voor verkiesbare plaatsen te kandideren. Tijdens de verkiezingen van 19 maart kreeg GroenLinks Velsen 1 zetel: Westerman.
De grootste blunder
Ik ben niet zo'n twitteraar, maar vanavond geniet ik er enorm van. Via Friso Bos ontvang ik het nieuws, dat Wim Westerman tijdens de eerste coalitiebespreking uitvoerig heeft verhaald over mij. Friso schreef: ...heeft getracht Reina de Haan door het slijk te halen...Wim Westerman heeft genoeg psychologische kennis om te bepalen, dat ik in de peuterfase ben blijven steken. Verder zou hij in vergaderingen al hebben gemerkt, dat ik vaak fysiek bedreigend kan zijn. Ik moest zo lachen (Ernst ook)! Stelde mij al voor hoe ik tijdens de vergaderingen direct begon te meppen, als iets me niet zinde...Wim heeft medelijden met me. Dat is lief, dat heb ik verdiend, met name door zijn toedoen, maar dat begrijpt hij niet.
Toen de uitslag van de verkiezingen door Franc werden omgeroepen en GroenLinks aan bod kwam, applaudiseerde ik als enige ontzettend enthousiast, immers: GroenLinks was van nul zetels naar een zetel gegaan! Natuurlijk was dat de reden niet, maar je klapt alleen voor winst, niet voor verlies. Ik had dus het recht. Mijn werkelijke reden: Wim dacht wel drie of vier zetels te krijgen. Hij kreeg er een. Zelfs die had hij niet verdiend, maar goed.
Een half uurtje later liep ik op hem toe, gaf hem een bemoedigend schouderklopje en vroeg hem, of hij niet wist, dat je altijd zelf in de kuil valt die je voor een ander graaft. Hij spuwde 'Wat zeg je? Wat zeg je?' naar me en kneep me heel hard in mijn bovenarm (jawel, blauwe plek! Kan ik nog een zaak van maken). Hij spuwde verder 'Verwijder je, verwijder je!' Ik liep rustig weg en stak een middelvinger op met de woorden 'Fuck you Westerman'. Dat had hij weer verdiend. Ja, we zijn allebei nog steeds razend op die ontzettende walgelijke egotripper. 't Zal wel eens slijten.
De tweets van vanavond helpen daar enorm aan mee. Wim werd tijdens zijn slijkverhaal onderbroken door de voorzitter en liep kwaad de vergadering uit. Wat er allemaal over hem de ronde doet op de sociale media dat weet hij niet. Hij wilde er nooit aan, ofschoon hij een FB pagina schijnt te hebben. Hij heeft ook nooit een blog van ons gelezen. Hij was helemaal niet geïnteresseerd in ons, in anderen, alleen in zichzelf.
Ik heb ook wel was psychologie gelezen en nu Wim zich op dat niveau uitlaat over mij, vind ik dat hij een koekje van eigen deeg mag hebben. De man is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen, was ooit onderwijzer en is daar op hoger niveau mee doorgegaan. Kortom, iedereen waarmee hij te maken had, moest altijd naar hem luisteren. Hij kan er dan ook niets aan doen, dat hij eeuwig door leutert, altijd over hetzelfde. Herhaling na herhaling. Dat doen onderwijzers, jaar in jaar uit. Bovendien schrijft hij er ook nog boeken over. Dat is voor het publiek, dat hij mondeling niet kan bereiken. Hij denkt veel te weten over onderwijs, maar hier op de bank vertelde hij ooit, dat het onderwijs sinds vele decennia niet slechter is geworden. Alle voorbeelden en feiten ten spijt, hij bleef het ontkennen. Als hij zelf kinderen of kleinkinderen had gehad, dan had hij geweten, dat zoiets als Frans er vroeger in werd gedreund, maar dat kinderen tegenwoordig nog maar drie woorden Frans spreken na drie jaar onderricht. Dan had hij geweten, dat de HAVO tegenwoordig gelijk staat aan het vroegere MAVO niveau.
Dat hij nooit een weerwoord heeft gehad, in zijn huis nooit een vrouw is tegengekomen die kritiek op hem had, zich nooit aan samenwonen heeft hoeven aanpassen, dat is bijzonder goed merkbaar. Hij duldt geen tegenspraak. Ook niet in de politiek. Daar kan de man natuurlijk niets aan doen, heb melij, maar daardoor gaat het dualisme in de lokale politiek wel compleet verloren. Verder worden mensen in zijn situatie erg narcistisch. Ze dulden alleen maar mensen om zich heen die ja en amen knikken. Iedere ander wordt direct uit de vriendenkring geflikkerd. Contact wordt verbroken zodra de narcist tegengas ruikt. Het tegengas van Ernst en mij was teveel van het goede. Tot het laatste moment heeft Wim net gedaan alsof hij het met ons eens was en op het laatste moment heeft hij zijn web gesponnen. Dan heb je alleen nog een paar domoren nodig, die erin vliegen: het bestuur en een paar leden, die zelf ook wel raadslidje wilden spelen. Ellebogen zogezegd. 17 Vragen aan het bestuur, waarop je toch een zinnig antwoord verwacht, bleven onbeantwoord met 'jammer dat je er zo over denkt' en een ander bestuurslid zei: 'ik heb me ervan gedistantieerd, want ik wilde geen ruzie.' Tsja, waarvoor zit je dan in een bestuur? Om je neus te drukken als je iets moet doen, iets moet regelen?
Maar terug naar Westerman, een einzelgänger. Hij heeft geen gevoel voor mensen. Dat bewees hij met het afbranden van Beryl Dreijer van Forza tijdens een debat. Hij heeft privé contact met haar, maar op de bühne maakt hij haar ineens af, niet fatsoenlijk, maar volkomen onfatsoenlijk. Zoiets doe je als normaal mens toch niet? Je zit vier jaar lang bij iemand op de bank gezellig wijn te drinken en ineens maakt je je gastvrouw en -heer uit voor onbenullen en haal je ze door het slijk. Zoiets doe je toch niet als normaal mens. En dan al die kritiek, die haat, die hij in de afgelopen vier jaar de wereld in heeft gegooid, hier op dezelfde bank: dikke konten van raadsvrouwen, domme wethouders, leeghoofden, misdadigers, racisten, maffiosi...je kon het zo gek niet verzinnen. Maakte niet uit of het coalitie of oppositie was, iedereen ging door het slijk, net als ik nu. Alleen Wim zelf was fantastisch.
Zijn fractie informeerde hij half of onjuist over zijn eigen voortgang in dossiers, met gevolg dat wij amper een stap konden zetten, alsmaar te horen kregen, dat het 'volgende week' was opgelost. Altijd met zoveel woorden, dat je door de woorden de inhoud niet meer kon vinden. Want lullen kan hij als de beste.
Zielige man, die Westerman. Maar ik heb geen melij met hem. Dat heb ik wel gehad. Ooit. Toen dacht ik dat hij dat beetje extra aandacht wel kon gebruiken. Toen dacht ik, dat de man het op prijs stelde, dat wij hem telkens weer uitnodigden. Toen dacht ik, dat hij een goeie vent was. Ik heb me wel vaker behoorlijk vergist in mensen, maar dit is wel de grootste blunder die ik ooit heb begaan in mijn leven. Hoed u voor Westerman.
Toen de uitslag van de verkiezingen door Franc werden omgeroepen en GroenLinks aan bod kwam, applaudiseerde ik als enige ontzettend enthousiast, immers: GroenLinks was van nul zetels naar een zetel gegaan! Natuurlijk was dat de reden niet, maar je klapt alleen voor winst, niet voor verlies. Ik had dus het recht. Mijn werkelijke reden: Wim dacht wel drie of vier zetels te krijgen. Hij kreeg er een. Zelfs die had hij niet verdiend, maar goed.
Een half uurtje later liep ik op hem toe, gaf hem een bemoedigend schouderklopje en vroeg hem, of hij niet wist, dat je altijd zelf in de kuil valt die je voor een ander graaft. Hij spuwde 'Wat zeg je? Wat zeg je?' naar me en kneep me heel hard in mijn bovenarm (jawel, blauwe plek! Kan ik nog een zaak van maken). Hij spuwde verder 'Verwijder je, verwijder je!' Ik liep rustig weg en stak een middelvinger op met de woorden 'Fuck you Westerman'. Dat had hij weer verdiend. Ja, we zijn allebei nog steeds razend op die ontzettende walgelijke egotripper. 't Zal wel eens slijten.
De tweets van vanavond helpen daar enorm aan mee. Wim werd tijdens zijn slijkverhaal onderbroken door de voorzitter en liep kwaad de vergadering uit. Wat er allemaal over hem de ronde doet op de sociale media dat weet hij niet. Hij wilde er nooit aan, ofschoon hij een FB pagina schijnt te hebben. Hij heeft ook nooit een blog van ons gelezen. Hij was helemaal niet geïnteresseerd in ons, in anderen, alleen in zichzelf.
Ik heb ook wel was psychologie gelezen en nu Wim zich op dat niveau uitlaat over mij, vind ik dat hij een koekje van eigen deeg mag hebben. De man is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen, was ooit onderwijzer en is daar op hoger niveau mee doorgegaan. Kortom, iedereen waarmee hij te maken had, moest altijd naar hem luisteren. Hij kan er dan ook niets aan doen, dat hij eeuwig door leutert, altijd over hetzelfde. Herhaling na herhaling. Dat doen onderwijzers, jaar in jaar uit. Bovendien schrijft hij er ook nog boeken over. Dat is voor het publiek, dat hij mondeling niet kan bereiken. Hij denkt veel te weten over onderwijs, maar hier op de bank vertelde hij ooit, dat het onderwijs sinds vele decennia niet slechter is geworden. Alle voorbeelden en feiten ten spijt, hij bleef het ontkennen. Als hij zelf kinderen of kleinkinderen had gehad, dan had hij geweten, dat zoiets als Frans er vroeger in werd gedreund, maar dat kinderen tegenwoordig nog maar drie woorden Frans spreken na drie jaar onderricht. Dan had hij geweten, dat de HAVO tegenwoordig gelijk staat aan het vroegere MAVO niveau.
Dat hij nooit een weerwoord heeft gehad, in zijn huis nooit een vrouw is tegengekomen die kritiek op hem had, zich nooit aan samenwonen heeft hoeven aanpassen, dat is bijzonder goed merkbaar. Hij duldt geen tegenspraak. Ook niet in de politiek. Daar kan de man natuurlijk niets aan doen, heb melij, maar daardoor gaat het dualisme in de lokale politiek wel compleet verloren. Verder worden mensen in zijn situatie erg narcistisch. Ze dulden alleen maar mensen om zich heen die ja en amen knikken. Iedere ander wordt direct uit de vriendenkring geflikkerd. Contact wordt verbroken zodra de narcist tegengas ruikt. Het tegengas van Ernst en mij was teveel van het goede. Tot het laatste moment heeft Wim net gedaan alsof hij het met ons eens was en op het laatste moment heeft hij zijn web gesponnen. Dan heb je alleen nog een paar domoren nodig, die erin vliegen: het bestuur en een paar leden, die zelf ook wel raadslidje wilden spelen. Ellebogen zogezegd. 17 Vragen aan het bestuur, waarop je toch een zinnig antwoord verwacht, bleven onbeantwoord met 'jammer dat je er zo over denkt' en een ander bestuurslid zei: 'ik heb me ervan gedistantieerd, want ik wilde geen ruzie.' Tsja, waarvoor zit je dan in een bestuur? Om je neus te drukken als je iets moet doen, iets moet regelen?
Maar terug naar Westerman, een einzelgänger. Hij heeft geen gevoel voor mensen. Dat bewees hij met het afbranden van Beryl Dreijer van Forza tijdens een debat. Hij heeft privé contact met haar, maar op de bühne maakt hij haar ineens af, niet fatsoenlijk, maar volkomen onfatsoenlijk. Zoiets doe je als normaal mens toch niet? Je zit vier jaar lang bij iemand op de bank gezellig wijn te drinken en ineens maakt je je gastvrouw en -heer uit voor onbenullen en haal je ze door het slijk. Zoiets doe je toch niet als normaal mens. En dan al die kritiek, die haat, die hij in de afgelopen vier jaar de wereld in heeft gegooid, hier op dezelfde bank: dikke konten van raadsvrouwen, domme wethouders, leeghoofden, misdadigers, racisten, maffiosi...je kon het zo gek niet verzinnen. Maakte niet uit of het coalitie of oppositie was, iedereen ging door het slijk, net als ik nu. Alleen Wim zelf was fantastisch.
Zijn fractie informeerde hij half of onjuist over zijn eigen voortgang in dossiers, met gevolg dat wij amper een stap konden zetten, alsmaar te horen kregen, dat het 'volgende week' was opgelost. Altijd met zoveel woorden, dat je door de woorden de inhoud niet meer kon vinden. Want lullen kan hij als de beste.
Zielige man, die Westerman. Maar ik heb geen melij met hem. Dat heb ik wel gehad. Ooit. Toen dacht ik dat hij dat beetje extra aandacht wel kon gebruiken. Toen dacht ik, dat de man het op prijs stelde, dat wij hem telkens weer uitnodigden. Toen dacht ik, dat hij een goeie vent was. Ik heb me wel vaker behoorlijk vergist in mensen, maar dit is wel de grootste blunder die ik ooit heb begaan in mijn leven. Hoed u voor Westerman.
13.2.14
Stuiterende Wethouder
De hondjes kijken me verwonderd aan. 't Komt niet vaak voor dat ik al om negen uur 's morgens een lachstuip krijg. Meestal moet er eerst wat melk en koffie in voordat ik op iets reageer. Maar vanochtend ligt er een brief van het bestuur van GroenLinks Velsen voor mij klaar. Ernst heeft dezelfde gekregen. Die was wat eerder op en nu begrijp ik ook die olijke oogjes waarmee hij mij aankeek, toen ik hem goede ochtend zoende. Da's leuk, samen in hetzelfde traject: de terugroepingprocedure van GroenLinks Velsen.
Twaalf leden hebben gisteravond voor gestemd: die Reina en Ernst moeten eruit! Ik kan ze zo met naam noemen, maar dat doe ik maar niet. Van de twaalf is er één wethouder, vier zijn bestuursleden, drie zijn nieuw op de kandidatenlijst. Dat is bijzonder triest. Echt ontzettend triest, want het geeft wel aan hoe onvoorstelbaar dom die mensen zijn. En dat moet zometeen de politiek in! Eentje heeft er zelfs politicologie gestudeerd. Dat moet zometeen weer een politieke partij leiden! Wat ontzettend triest!
Ik laat jullie meedelen in de grote verwondering, die gelijktijdig op mijn lachspieren werkt en mij doet huiveren over het niveau dat GroenLinks hier in de gemeente te wachten staat. De argumenten:
Daarna wordt er nog het een en ander betreurd en besluiten ze het vertrouwen in ons op te zeggen. Volgende vergadering: 19 februari. Voor die tijd mogen we ons verweren. Voor verweer (beroep of bezwaar) staat een wettelijke termijn (Algemene Wet Bestuursrecht) van 6 weken, maar daar houdt het bestuur zich niet aan. Bovendien mag een weekend volgens de termijnenwet niet meegerekend worden, dus wij krijgen vijf dagen. Wij hebben het bestuur daarvan op de hoogte gesteld, maar het bestuur beantwoordt sinds 5 november geen enkele vraag of brief meer.
Maar goed, bovenstaande overwegingen komen dus hierop neer:
Kortom, non-argumenten, een stuiptrekking, een jij-bak bovendien, want wij hebben met de motie van wantrouwen al het vertrouwen in de wethouder opgezegd. Wij hebben al sinds wij geen antwoord op onze vragen aan het bestuur kregen het vertrouwen in het bestuur opgezegd en wij hebben al een klacht ingediend bij het landelijk partijbestuur over deze wethouder en dit bestuur, die alle regels en wetten aan hun laars hebben gelapt, nog afgezien van het onfatsoen, dat zij manifesteerden.
Je kan erom lachen, maar het is natuurlijk diep triest, dat dit stelletje onbenullen in de politiek blijft of komt. Dat moet zometeen besluiten nemen over het heil van jullie gemeente, maar nadenken over een onzinnig gegeven als een terugroepingprocedure gaat ze al boven hun pet. Sterker nog, de regel van GL, dat iemand zijn zetel moet inleveren is in strijd met de wet. Een raadslid wordt op persoonlijke titel gekozen. Dat werd ons door de griffie voor de zekerheid nog even meegedeeld. Lief hè? Iedereen is zo met ons begaan.
En waar is dit nou allemaal mee begonnen? Nou gewoon, met een machtsspelletje. De wethouder wilde macht. Macht krijg je alleen over mensen, die bang zijn en geen ruggengraat hebben. Bang om hun positie te verliezen, bang om tot de verliezers te behoren. Die angst zag je bij de NSBer. Mensen zonder angst kiezen voor standpunten, voor hun overtuiging en zijn bereid te vechten en te verliezen. Die gaan in het verzet. Dat betekent dat je kop eraf kan gaan, zoals bij ons gebeurde, maar wij kunnen nog steeds in de spiegel kijken zonder schaamte. Dat kunnen die angsthazen niet. En uiteindelijk verliezen de angsthazen meer dan ze lief is: alle respect. Zelfs al ben je 72 en al jaren grijs, praat je geaffecteerd, kan je twee keer dr. dr. voor je naam zetten, als je je fatsoen verliest, verlies je ieder aanzien. Dan is iedere glimlach in jouw richting alleen nog een etiquette. Mijn advies aan deze mensen: vooral niet achterom kijken, want daar liggen wolven op de loer, klaar om aan te vallen. Zeker in de politiek!
Laat ik er voor deze keer weer eens een leuk fotootje bijdoen. Wij hebben immers iets te vieren: eindelijk verlost van die onnozelheid.
Twaalf leden hebben gisteravond voor gestemd: die Reina en Ernst moeten eruit! Ik kan ze zo met naam noemen, maar dat doe ik maar niet. Van de twaalf is er één wethouder, vier zijn bestuursleden, drie zijn nieuw op de kandidatenlijst. Dat is bijzonder triest. Echt ontzettend triest, want het geeft wel aan hoe onvoorstelbaar dom die mensen zijn. En dat moet zometeen de politiek in! Eentje heeft er zelfs politicologie gestudeerd. Dat moet zometeen weer een politieke partij leiden! Wat ontzettend triest!
Ik laat jullie meedelen in de grote verwondering, die gelijktijdig op mijn lachspieren werkt en mij doet huiveren over het niveau dat GroenLinks hier in de gemeente te wachten staat. De argumenten:
- Overwegende dat E. Merhottein en R.W. de Haan hebben besloten zich terug te trekken van de kandidatenlijst van GL voor de GRverkiezingen '14, naar aanleiding van het besluit van de ledenvergadering van GLV op 20 nov. de heer Merhottein niet te kandideren voor de plaatsen 1 of 2,
- Overwegende dat beide leden daarop in media en op websites ernstige verwijten naar de partij, afdelingsbestuur en de GL wethouder hebben gemaakt, wat heeft geleid tot schade aan het beeld van GL Velsen,
- Overwegende dat het landelijk bestuur daarop, op verzoek van het afdelingsbestuur hun toegang tot de GLV-website heeft ontnomen,
- Overwegende dat de fractie sinds 5 november '13 geen afstemming meer heeft gepleegd met bestuur of wethouder,
- Overwegende dat de fractie sinds 5 nov. '13 zonder enige consultatie met het afdelingsbestuur of de wethouder een motie van wantrouwen tegen de GL wethouder heeft ingediend
- Gezien de grote schade aan het beeld van GL en de schade aan de positie van de wethouder, alsmede dat de actie is uitgevoerd vlak voor de GRverkiezingen, midden in de campagnetijd,
Daarna wordt er nog het een en ander betreurd en besluiten ze het vertrouwen in ons op te zeggen. Volgende vergadering: 19 februari. Voor die tijd mogen we ons verweren. Voor verweer (beroep of bezwaar) staat een wettelijke termijn (Algemene Wet Bestuursrecht) van 6 weken, maar daar houdt het bestuur zich niet aan. Bovendien mag een weekend volgens de termijnenwet niet meegerekend worden, dus wij krijgen vijf dagen. Wij hebben het bestuur daarvan op de hoogte gesteld, maar het bestuur beantwoordt sinds 5 november geen enkele vraag of brief meer.
Maar goed, bovenstaande overwegingen komen dus hierop neer:
- Een gemeenteraadslid van GL mag zich kennelijk niet terugtrekken als kandidaat voor verkiezingen. Sinds wanneer is dat zo? Dat zou wel ellenlange lijsten opleveren, zo door de eeuwen heen.
- Een gemeenteraadslid mag haar bestuur en wethouder niets verwijten en dat zeker niet naar buiten brengen. Ik dacht dat wij in Nederland vrijheid van meningsuiting hadden? Kennelijk geldt die vrijheid alleen voor een wethouder, die fractieleden met allerlei leugens mag zwartmaken.
- Als een afdelingsbestuur naar het landelijk belt en zegt, dat Pietje of Klaasje (toevallig de goede namen, grappig!) voortaan de website beheert, dan verandert het WEBTEAM de toegang. Daar staat het partijbestuur volledig buiten. Die houden zich niet bezig met die futiliteiten.
- Sinds 5 november heeft het bestuur, en sinds 20 november de wethouder, geweigerd te reageren op mails en vragen van de fractie. De enige reactie van het bestuur op 14 vragen van mij was 'Jammer, dat je dat zo vindt'.
- Er is zoiets als dualisme. Wij moeten het bestuur en de wethouder dat nog eens uitleggen (eerder pogingen daartoe hebben kennelijk gefaald), maar dat bestaat al sinds 2002. Dat houdt in, dat fractie en wethouder niet op een lijn hoeven te zitten. Bovendien, de fractie is er voor de politiek en het bestuur voor de ondersteuning van fractie en wethouder.
- Schade aan GroenLinks werd berokkend op het moment, dat de wethouder eens even had besloten, dat de huidige fractie hem niet meer zinde. Toen hij met zijn twee secondanten de vergadering van 5 november binnenliep was al direct duidelijk, dat de man op oorlogspad was. Dan nog flink wat zand en stront in de ogen van een paar leden gooien, het bestuur in al haar domheid meetrekken (zelf denken is erg moeilijk) en je hebt een beerput gecreëerd, waar geen Velsenaar de lucht van kan omzeilen. Bestuur en wethouder meenden, dat wij ook volgzame hondjes zouden zijn, ons dociel in een hoekje zouden laten trappen. Miskleun!
Kortom, non-argumenten, een stuiptrekking, een jij-bak bovendien, want wij hebben met de motie van wantrouwen al het vertrouwen in de wethouder opgezegd. Wij hebben al sinds wij geen antwoord op onze vragen aan het bestuur kregen het vertrouwen in het bestuur opgezegd en wij hebben al een klacht ingediend bij het landelijk partijbestuur over deze wethouder en dit bestuur, die alle regels en wetten aan hun laars hebben gelapt, nog afgezien van het onfatsoen, dat zij manifesteerden.
Je kan erom lachen, maar het is natuurlijk diep triest, dat dit stelletje onbenullen in de politiek blijft of komt. Dat moet zometeen besluiten nemen over het heil van jullie gemeente, maar nadenken over een onzinnig gegeven als een terugroepingprocedure gaat ze al boven hun pet. Sterker nog, de regel van GL, dat iemand zijn zetel moet inleveren is in strijd met de wet. Een raadslid wordt op persoonlijke titel gekozen. Dat werd ons door de griffie voor de zekerheid nog even meegedeeld. Lief hè? Iedereen is zo met ons begaan.
En waar is dit nou allemaal mee begonnen? Nou gewoon, met een machtsspelletje. De wethouder wilde macht. Macht krijg je alleen over mensen, die bang zijn en geen ruggengraat hebben. Bang om hun positie te verliezen, bang om tot de verliezers te behoren. Die angst zag je bij de NSBer. Mensen zonder angst kiezen voor standpunten, voor hun overtuiging en zijn bereid te vechten en te verliezen. Die gaan in het verzet. Dat betekent dat je kop eraf kan gaan, zoals bij ons gebeurde, maar wij kunnen nog steeds in de spiegel kijken zonder schaamte. Dat kunnen die angsthazen niet. En uiteindelijk verliezen de angsthazen meer dan ze lief is: alle respect. Zelfs al ben je 72 en al jaren grijs, praat je geaffecteerd, kan je twee keer dr. dr. voor je naam zetten, als je je fatsoen verliest, verlies je ieder aanzien. Dan is iedere glimlach in jouw richting alleen nog een etiquette. Mijn advies aan deze mensen: vooral niet achterom kijken, want daar liggen wolven op de loer, klaar om aan te vallen. Zeker in de politiek!
Laat ik er voor deze keer weer eens een leuk fotootje bijdoen. Wij hebben immers iets te vieren: eindelijk verlost van die onnozelheid.
11.2.14
Verschrikkelijk boos!
Ik ben zo verschrikkelijk boos. In de krant staat een twee pagina's groot artikel over GroenLinks Velsen, maar dat is het punt niet. Mooi Friso, al klopt de info in de eerste kolom niet helemaal. Nee, ik ben boos, omdat wethouder Westerman en het bestuur van de afdeling wegkomen met een zaak die, als de verkiezingen verder in het verschiet hadden gelegen, nooit doorgang had kunnen vinden. Ik ben boos omdat bemiddeling van de partij vanuit andere niveau's treurig slap is geweest en niemand heeft ingegrepen. Ik ben boos omdat regels en statuten met voeten getreden zijn en niemand zijn nek heeft uitgestoken om onrecht tegen te gaan. En dat alles, zodat GroenLinks vooral niet negatief in het nieuws komt. Om te zorgen voor stilte. Dat Ernst en ik die stilte niet hebben bewaard wordt ons kwalijk genomen, maar dat stilte mensen afmaakt, dat maakt niet uit.
Met een grote kop "We wilden de fractie niet beschadigen" liegt de afdeling minus fractie erop los. Als er een ding is, wat zowel wethouder als bestuur nastreefden, dan was het wel de fractie beschadigen. Dat daarmee GroenLinks Velsen om zeep werd gebracht, dat hebben de dames en heren van tevoren niet bedacht.
Ernst had een reputatie opgebouwd in Velsen als een redelijke GroenLinkser, die niet alleen maar hamerde op milieu en groen, maar ook een heldere kijk had op de economische belangen van bijvoorbeeld MKB en ZZP'er. Ondanks het feit, dat GroenLinks landelijk nog steeds niet veel stemmers meer trekt, leek het er in Velsen op, dat GroenLinks haar zetels wel zou kunnen behouden en misschien zelfs kon vermeerderen. We hadden het als fractie de afgelopen vier jaar best goed gedaan.
Voor enige vorm van succes tijdens de verkiezingen heeft Westerman met 'zijn' bestuur een flinke stok gestoken. Vond hij in augustus nog, dat de kandidatenlijst minstens uit twaalf mensen moest bestaan, nu gaat hij de verkiezingen in met een magere zeven, waarvan er vijf geen enkele ervaring hebben en eentje twee jaar steunfractielid is geweest, maar die is reëel gezien niet verkiesbaar. De ervaring van de huidige fractie heeft Westerman met 'zijn' bestuur in het vuilnisvat gegooid. De kennis over de IJmond-regio, de VRK, de MRA en veel meer, de trainingen, de contacten, wie-is-wie, de overleg structuur die de fractie opbouwde in de regio...allemaal het vuilnisvat in. Alsof je als raadslid na vier jaar nog steeds het groentje bent van weleer. Alsof het raadswerk geen moer voorstelt.
Raadslid word je bij GroenLinks Velsen met ellebogen, met intrige en bedrog, met dociel gedrag. Kennis moet je blijkbaar niet hebben, je moet alleen weten wiens kont je moet likken. Als over vier jaar een raadslid van GroenLinks Velsen (komen die er nog?) te assertief is geworden dan zal, als Westerman nog steeds de scepter zwaait, ook die zijn biezen moeten pakken. Westerman kan zijn macht niet uit handen geven. Hij is het gezicht van GroenLinks Velsen en weet de goegemeente zo te manipuleren, dat iedereen er nog intrapt ook.
Maar wat heeft hij feitelijk voor elkaar gekregen in de afgelopen vier jaar? Het Witte Theater is om zeep geholpen. Waarom heeft hij niet gewoon gezegd: zonder die subsidie ben ik niet in staat die motie van de raad uit te voeren? Het Pieter Vermeulen Museum, speerpunt in de verkiezingen van 2010, laat hij wegrotten in een oud schoolgebouwtje en na drie jaar positieve, hoopvolle informatie vraagt hij vlak voor zijn aftreden een ton om te kijken of er überhaupt geïnteresseerden zijn voor zijn Kust Informatie Centrum. Zijn WMO en alle mooie teksten op een rijtje, komen uit de koker van de zorgorganisaties, die zelf zijn gaan denken over hoe ze de decentralisaties vorm kunnen geven. In zijn Kunst en Cultuurnota komt Kunst niet voor en zijn zogenaamde uitwisseling van kunst met Chindao is een farce: een idee, meer niet. Hier laat ik het even bij, anders wordt deze blog zo lang. Alleen bovenstaande was al genoeg voor een pittige motie van wantrouwen. Wij kijken terug op een wethouderschap, dat niet eens zijn speerpunten kon waarmaken. Hadden wij die ook ingediend, als de breuk binnen de afdeling niet was ontstaan? Ja (we stonden al veel eerder op het punt), want als fractie moet je eerlijk zijn, ook over je eigen wethouder.
In de tijd dat hij samen met Marc Hillebrink in de fractie zat (2006-2010) 'durfde hij geen coalitie aan te gaan, omdat hij dan het gezag in de fractie moest overdragen aan Hillebrink' en dat was geen optie, dat kon Hillebrink niet aan, vond hij. Of iemand hem in een coalitie wilde, dat heeft hij nooit duidelijk gemaakt. Wij hebben Westerman leren kennen. Hier, op de bank met een glas wijn, gemiddeld twee keer per maand. Joviaal, gezellig, maar draai je niet om, want dan word je afgemaakt.
De breuk in GroenLinks Velsen had niets te maken met inhoud, maar alles met macht en positie. Het stond al in dat artikel in de krant: als fractievoorzitter Merhottein lijsttrekker was geworden, dan had de partij waarschijnlijk gekozen voor onderhandelingen met de LGV. Helaas heeft Westerman, zoals de LGV laatst ook al in 'Huis aan huis' liet weten, raadsleden van die partij door de jaren heen zo zwart gemaakt, dat geen LGVer iets met hem te maken wil hebben. Dat zou dus geen nieuw wethouderschap opleveren. Enige mogelijkheid om dat tegen te gaan was voor Westerman dus om zelf lijsttrekker te worden. Dan kon hij met zijn huidige college onderhandelen. Iets waar de fractie na deze vier jaar niet veel meer voor voelde.
Allerlei gesprekken voor de vaststelling van de kandidatenlijst zijn tot nu toe buiten de media gebleven, maar spreken boekdelen. Zo heeft Westerman over zijn aanvankelijk plaats twee op de lijst gezegd, dat hij niet perse raadslid wilde worden. Als hij onverhoopt niet als wethouder aan de slag zou kunnen, zou hij even de raad ingaan en dan zijn zetel overdragen aan een ander. Dat heet kiezersbedrog, zeker van een kopstuk als Westerman, maar hij zou zijn leeftijd dan als reden doen gelden.
Dan wordt er in de vergadering gestemd over nummer 1 en 2: Ernst en Wim. Wim wordt gekozen op 1 en dus denk je: Ernst op twee. Nee, ineens komt er een lijstduwer, die zich tijdens de schorsing van de vergadering heeft aangemeld en die opteert ook voor plaats 2. Dat mag allemaal zomaar en afgaand op de viezigheid, die Westerman onder de aanwezige leden heeft verspreid, wint die lijstduwer en wordt, volkomen onervaren, ineens nummer 2. De reden dat Ernst en ik ons terug hebben getrokken. Zie je de huidige fractievoorzitter en beoogd en gevierd lijsttrekker op de advieslijst ineens op de derde plaats staan en in het beste geval raadslid worden onder een leiding van een groentje? Wij niet. Daarbij, de kans dat de gemanipuleerde leden hem ook niet op drie hadden gekozen was bijzonder groot.
Hoe durf je als wethouder en bestuur dan te zeggen, dat je 'de fractie niet wilde beschadigen'? Het is de wethouder met 'zijn' bestuur, die de fractie met eigen handen en eigen vuil om zeep heeft geholpen en in de vuilnisbak heeft gegooid. Voor vragen hierover hoef je bij het bestuur van GroenLinks Velsen niet aan te komen. Daarop komen geen antwoorden. Het eerste antwoord op de 14 vragen die ik stelde was: 'Het is jammer, dat je het zo ervaart, maar wij hebben vertrouwen in de kandidatencommissie'. Ook in het tweede antwoord wordt dat vertrouwen weer genoemd, maar het was helaas behoorlijk fragiel. Toen de kandidatencommissie weigerde om tijdens de schorsing van de vergadering nog nieuwe kandidaten toe te laten, werd zij hiertoe gedwongen. Aangezien Landelijk GroenLinks verzot is op veel kandidaten, lapten zij de regels aan hun laars. Niet kwaliteit maar kwantiteit is daar belangrijk en mensen tellen alleen als nummertjes.
Ja ik ben razend boos. Ik was al eerder razend boos, maar toen mocht ik het niet zijn, omdat het 'not done' is om in de ether razend boos te zijn. Omdat je alle gekkigheid in dit land over je heen moet laten komen, omdat je de vuiligheid niet aan de waslijn mag hangen, omdat je altijd moet blijven denken aan het belang van anderen (een partij of persoon), maar onderwijl zelf afgemaakt mag worden. Niet klagen, niet boos zijn, zo vies is de politiek nou eenmaal.
Ik wil dit soort viezigheid aan de kaak stellen, omdat mensen hier heel veel schade van ondervinden. Iemand die in volle eerlijkheid en capabel zijn werk doet en dan bij het afval wordt gezet, die verliest alle vertrouwen in de mensheid. Iemand op die manier krenken tot op het bot heeft een levenslange impact. Dat ontgaat de meeste mensen op dit moment en dat vind ik diep triest.
Ernst en ik hebben ons gerealiseerd, dat we niet in deze wereld thuishoren. Niet alleen de politieke, maar ook de 'normale wereld', want normaal is die niet. Het is niet de eerste keer, dat we zoveel onrecht tegenkomen. Na een fusie werd Ernst na 25 jaar dienst ontslagen. 53 jaar oud, de zorgsector, dus kans op een nieuwe baan was minimaal. Een jong broekie wist het allemaal beter. Inmiddels is het bedrijf failliet, want het jonge broekie had kennelijk nog niet de wijsheid, die Ernst in de loop der jaren wel had opgedaan. Een compagnon van mij hanteert tijdens een 'vergadering' een waslijstje 'falen van Reina', een zooitje futiliteiten, en als ze naar aanleiding daarvan zelf ook wat kritiek krijgt, is de vriendschap voorbij ('meningsverschillen mogen nooit ten koste gaan van onze vriendschap, Reina!'). Dat geldt alleen als de kritiek voor mij is, maar niet voor haarzelf. Nee, dit is onze wereld niet. Dit is een wereld voor Westermannen, Sitompulen, Reda's, Stopen en aanverwante organismen.
Nee, ik ga deze blog niet verwijderen van internet, zoals de Rat 1,2 en 3. Deze blijft staan. Laat iedereen maar weten hoe deze wereld werkt en zich naar aanleiding hiervan wapenen tegen deze organismen. Wij gaan met vervroegd pensioen (tien jaar eerder dan gepland): ons huis verkopen, proberen zo goedkoop mogelijk te wonen. Wij zijn door GroenLinks vervroegd grijs geworden. De politiek heeft ons niet de kans gegeven om tot ons 67ste door te gaan en het bedrijfsleven ook niet. Hoe mijn dochters het ooit tot hun 72 moeten volhouden is me een raadsel.
Met een grote kop "We wilden de fractie niet beschadigen" liegt de afdeling minus fractie erop los. Als er een ding is, wat zowel wethouder als bestuur nastreefden, dan was het wel de fractie beschadigen. Dat daarmee GroenLinks Velsen om zeep werd gebracht, dat hebben de dames en heren van tevoren niet bedacht.
Ernst had een reputatie opgebouwd in Velsen als een redelijke GroenLinkser, die niet alleen maar hamerde op milieu en groen, maar ook een heldere kijk had op de economische belangen van bijvoorbeeld MKB en ZZP'er. Ondanks het feit, dat GroenLinks landelijk nog steeds niet veel stemmers meer trekt, leek het er in Velsen op, dat GroenLinks haar zetels wel zou kunnen behouden en misschien zelfs kon vermeerderen. We hadden het als fractie de afgelopen vier jaar best goed gedaan.
Voor enige vorm van succes tijdens de verkiezingen heeft Westerman met 'zijn' bestuur een flinke stok gestoken. Vond hij in augustus nog, dat de kandidatenlijst minstens uit twaalf mensen moest bestaan, nu gaat hij de verkiezingen in met een magere zeven, waarvan er vijf geen enkele ervaring hebben en eentje twee jaar steunfractielid is geweest, maar die is reëel gezien niet verkiesbaar. De ervaring van de huidige fractie heeft Westerman met 'zijn' bestuur in het vuilnisvat gegooid. De kennis over de IJmond-regio, de VRK, de MRA en veel meer, de trainingen, de contacten, wie-is-wie, de overleg structuur die de fractie opbouwde in de regio...allemaal het vuilnisvat in. Alsof je als raadslid na vier jaar nog steeds het groentje bent van weleer. Alsof het raadswerk geen moer voorstelt.
Raadslid word je bij GroenLinks Velsen met ellebogen, met intrige en bedrog, met dociel gedrag. Kennis moet je blijkbaar niet hebben, je moet alleen weten wiens kont je moet likken. Als over vier jaar een raadslid van GroenLinks Velsen (komen die er nog?) te assertief is geworden dan zal, als Westerman nog steeds de scepter zwaait, ook die zijn biezen moeten pakken. Westerman kan zijn macht niet uit handen geven. Hij is het gezicht van GroenLinks Velsen en weet de goegemeente zo te manipuleren, dat iedereen er nog intrapt ook.
Maar wat heeft hij feitelijk voor elkaar gekregen in de afgelopen vier jaar? Het Witte Theater is om zeep geholpen. Waarom heeft hij niet gewoon gezegd: zonder die subsidie ben ik niet in staat die motie van de raad uit te voeren? Het Pieter Vermeulen Museum, speerpunt in de verkiezingen van 2010, laat hij wegrotten in een oud schoolgebouwtje en na drie jaar positieve, hoopvolle informatie vraagt hij vlak voor zijn aftreden een ton om te kijken of er überhaupt geïnteresseerden zijn voor zijn Kust Informatie Centrum. Zijn WMO en alle mooie teksten op een rijtje, komen uit de koker van de zorgorganisaties, die zelf zijn gaan denken over hoe ze de decentralisaties vorm kunnen geven. In zijn Kunst en Cultuurnota komt Kunst niet voor en zijn zogenaamde uitwisseling van kunst met Chindao is een farce: een idee, meer niet. Hier laat ik het even bij, anders wordt deze blog zo lang. Alleen bovenstaande was al genoeg voor een pittige motie van wantrouwen. Wij kijken terug op een wethouderschap, dat niet eens zijn speerpunten kon waarmaken. Hadden wij die ook ingediend, als de breuk binnen de afdeling niet was ontstaan? Ja (we stonden al veel eerder op het punt), want als fractie moet je eerlijk zijn, ook over je eigen wethouder.
In de tijd dat hij samen met Marc Hillebrink in de fractie zat (2006-2010) 'durfde hij geen coalitie aan te gaan, omdat hij dan het gezag in de fractie moest overdragen aan Hillebrink' en dat was geen optie, dat kon Hillebrink niet aan, vond hij. Of iemand hem in een coalitie wilde, dat heeft hij nooit duidelijk gemaakt. Wij hebben Westerman leren kennen. Hier, op de bank met een glas wijn, gemiddeld twee keer per maand. Joviaal, gezellig, maar draai je niet om, want dan word je afgemaakt.
De breuk in GroenLinks Velsen had niets te maken met inhoud, maar alles met macht en positie. Het stond al in dat artikel in de krant: als fractievoorzitter Merhottein lijsttrekker was geworden, dan had de partij waarschijnlijk gekozen voor onderhandelingen met de LGV. Helaas heeft Westerman, zoals de LGV laatst ook al in 'Huis aan huis' liet weten, raadsleden van die partij door de jaren heen zo zwart gemaakt, dat geen LGVer iets met hem te maken wil hebben. Dat zou dus geen nieuw wethouderschap opleveren. Enige mogelijkheid om dat tegen te gaan was voor Westerman dus om zelf lijsttrekker te worden. Dan kon hij met zijn huidige college onderhandelen. Iets waar de fractie na deze vier jaar niet veel meer voor voelde.
Allerlei gesprekken voor de vaststelling van de kandidatenlijst zijn tot nu toe buiten de media gebleven, maar spreken boekdelen. Zo heeft Westerman over zijn aanvankelijk plaats twee op de lijst gezegd, dat hij niet perse raadslid wilde worden. Als hij onverhoopt niet als wethouder aan de slag zou kunnen, zou hij even de raad ingaan en dan zijn zetel overdragen aan een ander. Dat heet kiezersbedrog, zeker van een kopstuk als Westerman, maar hij zou zijn leeftijd dan als reden doen gelden.
Dan wordt er in de vergadering gestemd over nummer 1 en 2: Ernst en Wim. Wim wordt gekozen op 1 en dus denk je: Ernst op twee. Nee, ineens komt er een lijstduwer, die zich tijdens de schorsing van de vergadering heeft aangemeld en die opteert ook voor plaats 2. Dat mag allemaal zomaar en afgaand op de viezigheid, die Westerman onder de aanwezige leden heeft verspreid, wint die lijstduwer en wordt, volkomen onervaren, ineens nummer 2. De reden dat Ernst en ik ons terug hebben getrokken. Zie je de huidige fractievoorzitter en beoogd en gevierd lijsttrekker op de advieslijst ineens op de derde plaats staan en in het beste geval raadslid worden onder een leiding van een groentje? Wij niet. Daarbij, de kans dat de gemanipuleerde leden hem ook niet op drie hadden gekozen was bijzonder groot.
Hoe durf je als wethouder en bestuur dan te zeggen, dat je 'de fractie niet wilde beschadigen'? Het is de wethouder met 'zijn' bestuur, die de fractie met eigen handen en eigen vuil om zeep heeft geholpen en in de vuilnisbak heeft gegooid. Voor vragen hierover hoef je bij het bestuur van GroenLinks Velsen niet aan te komen. Daarop komen geen antwoorden. Het eerste antwoord op de 14 vragen die ik stelde was: 'Het is jammer, dat je het zo ervaart, maar wij hebben vertrouwen in de kandidatencommissie'. Ook in het tweede antwoord wordt dat vertrouwen weer genoemd, maar het was helaas behoorlijk fragiel. Toen de kandidatencommissie weigerde om tijdens de schorsing van de vergadering nog nieuwe kandidaten toe te laten, werd zij hiertoe gedwongen. Aangezien Landelijk GroenLinks verzot is op veel kandidaten, lapten zij de regels aan hun laars. Niet kwaliteit maar kwantiteit is daar belangrijk en mensen tellen alleen als nummertjes.
Ja ik ben razend boos. Ik was al eerder razend boos, maar toen mocht ik het niet zijn, omdat het 'not done' is om in de ether razend boos te zijn. Omdat je alle gekkigheid in dit land over je heen moet laten komen, omdat je de vuiligheid niet aan de waslijn mag hangen, omdat je altijd moet blijven denken aan het belang van anderen (een partij of persoon), maar onderwijl zelf afgemaakt mag worden. Niet klagen, niet boos zijn, zo vies is de politiek nou eenmaal.
Ik wil dit soort viezigheid aan de kaak stellen, omdat mensen hier heel veel schade van ondervinden. Iemand die in volle eerlijkheid en capabel zijn werk doet en dan bij het afval wordt gezet, die verliest alle vertrouwen in de mensheid. Iemand op die manier krenken tot op het bot heeft een levenslange impact. Dat ontgaat de meeste mensen op dit moment en dat vind ik diep triest.
Ernst en ik hebben ons gerealiseerd, dat we niet in deze wereld thuishoren. Niet alleen de politieke, maar ook de 'normale wereld', want normaal is die niet. Het is niet de eerste keer, dat we zoveel onrecht tegenkomen. Na een fusie werd Ernst na 25 jaar dienst ontslagen. 53 jaar oud, de zorgsector, dus kans op een nieuwe baan was minimaal. Een jong broekie wist het allemaal beter. Inmiddels is het bedrijf failliet, want het jonge broekie had kennelijk nog niet de wijsheid, die Ernst in de loop der jaren wel had opgedaan. Een compagnon van mij hanteert tijdens een 'vergadering' een waslijstje 'falen van Reina', een zooitje futiliteiten, en als ze naar aanleiding daarvan zelf ook wat kritiek krijgt, is de vriendschap voorbij ('meningsverschillen mogen nooit ten koste gaan van onze vriendschap, Reina!'). Dat geldt alleen als de kritiek voor mij is, maar niet voor haarzelf. Nee, dit is onze wereld niet. Dit is een wereld voor Westermannen, Sitompulen, Reda's, Stopen en aanverwante organismen.
Nee, ik ga deze blog niet verwijderen van internet, zoals de Rat 1,2 en 3. Deze blijft staan. Laat iedereen maar weten hoe deze wereld werkt en zich naar aanleiding hiervan wapenen tegen deze organismen. Wij gaan met vervroegd pensioen (tien jaar eerder dan gepland): ons huis verkopen, proberen zo goedkoop mogelijk te wonen. Wij zijn door GroenLinks vervroegd grijs geworden. De politiek heeft ons niet de kans gegeven om tot ons 67ste door te gaan en het bedrijfsleven ook niet. Hoe mijn dochters het ooit tot hun 72 moeten volhouden is me een raadsel.
22.9.12
Boele, het is kermis in de hel!
Zowaar, ik ben het weer eens met Bart Boele: komt allen, ja allen, naar de raadsvergaderingen van de gemeente Velsen, en u leert uw volksvertegenwoordigers kennen. Het is hartverwarmend, zoals Boele zijn best doet, om de lokale politiek onder de aandacht van de Velsenaren te brengen. Mijn grote dank hiervoor, Bart.
En zowaar, ik ben het weer eens niet met Bart Boele eens: het gaat heerlijk in de politiek! Wij hebben denkers, dichters, pragmatici, populisten en combinaties daarvan. De denkers knarsen, de dichters dromen, de pragmatici zijn op zoek en de populisten vallen in de smaak. Jammie. Geef Boele een groot blik en hij stoft ze voor u bij het chemisch afval (ik twijfel over de grijsbak, in verband met leeftijden en medicijngebruik), ongeacht het feit, dat u deze volksvertegenwoordigers zelf heeft gekozen. Van één Velsenaar krijgt hij zeker hulp: V. Elsenaar. De beste stuurlui van deze gemeente.
'Ik krijg mijn zin niet, dus deugt de politiek niet', een toch wat primitief statement, passend bij een Wiske, ongeduldig stampend met haar voeten. Zo gaat dat niet in grote mensen land, maar in krantenland wel. Je kunt daar kennelijk niet populistisch genoeg zijn, want anders verlies je lezers. Bovendien schoppen mensen liever, want een rel is spannender dan je stilzwijgend neerleggen bij je verlies of ongelijk.
In de verordening van het Velsens referendum staat, dat een referendum mogelijk is over te nemen en genomen besluiten van de raad. Vervolgens worden de regels verder gespecificeerd: de burger kan een referendum aanvragen op basis van een te nemen besluit van de raad. De raad zelf kan een referendum aanvragen op basis van te nemen of genomen besluiten. De tekst is door een jurist nog eens bekeken. Die deugt. Geen spelt tussen te krijgen. Ja maar, zegt ons college, een burger is geen jurist, dus ook voor die burger moet het duidelijk zijn. En dus stelt het college in het raadsvoorstel voor, om 1: het referendumverzoek op basis van de verordening af te wijzen en 2: om de tekst iets duidelijker te maken. Stem je tegen het raadsvoorstel, dan doe je het volgende:
- Je stemt in tegen de verordeningen die je zelf ooit hebt opgesteld en vastgelegd.
- Je zegt, dat de tekst van de verordening vooral onduidelijk moet blijven voor de leek.
Een weldenkend mens zou zich niet zo populistisch moeten willen profileren, maar toch waren er (hoofdelijk) 11 raadsleden, die hiervoor kozen. Pfff...zeg ik dan. Deze raadsleden steunden daarna een motie, die aan de raad vroeg, om dan zelf een referendum aan te vragen over het HOV. Immers, de raad kan op die wijze wel een genomen besluit terugdraaien. 13 Raadsleden steunden deze motie, 20 waren tegen. Met andere woorden, het referendum komt er niet. Twee raadsleden, waaronder Korf van de CU, deden het goed: ze stemden niet tegen hun eigen verordening en tegen de verduidelijking van de tekst, maar vonden wel dat een referendum via een andere weg op zijn plaats was. Dat is eerlijk, duidelijk. Dat kan ik niet zeggen van de 11, die hun eigen verordening onderuit wilden halen. Je stelt geen regels op om ze met voeten te treden als ze niet uitkomten.
Dan was het nog mogelijk, dat de motie een meerderheid had gekregen, maar dat het merendeel van de raadsleden dit afwees vind ik ook bijzonder redelijk, want wat stel je als fractie nou voor, als je dan weer dit, dat weer dat denkt of doet? Nou ja, hoe GroenLinks over het HOV en OV in het algemeen denkt, dat weet u, en anders moet u een van mijn eerdere blogs maar lezen.
Boele is populist eerste klas. Hij maakt van de raad de vijand van de Velsense bevolking, de vuile rakkers van de macht. Is dat terecht? Nee, want hij vraagt van ons, dat wij onze eigen regels negeren. Wat nog veel erger is: dat er raadsleden zijn, die zich in dit populisme laten meeslepen, waarmee ik doel op de 11, die het raadsvoorstel afschoten.
Ik kijk naar buiten en het is 'kermis in de hel': het regent terwijl de zon schijnt. Vroeger noemden we dat zo, maar misschien kan ik nu beter zeggen: ha, 'de raad besluit': voor de een regent het, voor de ander schijnt de zon.
6.7.12
de Hofgeestlijn
Ik moet de fractie van GroenLinks Velsen feliciteren: er komt een sessie over de Hofgeestlijn. Gisteravond stemde de raad daar voltallig mee in. Gezien het feit, dat je jezelf niet feliciteert en ik behalve de vormgeving van de brochure niets aan het project heb bijgedragen, feliciteer ik in dit geval mijn fractieleider en echtgenoot Ernst. Twee jaar werk heeft hij erin zitten en geheel zonder vrouw baarde hij dit eerste kind. Ik heb het alleen aangekleed. Het had Johan moeten heten, want dat is de tweede naam van alle broers Merhottein, vier om precies te zijn. Passender nog is Trijntje, want zo heette zijn moeder. Een spoorlijn kan mannelijk of vrouwelijk zijn volgens de van Dale.
Toen ik rond de kerst van 2007 voor de tweede keer (de eerste keer was jaren daarvoor) Ernst's huis betrad, trof ik een spoorbaan aan van 2,5 bij 1 meter. Het was een sneeuwlandschap in de bergen. Ik weet niet hoe lang hij eraan had gewerkt, maar mij zou het twintig jaar hebben gekost. Later kwam ik vergelijkbare landschappen met rondrijdende treinen en auto's in kleine musea in Duitsland tegen: Modelbahnen. Wij zoeken ze overal op, want het is ongelooflijk hoe realistisch die banen zijn gemaakt. Ernst kijkt vooral naar het materieel, ik naar de materialen, die worden gebruikt om bergen, gras, bomen, huizen en water na te bootsen.
Heeft Ernst van zijn hobby nu een luchtkasteel...eh baan... gemaakt? Nee. Het plan Hofgeestlijn doet een dringend beroep op de raad van Velsen om zich eens serieus bezig te houden met de ontsluiting van IJmuiden. Dat kan je niet doen met een simpele motie 'Wij moeten een lightrail'. Dan moet je met een gedegen voorstel komen. Het voorstel biedt een alternatief voor eerdere plannen, maar bevat zelf ook weer alternatieven. Ernst is niet de persoon, die verder moet onderzoeken, wat wel/niet mogelijk is, wat wel/niet haalbaar is en wat wel/niet wenselijk is. Hij heeft een goed onderbouwd plan ingediend, dat als start kan fungeren voor een grotere discussie: een goede ontsluiting van IJmuiden in een tijd, dat verkeer steeds drukker wordt, er steeds meer mensen bijkomen en het milieu met name in deze regio knalhard vraagt om schone vervoersmogelijkheden.
Als niet nu een start wordt gemaakt, wanneer dan? Dan schuift de gemeente voortdurend een heikel punt voor zich uit. Het strand van IJmuiden zal er vrij leeg bij blijven liggen, zolang de infrastructuur niet deugt. 50 Bussen voor één lading cruisetoeristen, die vier keer hetzelfde traject moeten afleggen is niet bepaald goed voor het milieu en voor de belasting van het wegennet. En zo zijn er nog tal van argumenten te vinden voor een goede oost-west verbinding.
Luchtfietsen, kon het maar, doet Ernst niet. Hij verwoordt met zijn plan de knalharde realiteit: als je nu niet begint te denken, kan je het net zo goed laten. Dan is het moment nooit goed. Hij spoort de gemeenteraad aan te 'durven'. Ja, de plannen zijn groots, maar we zitten niet aan die ronde tafel om net te doen of het leven na onze zittingsperiode stopt en een ander het dan wel weer opknapt. We zitten er onder andere om te anticiperen op dat wat komt.
Ernst is overigens wel eens de lucht in gefietst. In 2007 fietste hij in zijn eentje naar Interlaken (Zwitserland). Hij had dat in een dolle bui eens aangekondigd en dacht toen, het ook maar te moeten doen. Het plan voor een lightrail van west naar oost in 2010 nam ik dan ook meteen serieus. Als er iets in die kop zit, krijg je het er niet meer uit.
7.4.12
Boele Beu 3
Oké, dus ik moet Boeles verslaglegging serieus nemen, maar zijn column met een grote korrel zout lezen, de humor ervan inzien en de uitvergroting waarderen. Vreemd dan, dat dezelfde Boele erop heeft gewacht tot een aantal partijen naar aanleiding van zijn columns nu 'eindelijk eens' vragen stellen aan het College. Huh? Dat doe je toch niet over uitlatingen in een column? Die kan je toch niet serieus nemen? Dat was toch uitvergroot, de spot drijven met? Ik mocht toch ook geen kritiek hebben op zijn geschrijf, want dan ontging mij het doel daarvan? Maar positief reageren met serieuze vragen aan het college mag dus wel. Het is kennelijk maar hoe het uitkomt.
Ik wil best wel vragen stellen over de gang van zaken bij de sociale dienst Velsen, maar dan moet ik daar toch een zeer goede reden voor hebben en behalve via de columns van Boele is mij niets ter ore gekomen over alle zaken die hij noemt. Geen ambtenaar heeft mij benaderd, geen burger heeft mij via de normale wegen op de hoogte gesteld van misstanden (Boele is ook burger). In tegendeel, van één ambtenaar hebben wij (in privésfeer) juist het tegenovergestelde vernomen. Is er dus wel 'stront aan de knikker'?
Ja, dat er met uitkeringen gefraudeerd wordt in Nederland weten we al jaar en dag. De uitvoering en controlerende taken liggen echter bij de sociale dienst zelf.
Ja, dat er met uitkeringen gefraudeerd wordt in Nederland weten we al jaar en dag. De uitvoering en controlerende taken liggen echter bij de sociale dienst zelf.
En natuurlijk kunnen er vragen worden gesteld aan de hand van signalen van betrokkenen, maar zoals ik al zei, als die er niet zijn, wordt dat moeilijk. Behalve dat Boele zijn kritiek uit via zijn column, worden er geen achtergronden, geen bronnen en geen feiten vermeld en ik kom geen namen tegen. Is er sprake van een klokkenluider? Ik zou het niet weten. Op basis van dergelijke informatie is het redelijk zot om vragen aan het college te stellen. Dát is kip-zonder-kop politiek.
Vervolgens geeft Boele in zijn column van vandaag een basislesje lokale politiek. Redelijke onderschatting van zijn lezers (eerste regel: schat je lezer niet dom in). Vervolgens verwijt hij de vijf coalitiepartijen het college de hand boven het hoofd te houden. Ach ja, we zijn immers geen coalitie aangegaan, om deze om zeep te helpen. Ook de wethouders die wij als partijen hebben geleverd, zijn naar onze smaak, anders hadden we voor andere gekozen.
Vervolgens vliegen de one-liners je om de oren: - GroenLinks en het CDA willen ten koste van alles hun wethouders beschermen. Ik zou niet weten voor wat die moeten worden beschermd en zeker niet te koste waarvan. Come to the point, Boele! - D66Velsen is het braafste jongetje van de klas. Doet er alles aan om B&W te ondersteunen, inclusief het creatief interpreteren van eigen uitgangspunten. Nou, vertel! Kom met een voorbeeld. - De PvdA had de leidinggevende rol van de VVD moeten overnemen, en dat op basis van het feit, dat Boele de fractievoorzitter van de VVD niet ziet zitten. Maar zegt hij: 'de PvdA loop als een kip-zonder-kop achter de VVD aan. Niet bepaald mijn indruk, Boele, maar kom met feiten, zou ik zeggen. - De huidige collegepartijen doen niets. Waarop baseer je dat, Bart? En wat moet er dan gebeuren, wat er niet gebeurt? Vertel, leg uit!
'Kom niet aan Boele, dat is heiligschennis!' kreeg ik als reactie op mijn eerste 'Boele Beu'. Nooit geweten, dat de man ooit heilig is verklaard, behalve dan wellicht door zichzelf en een aantal lezers. Waar het op neer komt: Heb het lef niet, om kritiek op hem te hebben! Nou staat Boele zelf niet achter deze stelling, want ik ben hem sindsdien al enkele malen tegengekomen en hij vindt de discussie zeer vermakelijk, maar zijn lezers wil ik er toch op wijzen, dat iedere criticus kritiek terug kan verwachten. En zeker als je je zo verlaagd, dat je een fractievoorzitter 'Juffrouw Ooievaar' gaat noemen. Dan komen we terug op het niveau 'Mevrouw de Kip' (ja, ik). Ordinair gescheld van zeer laag allooi en dan nog op de 'man', terwijl zij een partij vertegenwoordigt.
Stel, morgen is er een ander college en zijn er andere coalitiepartijen. Loopt de politiek dan allemaal wél op rolletjes? Is een college dan ineens perfect? Ik liep al met die vraag rond na de goedkeuring van de jaarrekening en de begroting. Een ander college moet het doen met hetzelfde ambtenaren bestand, met dezelfde accountant, die de cijfers goedkeurt. Het enige wat eventueel verandert zijn politieke keuzes. Maar ook dat college zal moeten bezuinigen, ook dat college zal keuzes moeten maken, waar sommige inwoners van Velsen zich in kunnen vinden en anderen zich van zullen afkeren.
Kritiek is een groot goed, als er andere mogelijkheden of oplossingen zouden zijn, maar als een college geen keus heeft, dan zal je kritiek moeten omzetten in begrip, ook al is het zuur. Domweg schijten op alles, zonder ook maar met een alternatief te komen, heeft geen enkele zin. En domweg schijten, zonder te zeggen waarop je nou eigenlijk schijt, is nog kwalijker.
Deze derde 'Boele Beu' zal ongetwijfeld niet de laatste zijn. De eerste jaren als raadslid heb ik met opengevallen bek zijn columns gelezen. Inmiddels pik ik het niet langer, dat het college en de raad zo onheus bejegend worden. Bart Boele is iemand die, met populaire one-liners zonder bodem, een groep lezers wil verkopen, dat de politiek een verdorven, schlemiel zooitje is: de lezers die roepen, dat het politici alleen maar gaat om het pluche, of dat partijen nooit hun 'beloften' nakomen. Partijen 'beloven' niets. Partijen hebben wensen en ideeën, die zij graag ten uitvoer zouden willen brengen, maar om dat te doen heb je genoeg stemmen nodig, ook van andere partijen, of geld, om maar eens iets te noemen. Mijn hemel, is het nog steeds niet tot iedereen doorgedrongen, dat we in een democratie leven? Je stemt op een partij, omdat je hoopt dat die iets voor elkaar zal krijgen, maar niemand kan dat garanderen.
'Kom niet aan Boele, dat is heiligschennis!' kreeg ik als reactie op mijn eerste 'Boele Beu'. Nooit geweten, dat de man ooit heilig is verklaard, behalve dan wellicht door zichzelf en een aantal lezers. Waar het op neer komt: Heb het lef niet, om kritiek op hem te hebben! Nou staat Boele zelf niet achter deze stelling, want ik ben hem sindsdien al enkele malen tegengekomen en hij vindt de discussie zeer vermakelijk, maar zijn lezers wil ik er toch op wijzen, dat iedere criticus kritiek terug kan verwachten. En zeker als je je zo verlaagd, dat je een fractievoorzitter 'Juffrouw Ooievaar' gaat noemen. Dan komen we terug op het niveau 'Mevrouw de Kip' (ja, ik). Ordinair gescheld van zeer laag allooi en dan nog op de 'man', terwijl zij een partij vertegenwoordigt.
Stel, morgen is er een ander college en zijn er andere coalitiepartijen. Loopt de politiek dan allemaal wél op rolletjes? Is een college dan ineens perfect? Ik liep al met die vraag rond na de goedkeuring van de jaarrekening en de begroting. Een ander college moet het doen met hetzelfde ambtenaren bestand, met dezelfde accountant, die de cijfers goedkeurt. Het enige wat eventueel verandert zijn politieke keuzes. Maar ook dat college zal moeten bezuinigen, ook dat college zal keuzes moeten maken, waar sommige inwoners van Velsen zich in kunnen vinden en anderen zich van zullen afkeren.
Kritiek is een groot goed, als er andere mogelijkheden of oplossingen zouden zijn, maar als een college geen keus heeft, dan zal je kritiek moeten omzetten in begrip, ook al is het zuur. Domweg schijten op alles, zonder ook maar met een alternatief te komen, heeft geen enkele zin. En domweg schijten, zonder te zeggen waarop je nou eigenlijk schijt, is nog kwalijker.
Deze derde 'Boele Beu' zal ongetwijfeld niet de laatste zijn. De eerste jaren als raadslid heb ik met opengevallen bek zijn columns gelezen. Inmiddels pik ik het niet langer, dat het college en de raad zo onheus bejegend worden. Bart Boele is iemand die, met populaire one-liners zonder bodem, een groep lezers wil verkopen, dat de politiek een verdorven, schlemiel zooitje is: de lezers die roepen, dat het politici alleen maar gaat om het pluche, of dat partijen nooit hun 'beloften' nakomen. Partijen 'beloven' niets. Partijen hebben wensen en ideeën, die zij graag ten uitvoer zouden willen brengen, maar om dat te doen heb je genoeg stemmen nodig, ook van andere partijen, of geld, om maar eens iets te noemen. Mijn hemel, is het nog steeds niet tot iedereen doorgedrongen, dat we in een democratie leven? Je stemt op een partij, omdat je hoopt dat die iets voor elkaar zal krijgen, maar niemand kan dat garanderen.
5.8.11
Lokale politiek voor gevorderden
V. Elsenaar (dat zal toch niet het pseudoniem zijn van een Velsenaar, wel?) schrijft in het weekblad 'Huis aan huis' van 4 augustus, dat GroenLinks niet in de coalitie van Velsen thuishoort, omdat het tegen de bouw van een Landal Greenpark is (zie mijn bericht van gisteren). de vermoedelijke Velsenaar denkt wellicht dat CDA, VDD, PvdA, D66 en GroenLinks, alle in de coalitie, sinds het vormen van die coalitie hun eigen identiteit volledig achter zich hebben gelaten en nu als eensgezinde nieuwe partij (we moeten nog een naam verzinnen) Velsen besturen. Wat een goed idee! Geen raadssessies meer, geen debatten meer! We hebben toch een meerderheid in de raad. In één fractievergadering per drie weken even vaststellen of we vóór of tegen zijn en hopla: je hebt een hamerstuk! De oppositie kan ook worden afgeschaft, want die maken geen schijn van kans, met welk tegenargument ze ook aankomen! Ze hebben, ha, ha, toch een minderheid in de raad.
Maar helaas, zo werkt het niet. Van Elsenaar moet GroenLinks met de billen bloot, dus: GroenLinks is tegen het Landal en dat was ze tijdens de vorige raadsperiode ook. Onder andere omdat GroenLinks houdt van natuur en daarin het liefst zo min mogelijk huizen ziet verschijnen, zeker als deze huizen geen urgentie hebben, zoals reguliere woningbouw. Daarvan zijn de coalitiepartijen volledig op de hoogte. Ze malen er niet om, temeer daar een meerderheid van de raad (ja, de oppositie heeft ook nog een stem) al heeft laten weten dat ze graag een Landal Greenpark zien verrijzen. Daarbij is het plan niet opgenomen in het coalitieakkoord en dus ook geen breekpunt. Elsenaar merkt daarbij op, dat GroenLinks het college steunt. Dat is niet juist: GroenLinks zit IN het college, in de vorm van wethouder Wim Westerman.
GroenLinks denkt dat deze reactie op de column van Elsenaar (ik heb steeds het gevoel een letter te vergeten) wat duidelijkheid heeft geschapen, met name over de werking van lokale politiek. Wat ons echter niet helemaal duidelijk is, is de ondertekening van V. Elsenaar, met (oud) logo van de gemeente Velsen. Schrijft hij namens de gemeente of denkt hij de hele gemeente te vertegenwoordigen? Onze buren kennen hem niet.
Maar helaas, zo werkt het niet. Van Elsenaar moet GroenLinks met de billen bloot, dus: GroenLinks is tegen het Landal en dat was ze tijdens de vorige raadsperiode ook. Onder andere omdat GroenLinks houdt van natuur en daarin het liefst zo min mogelijk huizen ziet verschijnen, zeker als deze huizen geen urgentie hebben, zoals reguliere woningbouw. Daarvan zijn de coalitiepartijen volledig op de hoogte. Ze malen er niet om, temeer daar een meerderheid van de raad (ja, de oppositie heeft ook nog een stem) al heeft laten weten dat ze graag een Landal Greenpark zien verrijzen. Daarbij is het plan niet opgenomen in het coalitieakkoord en dus ook geen breekpunt. Elsenaar merkt daarbij op, dat GroenLinks het college steunt. Dat is niet juist: GroenLinks zit IN het college, in de vorm van wethouder Wim Westerman.
GroenLinks denkt dat deze reactie op de column van Elsenaar (ik heb steeds het gevoel een letter te vergeten) wat duidelijkheid heeft geschapen, met name over de werking van lokale politiek. Wat ons echter niet helemaal duidelijk is, is de ondertekening van V. Elsenaar, met (oud) logo van de gemeente Velsen. Schrijft hij namens de gemeente of denkt hij de hele gemeente te vertegenwoordigen? Onze buren kennen hem niet.
Subscribe to:
Posts (Atom)