Tien jaar leugens

Mensen als jij leggen de fout altijd bij een ander, zijn niet in staat om in de spiegel te kijken en eens eerlijk te bekennen, dat ze falen, kapot maken, zelfs hun eigen vlees en bloed. Mensen als jij kunnen geen excuses aanbieden. Mensen als jij denken, dat over de fouten die ze maken, de volgende dag heen gevlogen kan worden. Beseffen zich niet, dat sommige fouten onherstelbaar zijn, mensen van binnen dusdanig kapot maken, dat er altijd een grote wond of litteken blijft zitten.

   Mensen als jij maken andere mensen kapot, zonder dat er iets van blijft hangen. Mensen als jij hebben morgen weer een nieuwe dag, en zijn die van gisteren vandaag alweer vergeten. Mensen als jij weten niet wat ze aanrichten in levens, weten niet wat een verstoorde, kapotte kindertijd voor invloed heeft op de rest van het leven van een mens. Denken dat pamperen en zoet houden genoeg is om de wonden te helen. Kortzichtigheid. Botheid. Arrogantie. Maar vooral: nooit beseffen wat ze allemaal kapot hebben gemaakt en dat dat ooit als boemerang zal werken. Nooit beseffen, dat een kind maar een jeugd heeft, waar het de rest van zijn leven mee moet doen en dat al die rottige ervaringen niet meer uit te wissen zijn. Nooit beseffen, dat andere mensen maar één leven hebben, dat nooit overgedaan kan worden. Nooit beseffen, dat wonden iedere keer weer open gaan, als er een déjà vu verschijnt. Mensen zoals jij beseffen dat allemaal niet.

   Het vertrouwen, dat wij in jou hadden moeten hebben, heb je zo verschrikkelijk beschaamd, op zo'n onbeschofte manier, dan het me absoluut niet verwonderd dat je dochter je nu, op haar 25ste, tegenkomt en herkent als die persoon uit haar kindertijd, die de boel bij elkaar heeft gelogen. En de basis van die leugens draag je nog steeds bij je: jouw huidige gezin. Een voortdurende confrontatie met de ellende, die ze heeft meegemaakt. Het is respectloos om dat niet te begrijpen en alle problemen van dit moment bij een ander of bij haarzelf te leggen.

   Je gaat, net als opa, volkomen voorbij aan de psyche van de mens. Die bestaat niet, omdat het jou niet uitkomt. Je wilt het verleden uitvlakken, ook bij een ander, door met kracht hun kop in jouw zandbak te steken, maar dat lukt je niet. Dat lukt niet, omdat andere mensen geen ramen en deuren dichtkwakken als het te moeilijk wordt, maar die open laten staan en willen weten hoe het zat, wat waar was en wat niet, wie de schuldige is en wie niet. Er zijn mensen die wel vorsen naar de waarheid en antwoorden willen hebben op al hun vragen. Die laten zich niet met een kluitje in het riet sturen. Die zetten hun verstand, zoals jij dat doet, niet op nul en baggeren niet verder in dit leven alsof er niets gebeurd is. Nee, die mensen willen een leven met mensen die ze kunnen vertrouwen, tot op het kleinste woord. Die mensen willen wijzer worden van het verleden en ervoor zorgen, dat ze zoiets nooit meer overkomt. En zelfs dan zal het ze weer overkomen, want mensen zoals jij zijn helaas in de meerderheid. Ga je diep schamen voor alles wat je onze kinderen hebt aangedaan en wat je ze aan kindertijd hebt ontnomen. En voor wat ik ze niet heb kunnen geven, omdat je van mij een wrak maakte.

Pleidooi voor de afschaffing van NIX18

Rebellie begint in groep acht van het basisonderwijs. Een enkeling zal de veiligheid nog niet verlaten, onder moeders hoede aanschouwen hoe het leven verandert en eisen stelt aan eigen denkvermogen en doen. Wie die enkeling blijft, zal buiten de groep vallen, buiten dat wat gangbaar is. Opgelegd misschien door de macht van de ouders of door gebrek aan moed.
   Een kind onttrekt zich langzaam aan de macht van de ouders en ontdekt de wereld zelf, met eigen ogen, eigen gevoel en eigen waarden. Een proces dat al zo oud is als de mens zelf. Een proces dat behoort bij de biologie van ons soort. Stout zijn is een les. Zonder stout zijn wordt een wezen niet geconfronteerd met de gevaren van het leven en met de grenzen van eigenzinnig handelen en zal hij zwak zijn volwassenheid ingaan, niet opgewassen tegen de wereld, waar veel slechts op de loer ligt.
   Bescherm een kind voor alle gevaren die kunnen dreigen en het zal de rest van zijn leven bescherming nodig hebben of niet oud worden, omdat het gevaar hem heeft ingehaald. Hij wist niet wat te doen, hoe te handelen. Bescherming maakt zwak en onzelfstandig, laat het kind niet herkennen waar gevaren dreigen en leert het niet gevechten aan te gaan.
  Veel volwassenen hebben de neiging tot beter weten en denken dat hun kennis in het kind gepompt kan worden, waardoor het zelf die ontwikkeling kan overslaan. Zij gaan voorbij aan het feit, dat alleen ervaring het benodigde litteken achterlaat op de ziel, dat steeds weer opduikt als zich eenzelfde situatie voordoet. Een peuter moet zijn vingers branden aan de lucifer, wil hij de rest van zijn leven weten hoeveel pijn vuur doet.
   Overmatige bescherming van een kind tegen alle slechts dat in het leven op de loer ligt, verarmt de geest. Het kind zal niet weten, ervaren, maar alleen geloven. Het zal niets aan den lijve ondervinden, maar slechts afgaan op het oordeel van een ander, zonder ooit te weten of dat oordeel juist is. Zijn enige mogelijkheid is aan te nemen, te vertrouwen, zonder zelf uit te vinden. Als dat vertrouwen misplaatst blijkt wordt zijn ziel gekrenkt, maar hij zal niet weten hoe zich te verdedigen, want dat heeft hij nooit geleerd. Een overmatig beschermd kind wordt als volwassene een zwakkeling.
   Het streven naar perfectie van het ouderschap, zoals dat wordt verwacht door onze samenleving en zoals dat wordt voorgeschreven in de media, is niet alleen een onmogelijk streven, maar ook een met een averechts effect. Geloof in gezag heeft in onze samenleving al bewezen, dat misbruik van dat gezag hoogtij viert. Het is niet voor niets, dat kopstukken vele jaren wegkomen met corruptie en fraude. Gezag dient niet geloofd, maar gecontroleerd te worden. Zoals vuur niet heet is tot men het voelt.
   De vrijheid van de tiener beknotten, uit oogpunt van bescherming kan alleen leiden tot enorme problemen. De drang naar die vrijheid, zelfontplooiing en zelfredzaamheid zal bij de een groter worden dan ooit en een vorm van anarchisme aannemen. De ander zal geloof hechten aan alles wat hem wordt voorgeschoteld, wat zal leiden tot zwakte, onderdanigheid en angst.
   Een tiener verboden opleggen waardoor hij zijn eigen grenzen en de grenzen van zijn omgeving niet kan aftasten en bovendien zich zijn eigen litteken, zijn eigen waarschuwingssignaal, niet kan toebrengen, maakt hem als volwassene tot een speelbal van het kwaad, in iedere zin van het woord.