Stuiterende Wethouder

De hondjes kijken me verwonderd aan. 't Komt niet vaak voor dat ik al om negen uur 's morgens een lachstuip krijg. Meestal moet er eerst wat melk en koffie in voordat ik op iets reageer. Maar vanochtend ligt er een brief van het bestuur van GroenLinks Velsen voor mij klaar. Ernst heeft dezelfde gekregen. Die was wat eerder op en nu begrijp ik ook die olijke oogjes waarmee hij mij aankeek, toen ik hem goede ochtend zoende. Da's leuk, samen in hetzelfde traject: de terugroepingprocedure van GroenLinks Velsen.
   Twaalf leden hebben gisteravond voor gestemd: die Reina en Ernst moeten eruit! Ik kan ze zo met naam noemen, maar dat doe ik maar niet. Van de twaalf is er één wethouder, vier zijn bestuursleden, drie zijn nieuw op de kandidatenlijst. Dat is bijzonder triest. Echt ontzettend triest, want het geeft wel aan hoe onvoorstelbaar dom die mensen zijn. En dat moet zometeen de politiek in! Eentje heeft er zelfs politicologie gestudeerd. Dat moet zometeen weer een politieke partij leiden! Wat ontzettend triest!
   Ik laat jullie meedelen in de grote verwondering, die gelijktijdig op mijn lachspieren werkt en mij doet huiveren over het niveau dat GroenLinks hier in de gemeente te wachten staat. De argumenten:

• Overwegende dat E. Merhottein en R.W. de Haan hebben besloten zich terug te trekken van de kandidatenlijst van GL voor de GRverkiezingen '14, naar aanleiding van het besluit van de ledenvergadering van GLV op 20 nov. de heer Merhottein niet te kandideren voor de plaatsen 1 of 2,
• Overwegende dat beide leden daarop in media en op websites ernstige verwijten naar de partij, afdelingsbestuur en de GL wethouder hebben gemaakt, wat heeft geleid tot schade aan het beeld van GL Velsen,
• Overwegende dat het landelijk bestuur daarop, op verzoek van het afdelingsbestuur hun toegang tot de GLV-website heeft ontnomen,
• Overwegende dat de fractie sinds 5 november '13 geen afstemming meer heeft gepleegd met bestuur of wethouder,
• Overwegende dat de fractie sinds 5 nov. '13 zonder enige consultatie met het afdelingsbestuur of de wethouder een motie van wantrouwen tegen de GL wethouder heeft ingediend
• Gezien de grote schade aan het beeld van GL en de schade aan de positie van de wethouder, alsmede dat de actie is uitgevoerd vlak voor de GRverkiezingen, midden in de campagnetijd,

Daarna wordt er nog het een en ander betreurd en besluiten ze het vertrouwen in ons op te zeggen. Volgende vergadering: 19 februari. Voor die tijd mogen we ons verweren. Voor verweer (beroep of bezwaar) staat een wettelijke termijn (Algemene Wet Bestuursrecht) van 6 weken, maar daar houdt het bestuur zich niet aan. Bovendien mag een weekend volgens de termijnenwet niet meegerekend worden, dus wij krijgen vijf dagen. Wij hebben het bestuur daarvan op de hoogte gesteld, maar het bestuur beantwoordt sinds 5 november geen enkele vraag of brief meer.
   Maar goed, bovenstaande overwegingen komen dus hierop neer:

• Een gemeenteraadslid van GL mag zich kennelijk niet terugtrekken als kandidaat voor verkiezingen. Sinds wanneer is dat zo? Dat zou wel ellenlange lijsten opleveren, zo door de eeuwen heen.
• Een gemeenteraadslid mag haar bestuur en wethouder niets verwijten en dat zeker niet naar buiten brengen. Ik dacht dat wij in Nederland vrijheid van meningsuiting hadden? Kennelijk geldt die vrijheid alleen voor een wethouder, die fractieleden met allerlei leugens mag zwartmaken.
• Als een afdelingsbestuur naar het landelijk belt en zegt, dat Pietje of Klaasje (toevallig de goede namen, grappig!) voortaan de website beheert, dan verandert het WEBTEAM de toegang. Daar staat het partijbestuur volledig buiten. Die houden zich niet bezig met die futiliteiten.
• Sinds 5 november heeft het bestuur, en sinds 20 november de wethouder, geweigerd te reageren op mails en vragen van de fractie. De enige reactie van het bestuur op 14 vragen van mij was 'Jammer, dat je dat zo vindt'.
• Er is zoiets als dualisme. Wij moeten het bestuur en de wethouder dat nog eens uitleggen (eerder pogingen daartoe hebben kennelijk gefaald), maar dat bestaat al sinds 2002. Dat houdt in, dat fractie en wethouder niet op een lijn hoeven te zitten. Bovendien, de fractie is er voor de politiek en het bestuur voor de ondersteuning van fractie en wethouder.
• Schade aan GroenLinks werd berokkend op het moment, dat de wethouder eens even had besloten, dat de huidige fractie hem niet meer zinde. Toen hij met zijn twee secondanten de vergadering van 5 november binnenliep was al direct duidelijk, dat de man op oorlogspad was. Dan nog flink wat zand en stront in de ogen van een paar leden gooien, het bestuur in al haar domheid meetrekken (zelf denken is erg moeilijk) en je hebt een beerput gecreëerd, waar geen Velsenaar de lucht van kan omzeilen. Bestuur en wethouder meenden, dat wij ook volgzame hondjes zouden zijn, ons dociel in een hoekje zouden laten trappen. Miskleun!

Kortom, non-argumenten, een stuiptrekking, een jij-bak bovendien, want wij hebben met de motie van wantrouwen al het vertrouwen in de wethouder opgezegd. Wij hebben al sinds wij geen antwoord op onze vragen aan het bestuur kregen het vertrouwen in het bestuur opgezegd en wij hebben al een klacht ingediend bij het landelijk partijbestuur over deze wethouder en dit bestuur, die alle regels en wetten aan hun laars hebben gelapt, nog afgezien van het onfatsoen, dat zij manifesteerden.
   Je kan erom lachen, maar het is natuurlijk diep triest, dat dit stelletje onbenullen in de politiek blijft of komt. Dat moet zometeen besluiten nemen over het heil van jullie gemeente, maar nadenken over een onzinnig gegeven als een terugroepingprocedure gaat ze al boven hun pet. Sterker nog, de regel van GL, dat iemand zijn zetel moet inleveren is in strijd met de wet. Een raadslid wordt op persoonlijke titel gekozen. Dat werd ons door de griffie voor de zekerheid nog even meegedeeld. Lief hè? Iedereen is zo met ons begaan.
   En waar is dit nou allemaal mee begonnen? Nou gewoon, met een machtsspelletje. De wethouder wilde macht. Macht krijg je alleen over mensen, die bang zijn en geen ruggengraat hebben. Bang om hun positie te verliezen, bang om tot de verliezers te behoren. Die angst zag je bij de NSBer. Mensen zonder angst kiezen voor standpunten, voor hun overtuiging en zijn bereid te vechten en te verliezen. Die gaan in het verzet. Dat betekent dat je kop eraf kan gaan, zoals bij ons gebeurde, maar wij kunnen nog steeds in de spiegel kijken zonder schaamte. Dat kunnen die angsthazen niet. En uiteindelijk verliezen de angsthazen meer dan ze lief is: alle respect. Zelfs al ben je 72 en al jaren grijs, praat je geaffecteerd, kan je twee keer dr. dr. voor je naam zetten, als je je fatsoen verliest, verlies je ieder aanzien. Dan is iedere glimlach in jouw richting alleen nog een etiquette. Mijn advies aan deze mensen: vooral niet achterom kijken, want daar liggen wolven op de loer, klaar om aan te vallen. Zeker in de politiek!

   Laat ik er voor deze keer weer eens een leuk fotootje bijdoen. Wij hebben immers iets te vieren: eindelijk verlost van die onnozelheid.

Verschrikkelijk boos!

Ik ben zo verschrikkelijk boos. In de krant staat een twee pagina's groot artikel over GroenLinks Velsen, maar dat is het punt niet. Mooi Friso, al klopt de info in de eerste kolom niet helemaal. Nee, ik ben boos, omdat wethouder Westerman en het bestuur van de afdeling wegkomen met een zaak die, als de verkiezingen verder in het verschiet hadden gelegen, nooit doorgang had kunnen vinden. Ik ben boos omdat bemiddeling van de partij vanuit andere niveau's treurig slap is geweest en niemand heeft ingegrepen. Ik ben boos omdat regels en statuten met voeten getreden zijn en niemand zijn nek heeft uitgestoken om onrecht tegen te gaan. En dat alles, zodat GroenLinks vooral niet negatief in het nieuws komt. Om te zorgen voor stilte. Dat Ernst en ik die stilte niet hebben bewaard wordt ons kwalijk genomen, maar dat stilte mensen afmaakt, dat maakt niet uit.
   Met een grote kop "We wilden de fractie niet beschadigen" liegt de afdeling minus fractie erop los. Als er een ding is, wat zowel wethouder als bestuur nastreefden, dan was het wel de fractie beschadigen. Dat daarmee GroenLinks Velsen om zeep werd gebracht, dat hebben de dames en heren van tevoren niet bedacht.
   Ernst had een reputatie opgebouwd in Velsen als een redelijke GroenLinkser, die niet alleen maar hamerde op milieu en groen, maar ook een heldere kijk had op de economische belangen van bijvoorbeeld MKB en ZZP'er. Ondanks het feit, dat GroenLinks landelijk nog steeds niet veel stemmers meer trekt, leek het er in Velsen op, dat GroenLinks haar zetels wel zou kunnen behouden en misschien zelfs kon vermeerderen. We hadden het als fractie de afgelopen vier jaar best goed gedaan.
   Voor enige vorm van succes tijdens de verkiezingen heeft Westerman met 'zijn' bestuur een flinke stok gestoken. Vond hij in augustus nog, dat de kandidatenlijst minstens uit twaalf mensen moest bestaan, nu gaat hij de verkiezingen in met een magere zeven, waarvan er vijf geen enkele ervaring hebben en eentje twee jaar steunfractielid is geweest, maar die is reëel gezien niet verkiesbaar. De ervaring van de huidige fractie heeft Westerman met 'zijn' bestuur in het vuilnisvat gegooid. De kennis over de IJmond-regio, de VRK, de MRA en veel meer, de trainingen, de contacten, wie-is-wie, de overleg structuur die de fractie opbouwde in de regio...allemaal het vuilnisvat in. Alsof je als raadslid na vier jaar nog steeds het groentje bent van weleer. Alsof het raadswerk geen moer voorstelt.
   Raadslid word je bij GroenLinks Velsen met ellebogen, met intrige en bedrog, met dociel gedrag. Kennis moet je blijkbaar niet hebben, je moet alleen weten wiens kont je moet likken. Als over vier jaar een raadslid van GroenLinks Velsen (komen die er nog?) te assertief is geworden dan zal, als Westerman nog steeds de scepter zwaait, ook die zijn biezen moeten pakken. Westerman kan zijn macht niet uit handen geven. Hij is het gezicht van GroenLinks Velsen en weet de goegemeente zo te manipuleren, dat iedereen er nog intrapt ook.
   Maar wat heeft hij feitelijk voor elkaar gekregen in de afgelopen vier jaar? Het Witte Theater is om zeep geholpen. Waarom heeft hij niet gewoon gezegd: zonder die subsidie ben ik niet in staat die motie van de raad uit te voeren? Het Pieter Vermeulen Museum, speerpunt in de verkiezingen van 2010, laat hij wegrotten in een oud schoolgebouwtje en na drie jaar positieve, hoopvolle informatie vraagt hij vlak voor zijn aftreden een ton om te kijken of er überhaupt geïnteresseerden zijn voor zijn Kust Informatie Centrum. Zijn WMO en alle mooie teksten op een rijtje, komen uit de koker van de zorgorganisaties, die zelf zijn gaan denken over hoe ze de decentralisaties vorm kunnen geven. In zijn Kunst en Cultuurnota komt Kunst niet voor en zijn zogenaamde uitwisseling van kunst met Chindao is een farce: een idee, meer niet. Hier laat ik het even bij, anders wordt deze blog zo lang. Alleen bovenstaande was al genoeg voor een pittige motie van wantrouwen. Wij kijken terug op een wethouderschap, dat niet eens zijn speerpunten kon waarmaken. Hadden wij die ook ingediend, als de breuk binnen de afdeling niet was ontstaan? Ja (we stonden al veel eerder op het punt), want als fractie moet je eerlijk zijn, ook over je eigen wethouder.
   In de tijd dat hij samen met Marc Hillebrink in de fractie zat (2006-2010) 'durfde hij geen coalitie aan te gaan, omdat hij dan het gezag in de fractie moest overdragen aan Hillebrink' en dat was geen optie, dat kon Hillebrink niet aan, vond hij. Of iemand hem in een coalitie wilde, dat heeft hij nooit duidelijk gemaakt. Wij hebben Westerman leren kennen. Hier, op de bank met een glas wijn, gemiddeld twee keer per maand. Joviaal, gezellig, maar draai je niet om, want dan word je afgemaakt.
   De breuk in GroenLinks Velsen had niets te maken met inhoud, maar alles met macht en positie. Het stond al in dat artikel in de krant: als fractievoorzitter Merhottein lijsttrekker was geworden, dan had de partij waarschijnlijk gekozen voor onderhandelingen met de LGV. Helaas heeft Westerman, zoals de LGV laatst ook al in 'Huis aan huis' liet weten, raadsleden van die partij door de jaren heen zo zwart gemaakt, dat geen LGVer iets met hem te maken wil hebben. Dat zou dus geen nieuw wethouderschap opleveren. Enige mogelijkheid om dat tegen te gaan was voor Westerman dus om zelf lijsttrekker te worden. Dan kon hij met zijn huidige college onderhandelen. Iets waar de fractie na deze vier jaar niet veel meer voor voelde.
   Allerlei gesprekken voor de vaststelling van de kandidatenlijst zijn tot nu toe buiten de media gebleven, maar spreken boekdelen. Zo heeft Westerman over zijn aanvankelijk plaats twee op de lijst gezegd, dat hij niet perse raadslid wilde worden. Als hij onverhoopt niet als wethouder aan de slag zou kunnen, zou hij even de raad ingaan en dan zijn zetel overdragen aan een ander. Dat heet kiezersbedrog, zeker van een kopstuk als Westerman, maar hij zou zijn leeftijd dan als reden doen gelden.
   Dan wordt er in de vergadering gestemd over nummer 1 en 2: Ernst en Wim. Wim wordt gekozen op 1 en dus denk je: Ernst op twee. Nee, ineens komt er een lijstduwer, die zich tijdens de schorsing van de vergadering heeft aangemeld en die opteert ook voor plaats 2. Dat mag allemaal zomaar en afgaand op de viezigheid, die Westerman onder de aanwezige leden heeft verspreid, wint die lijstduwer en wordt, volkomen onervaren, ineens nummer 2. De reden dat Ernst en ik ons terug hebben getrokken. Zie je de huidige fractievoorzitter en beoogd en gevierd lijsttrekker op de advieslijst ineens op de derde plaats staan en in het beste geval raadslid worden onder een leiding van een groentje? Wij niet. Daarbij, de kans dat de gemanipuleerde leden hem ook niet op drie hadden gekozen was bijzonder groot.
   Hoe durf je als wethouder en bestuur dan te zeggen, dat je 'de fractie niet wilde beschadigen'? Het is de wethouder met 'zijn' bestuur, die de fractie met eigen handen en eigen vuil om zeep heeft geholpen en in de vuilnisbak heeft gegooid. Voor vragen hierover hoef je bij het bestuur van GroenLinks Velsen niet aan te komen. Daarop komen geen antwoorden. Het eerste antwoord op de 14 vragen die ik stelde was: 'Het is jammer, dat je het zo ervaart, maar wij hebben vertrouwen in de kandidatencommissie'. Ook in het tweede antwoord wordt dat vertrouwen weer genoemd, maar het was helaas behoorlijk fragiel. Toen de kandidatencommissie weigerde om tijdens de schorsing van de vergadering nog nieuwe kandidaten toe te laten, werd zij hiertoe gedwongen. Aangezien Landelijk GroenLinks verzot is op veel kandidaten, lapten zij de regels aan hun laars. Niet kwaliteit maar kwantiteit is daar belangrijk en mensen tellen alleen als nummertjes.
   Ja ik ben razend boos. Ik was al eerder razend boos, maar toen mocht ik het niet zijn, omdat het 'not done' is om in de ether razend boos te zijn. Omdat je alle gekkigheid in dit land over je heen moet laten komen, omdat je de vuiligheid niet aan de waslijn mag hangen, omdat je altijd moet blijven denken aan het belang van anderen (een partij of persoon), maar onderwijl zelf afgemaakt mag worden. Niet klagen, niet boos zijn, zo vies is de politiek nou eenmaal.
   Ik wil dit soort viezigheid aan de kaak stellen, omdat mensen hier heel veel schade van ondervinden. Iemand die in volle eerlijkheid en capabel zijn werk doet en dan bij het afval wordt gezet, die verliest alle vertrouwen in de mensheid. Iemand op die manier krenken tot op het bot heeft een levenslange impact. Dat ontgaat de meeste mensen op dit moment en dat vind ik diep triest.
   Ernst en ik hebben ons gerealiseerd, dat we niet in deze wereld thuishoren. Niet alleen de politieke, maar ook de 'normale wereld', want normaal is die niet. Het is niet de eerste keer, dat we zoveel onrecht tegenkomen. Na een fusie werd Ernst na 25 jaar dienst ontslagen. 53 jaar oud, de zorgsector, dus kans op een nieuwe baan was minimaal. Een jong broekie wist het allemaal beter. Inmiddels is het bedrijf failliet, want het jonge broekie had kennelijk nog niet de wijsheid, die Ernst in de loop der jaren wel had opgedaan. Een compagnon van mij hanteert tijdens een 'vergadering' een waslijstje 'falen van Reina', een zooitje futiliteiten, en als ze naar aanleiding daarvan zelf ook wat kritiek krijgt, is de vriendschap voorbij ('meningsverschillen mogen nooit ten koste gaan van onze vriendschap, Reina!'). Dat geldt alleen als de kritiek voor mij is, maar niet voor haarzelf. Nee, dit is onze wereld niet. Dit is een wereld voor Westermannen, Sitompulen, Reda's, Stopen en aanverwante organismen.
   Nee, ik ga deze blog niet verwijderen van internet, zoals de Rat 1,2 en 3. Deze blijft staan. Laat iedereen maar weten hoe deze wereld werkt en zich naar aanleiding hiervan wapenen tegen deze organismen. Wij gaan met vervroegd pensioen (tien jaar eerder dan gepland): ons huis verkopen, proberen zo goedkoop mogelijk te wonen. Wij zijn door GroenLinks vervroegd grijs geworden. De politiek heeft ons niet de kans gegeven om tot ons 67ste door te gaan en het bedrijfsleven ook niet. Hoe mijn dochters het ooit tot hun 72 moeten volhouden is me een raadsel.

Knallen

Klokslag tien uur werd het sporadische geknal structureel. Alsof er vanaf dat tijdstip geld werd uitgedeeld, begaf de vuurwerk minnende mens zich op straat om zijn geld in herrie en rook te laten opgaan. In het stadspark steken diverse groepjes jongeren met sigaretten of aanstekers knallers aan en doen een paar stappen terug, voordat de knal te horen, en een wolkje luchtvervuiling is te zien. Dit schouwspel herhaalt zich voortdurend. De zon schijnt, vuur zie je niet, alleen dat wolkje rook. Het gaat ook niet om vuur, maar om de knal.
   Wij vervoeren in gedeelten een bed naar een ander huis en rijden enkele malen langs het stadspark. In enkele uren tijd verandert er niets. Misschien heeft een aantal jongeren plaats gemaakt voor andere, maar ik zie het verschil niet. De kleding is identiek, de kapsels en de capuchons ook. Er wordt niet gelachen, maar gelukkig ook niet gehuild. Het is een serieuze bezigheid, dat knallen.
    Ik dacht...als ik nou de hardste knal op zou nemen, dan zou ik die keer op keer af kunnen spelen, want wat is het verschil tussen de ene knal en de andere? Boem. Verder komen mijn gedachten niet. Hoeveel kost zo'n knal, vraag ik me af. Wat is er leuk aan zo'n knal? Verkeerde vraag. Wie interesseert zich in een knal, is een betere. Ik zoek mijn geheugen af naar mensen, die van vuurwerk houden, maar ik kan ze niet vinden. Niemand in mijn familie hield van vuurwerk en ik heb ook geen vrienden, en ook nooit gehad, die ervan houden. Kennelijk leef ik binnen het deel van de samenleving, waarin vuurwerk niet thuis hoort.
   Niet waar: een vriendin had eens een man, die van vuurwerk hield. Wij vierden Oud en Nieuw met elkaar en hij had tassen vol van dat spul meegenomen. Ik had daar niet op gerekend en zag mezelf al binnen staan, omdat het zoenen van de buren teveel risico's zou opleveren, maar het lukte om hem naar het midden van de straat te verbannen, Dezelfde man werd door mijn vriendin gedumpt, toen hij haar herder had mishandeld, maar niet nadat hij haar ook nog een flink pak slaag had gegeven. Of het een iets met het ander te maken heeft, durf ik niet te beweren.
   Misschien doet de knal van vuurwerk denken aan een schot van een vuurwapen. Geeft de knal dan een gevoel van macht? Mijn psychologische kennis schiet erbarmelijk tekort als ik zoek naar de geest, die er genoegen in schept om op niets af te knallen. Is deze lege bezigheid een voorbode van andere lege bezigheden, zoals het neerknallen van levende wezens tijdens het jachtseizoen? Of misschien zijn de knalminners in potentie uiterst goede soldaten. De dienstplicht komt weer in mijn hoofd op. Dat heb ik ook, als ik hooligans zie. Ik denk direct aan de gemiste jaren dienst, die mannen met geweren en geweld liet spelen, maar ook discipline bijbracht. "De mooiste tijd van hun leven", hoorde ik mannen van mijn leeftijd vaak zeggen. Feit is wel, dat een deel van de menselijke man de jacht en het gevaar lijkt te missen. Een ander deel is bijzonder gelukkig met een kantoorbaan. S5 ontduikers van de dienstplicht waren een specifiek slag.
   In de verte hoor ik nog steeds het oorlogsgeweld in het stadspark. Het is inmiddels een monotoon geluid, een enkele keer afgewisseld door een knal iets dichterbij. Net zo monotoon zal het brein zijn, dat na iedere knal het volgende rotje aansteekt. Zonder ups en downs, zonder specifieke uitschieters, zonder de gedachte, dat hij tijd zou kunnen steken in iets zinnigers. De eindeloze herhaling van dezelfde actie, van tien uur 's morgens tot een uur 's nachts, als de wet een eind maakt aan de dwangneurose.

Tien jaar leugens

Mensen als jij leggen de fout altijd bij een ander, zijn niet in staat om in de spiegel te kijken en eens eerlijk te bekennen, dat ze falen, kapot maken, zelfs hun eigen vlees en bloed. Mensen als jij kunnen geen excuses aanbieden. Mensen als jij denken, dat over de fouten die ze maken, de volgende dag heen gevlogen kan worden. Beseffen zich niet, dat sommige fouten onherstelbaar zijn, mensen van binnen dusdanig kapot maken, dat er altijd een grote wond of litteken blijft zitten.

   Mensen als jij maken andere mensen kapot, zonder dat er iets van blijft hangen. Mensen als jij hebben morgen weer een nieuwe dag, en zijn die van gisteren vandaag alweer vergeten. Mensen als jij weten niet wat ze aanrichten in levens, weten niet wat een verstoorde, kapotte kindertijd voor invloed heeft op de rest van het leven van een mens. Denken dat pamperen en zoet houden genoeg is om de wonden te helen. Kortzichtigheid. Botheid. Arrogantie. Maar vooral: nooit beseffen wat ze allemaal kapot hebben gemaakt en dat dat ooit als boemerang zal werken. Nooit beseffen, dat een kind maar een jeugd heeft, waar het de rest van zijn leven mee moet doen en dat al die rottige ervaringen niet meer uit te wissen zijn. Nooit beseffen, dat andere mensen maar één leven hebben, dat nooit overgedaan kan worden. Nooit beseffen, dat wonden iedere keer weer open gaan, als er een déjà vu verschijnt. Mensen zoals jij beseffen dat allemaal niet.

   Het vertrouwen, dat wij in jou hadden moeten hebben, heb je zo verschrikkelijk beschaamd, op zo'n onbeschofte manier, dan het me absoluut niet verwonderd dat je dochter je nu, op haar 25ste, tegenkomt en herkent als die persoon uit haar kindertijd, die de boel bij elkaar heeft gelogen. En de basis van die leugens draag je nog steeds bij je: jouw huidige gezin. Een voortdurende confrontatie met de ellende, die ze heeft meegemaakt. Het is respectloos om dat niet te begrijpen en alle problemen van dit moment bij een ander of bij haarzelf te leggen.

   Je gaat, net als opa, volkomen voorbij aan de psyche van de mens. Die bestaat niet, omdat het jou niet uitkomt. Je wilt het verleden uitvlakken, ook bij een ander, door met kracht hun kop in jouw zandbak te steken, maar dat lukt je niet. Dat lukt niet, omdat andere mensen geen ramen en deuren dichtkwakken als het te moeilijk wordt, maar die open laten staan en willen weten hoe het zat, wat waar was en wat niet, wie de schuldige is en wie niet. Er zijn mensen die wel vorsen naar de waarheid en antwoorden willen hebben op al hun vragen. Die laten zich niet met een kluitje in het riet sturen. Die zetten hun verstand, zoals jij dat doet, niet op nul en baggeren niet verder in dit leven alsof er niets gebeurd is. Nee, die mensen willen een leven met mensen die ze kunnen vertrouwen, tot op het kleinste woord. Die mensen willen wijzer worden van het verleden en ervoor zorgen, dat ze zoiets nooit meer overkomt. En zelfs dan zal het ze weer overkomen, want mensen zoals jij zijn helaas in de meerderheid. Ga je diep schamen voor alles wat je onze kinderen hebt aangedaan en wat je ze aan kindertijd hebt ontnomen. En voor wat ik ze niet heb kunnen geven, omdat je van mij een wrak maakte.

"Natuurlijk schat!"

Er zijn nog steeds mannen, die vrouwen als een deel van hun echtgenoot beschouwen. Het kan zijn, dat vrouwen daar zelf aan meewerken. Volgzame vrouwen, dociel voort hobbelend in het huwelijk dat ze zijn aangegaan. Maar misschien geven de hoge scheidingscijfers aan, dat er niet zoveel meer van dit soort vrouwen bestaan. Vrouwen accepteren veel minder dan vroeger. Zij hebben een stem gekregen, die net zo te horen is als die van de man.
   In de Velsense media ben ik vooral echtgenote, maak ik deel uit van het echtpaar. En dat echtpaar wordt als een onafscheidelijke, gelijkdenkende eenheid neergezet. Dat ik 49 jaar lang mijn ziel heb ontwikkeld zonder die man, dat speelt geen rol. In die 49 jaar moest ik me eerst bevrijden van het juk van mijn vader, die als man dacht mij te kunnen voorschrijven wat goed voor me was en die met zwart/wit meningen mijn hersens dacht te kunnen spoelen. Voor zover hem dat lukte, lukte het mij die spoeling weer ongedaan te maken. De volgende twintig jaar heb ik naar de pijpen gedanst van een echtgenoot, die vooral zijn eigen leven leuk maakte, maar al in het midden van die periode realiseerde ik me, dat ik mijn eigen leven wilde leiden. En dus werd ik lastig. Ik sloot de voordeur regelmatig van binnenuit af, dan mocht hij elders slapen, bedden genoeg. Uiteindelijk ging die voordeur niet meer open. Een scheiding, want ik ben een mens en ik denk en ik voel, ook al ben ik vrouw. Misschien juist daarom.
   Als er een ding lastig aan mij is, en dat vinden vrouwen ook, dan is het mijn mening. Ik wijk zelden af van een mening, of er moet een heel goed tegenargument aangedragen worden. Die argumenten liggen niet voor het oprapen, zelfs niet voor mannen. Ik denk, ik ben, ik doe. Er zijn geen ketens, die mij op de door een ander gewenste plek kunnen houden. Zelfs mijn echtgenoot is niet in staat die ketens te vinden. "Ik" is een heel apart geval. Een individu, dat niet lijkt op... of doet als... "Ik" is ziels alleen in deze wereld met haar gedachten, er is niemand zoals ik. En dat bevalt me ontzettend goed.
   Ik heb een echtgenoot omdat ik van hem houd. Ik lig graag met hem in bed en ik praat veel met hem. Ik vind zijn aanwezigheid om me heen heerlijk en moet er niet aan denken, dat hij er niet meer zou zijn. Hij geeft mijn leven warmte en vreugde en laat me door zijn nabijheid meer genieten van alles wat ik om mij heen heb vergaard. Gisteravond nog vond hij mijn maaltijd heerlijk en dat doet me goed. Vanavond zal ik zijn maaltijd heerlijk vinden, ook als die me niet zou smaken. De liefde maakt die al lekker voordat ik het proef. Maar als hij televisie kijkt, lees ik misschien een boek of struin ik het web af, omdat ik een naam hoorde, die ik niet kan thuisbrengen. We zijn zo anders. We denken anders en we willen andere dingen.
   Ik ben niet een deel van een echtpaar, maar een eenling, die ervoor heeft gekozen om met een ander samen te leven. Als ik morgen besluit dat het genoeg is geweest, dan is dat zo. Alleen mijn kinderen zijn een deel van me. Die band is onvoorwaardelijk en al zou ik volledig moeten veranderen om die band in stand te houden, dan zou ik dat doen.
   De man die mij keer op keer als 'echtpaar' in de krant noemt, heeft wellicht een vrouw thuis, die hij overheerst. Of omgekeerd, misschien overheerst zijn vrouw. Kennelijk is zijn huwelijk de samensmelting geworden van twee zielen, die als één zijn gaan denken en doen. Kennelijk is er in dat huwelijk (ik weet niet of het bestaat) geen ruimte meer voor individualiteit. Of misschien is het individu in dat huwelijk ten onder gegaan aan verveling en desinteresse. Een huwelijk waarin beide partners hun tijd uitzitten, vervreemd van elkaar, maar zich gelijktijdig constant ergerend aan al die kleine, voor anderen onzichtbare, dingetjes die zo specifiek zijn voor die partner. Mensen, die hun tijd uitzitten met een partner die ze door en door kennen, die nooit meer kan verbazen, die zelfs het laatste beetje strijd hebben opgegeven, omdat het nergens meer toe leidt. Een huwelijk zonder gesprek, het stel dat je koffie drinkend op een terras ziet zitten, zonder een woord te wisselen, starend in de verte, dromend van een volgend leven, waarin ze alles anders zouden doen.
   Maar meer nog denk ik aan die man als een betweter, zoals mijn vader. Een man die voortdurend een mening heeft en die met veel bombarie verkondigt. Een vrouw die antwoordt met 'Natuurlijk schat', om maar van de boel af te zijn. Mijn vader vatte dat, net als al dit soort mannen, op met: 'Je moeder is intelligent. Ze is het altijd met mij eens!'. Mijn moeder hoopte vooral, dat hij zijn kop eens zou houden.