Boele Beu (2)

Wat wilt u lezen in de krant? Ik weet het niet. Ik weet alleen wat ik zelf wil lezen in de krant: dat wat er gebeurd is en dan zo waarheidsgetrouw mogelijk. Nee, het is niet waar wat ik zeg. Ik weet dat een heleboel mensen in mijn omgeving dat ook willen. En daarom maak ik me druk om mijn krant, de IJmuider.

        In mijn krant vermeldde Bart Boele vanmorgen, dat Marc Hillebrink GroenLinks ziet als een gepasseerd station. Mooi. Maar ziet GroenLinks Hillebrink ook als een gepasseerd station? Hoe zit dat nou met die ruim 1000 GroenLinksers, die ooit op deze lijsttrekker van GL stemden? Als verslaggever zou ik daar toch heel benieuwd naar zijn, veel meer dan naar het feit, dat Hillebrink zijn keuze met mooie woorden weet te omkleden. We hadden niet anders verwacht.

        In de column van Boele worden een paar uitkeringsoplichters genoemd. Dat naar aanleiding van de motie van Beryl Dreijer om een meldpunt voor uitkeringsfraude op de website van Velsen te zetten, waar men anoniem kan klikken over zo'n oplichter. Want, vindt Boele, dat is een prima manier om die oplichters te ontmaskeren. Het merendeel van de raad is tegen een anoniem meldpunt en al die fracties hebben duidelijk aangegeven waarom: praktijken, die je niet wilt in een fatsoenlijke samenleving. Het onfatsoen van de één, hoeft geen reden te zijn om dit met onfatsoen te vergelden. Dat Boeles diepe liefde voor (de politiek van of de persoon?) Beryl geen grenzen kent, was een ieder al duidelijk, want zij is ongeveer de enige van de raad, die nog positief in de IJmuider wordt genoemd. Maar mensen, de raad bestaat niet enkel en alleen uit Beryl Dreijer, dat wist u toch? De mening van 32 anderen heeft hij niet gehoord, want hij schrijft: "Waarom ze tegen zijn? Ik weet het niet." Ik weet het wel, want ik zat erbij en luisterde.

        Maar waarom zou je als verslaggever, journalist, columnist of nar (ik weet echt niet meer wat Boele nou precies is) het hele verhaal vertellen, als dat je in de liefde niet uitkomt? Dan hou je wijselijk de dop op de pen. Goed, onderwerp uitkeringsfraude stond in zijn column en dus zou ik het leuk moeten vinden, of dan misschien spitsvondig. Ik kom helaas weer niet verder dan 'bedrog'. Als 'Een Boele' (om maar af te zijn van een goede benaming voor zijn functie) heb je de plicht, om de lezer te informeren over wat er gaande is, in dit geval in de raad van Velsen die u allen, burgers van Velsen, vertegenwoordigt. Laat u niet in de luren leggen door deze 'Een Boele', want de andere partijen hadden wel degelijk woorden bij hun mening. Meningen verschillen, maar om slechts 3% daarvan als belanghebbend in een krant weer te geven is toch wel erg brutaal.
        Mijn vorige 'Boele Beu' werd gelezen door 346 mensen, maar alleen negen Boele aanhangers reageerden. Boos natuurlijk. Boele had vrijheid van  meningsuiting, zo vertelden zij. Dat heeft in Nederland iedereen, dacht ik. Maar volgens de Boele aanhangers is dat niet zo. Mevrouw de Kip moest haar kukelende snavel houden. Trouwens, ik begreep er ook nog eens niets van. Nee, inderdaad, ik begrijp er niets van. Waarvan? Dat een krant zich tot dit niveau van verslaggeving verlaagd.

PS: het klikje 'mee eens' is anoniem hoor!

Hillebrink naar D66

In 2010 heeft de fractie van GroenLinks Velsen het besluit genomen om Marc Hillebrink uit de fractie te zetten. Dat zijn geen acties, die je zomaar even onderneemt. Dan is er iets goed mis en ook gedurende langere tijd. Punt is, dat je in de politiek over dergelijke zaken maar moeilijk informatie kan geven. Het is niet de bedoeling mensen te schaden, terwijl de reden voor zo'n scheiding altijd ligt bij het handelen van de persoon in kwestie. Je blijft fatsoenlijk en informeert de pers zo summier mogelijk.
        Het gevolg daarvan was, dat Ernst en ik als 'Het Stel' de zwarte piet kregen toegespeeld. Want al die handen op dezelfde buik, dat zou de oorzaak wel zijn. In mijn vorige blog heb ik daarom maar even een toelichting gegeven op 'Het Stel', om die vooroordelen uit de lucht te halen.

        Gisteren bereikte ons het bericht, dat Hillebrink zijn lidmaatschap van GroenLinks heeft opgezegd, lid is geworden van D66 en per 2 april toetreedt tot de fractie van D66 Velsen. Onze oren klapperden. Marc is altijd trouw naar de ledenvergaderingen van GroenLinks gegaan en beweerde hier telkenmale een GroenLinkser in hart en nieren te zijn. Hoezo dan ineens D66?
        Bij nader inzien past zijn actie wel in het plaatje, dat al in 2009, voor zijn vertrek en nog voor de verkiezingen, ontstond. Marc wilde, als we deel zouden nemen aan een coalitie, wethouder worden. Bestuur en fractie van GroenLinks kozen echter voor Wim Westerman (wat een prima keuze is gebleken). Tijdens de verkiezingen stond Marc bovenaan de lijst, maar GroenLinks profileerde zich als 'driemanschap', met op de posters een foto van Wim, Marc en Ernst. Na de verkiezingen wilde Marc fractievoorzitter worden, maar de fractie koos voor Ernst. Dat zette kwaad bloed, want Ernst was de nieuwkomer en Marc zat al vier jaar in de raad. De fractie (inclusief twee steunfractieleden, dus niet alleen 'Het Stel'!) bleef bij haar besluit en het kwade bloed was sindsdien niet meer van tafel te dweilen. Vergaderingen gingen niet meer over inhoud, maar de functie voorzitter.

        In 2010 was de maat vol en ging de fractie verder zonder Marc, nadat verschillende experts gedurende lange tijd met veel gesprekken lijmpogingen hadden ondernomen. Ergens besef je, dat alle moeite vergeefs is.
        Marc was niet van plan de raadszetel in te leveren en bleef aan als fractie Marc Hillebrink. Ikzelf ben van mening, dat een lijsttrekker zich niet mag beroepen op het aantal stemmen dat hij heeft gekregen, want de meeste mensen stemmen op de lijsttrekker, tenzij ze een kandidaat zelf kennen, of dat deze een vrouw is (waardoor ik met voorkeursstemmen werd gekozen). Ik zag zijn stemmen dan ook als stemmen op GroenLinks en niet specifiek op Hillebrink. Maar, hij ging verder in de raad als 'in hart en nieren GroenLinkser' en gaf gedoogsteun aan de coalitie, dus deed niet aan kiezersbedrog, ofschoon hij akelig vaak tegen GroenLinks Velsen in stemde (bijvoorbeeld voor het afschaffen van de bomenkapvergunning). Nu hij de overstap heeft gemaakt naar D66 ben ik van mening, dat hij wel degelijk aan kiezersbedrog doet. D66 (ook voor het afschaffen van de bomenkapvergunning) is absoluut een andere partij dan GroenLinks, ook hier in Velsen. Daarbij is D66 voorstander van het Landalpark in Spaarnwoude en voor de bebouwing op de Grote Buitendijk. Hij kan natuurlijk als enige in die fractie tegen stemmen, maar hoe lang kan je dat volhouden als lid van D66 (met een GroenLinks hart)?
        Maar is dat hart wel zo GroenLinks? In 2002, toen lid van de PvdA, stelde hij zich kandidaat voor de raadsverkiezingen, maar kwam onderaan de lijst en werd niet gekozen. Dat beviel niet en hij stapte over naar GroenLinks, om in 2006 als kandidaat op die lijst te komen. Dat lukte wel en hij werd raadslid. Als éénmansfractie is de kans op genoeg stemmen voor een volgende termijn klein en bovendien moet je een politieke partij oprichten, met een achterban. Maar als huidig raadslid van D66 zijn zijn kansen stukken groter, mits hij op een hoge plaats komt te staan.
        Het is onmogelijk om in het brein van een ander mens te kijken, maar we doen toch altijd een poging daartoe aan de hand van iemands acties. Het is mijn mening dat Marc vooral raadslid wil zijn en dat hij de partijpolitiek, die hij vertegenwoordigd, van ondergeschikt belang vindt, want ik denk toch niet dat D66 zich voortaan zal laten sturen door een GroenLinks hart.
        Nu hij niet langer GroenLinkser is, is voor mij de kous definitief af. Ik wens hem en D66 veel succes.

Het Stel

In de politiek blijven veel zaken je achtervolgen. Waar in het privéleven strepen getrokken worden onder gebeurtenissen en ruzies worden beslecht, blijven in de politiek allerlei gebeurtenissen een voortdurende rol spelen en worden deze te kust en te keur weer opgerakeld als dat even zo uitkomt.
        Zo zijn Ernst en ik 'Het Stel'. Door enig toeval zijn wij samen in de fractie van GroenLinks terecht gekomen en omdat wij een echtpaar zijn is men van mening, dat wij als 'Stel' een onwerkbaar blok voor andere fractiegenoten vormen. Mensen die mij privé kennen zullen nu hard gaan lachen, want die weten, dat mijn mening door niemand, ook niet (of misschien juist niet) door een echtgenoot zomaar beïnvloedbaar is. Om mijn mening te veranderen heeft een ieder veel doorzettingsvermogen nodig. En daarbij heb ik geen enkele moeite om het niet met mijn echtgenoot eens te zijn. Daar heb ik zomaar een goed conflict voor over. Gelukkig kunnen wij tijdens zo'n conflict met alle gemak overschakelen naar ons privéleven en gezellig hand in hand in slaap vallen.
        Er zijn legio echtparen die samenwerken, in een eigen bedrijf bijvoorbeeld. Over deze echtparen hoor ik dergelijke dingen niet zeggen. Waarom dan toch wel in de politiek? Nou gewoon, in de politiek tracht je iemand te pakken op zwakke punten en zo'n van de doorsnee afwijkende situatie is smullen. Daar is vast iets mis, of dat functioneert vast niet.

        Nou, laat ik de goegemeente dan maar eens uit haar droom wakker schudden: Ernst en ik kunnen zwaarder tegen elkaar tekeer gaan dan andere politici, want wij hoeven ons niet druk te maken over zaken als beledigen of kwetsen, die een breuk tot gevolg zou kunnen hebben. Wij nemen het niet persoonlijk op, omdat we van elkaar houden. Wij weten dat het allemaal alleen maar over die politiek gaat en niet over de personen die wij zijn.
       Juist daarom zijn wij een fractie, waarin iedereen gelijkwaardig is en waar geen sprake is van omzichtige diplomatie, achterklap of kwetsbaarheid, want onze fractiegenoten hebben dezelfde vrijheid. Het gevolg daarvan is respect voor elkaar en helderheid, maar ook intense vriendschap.
       Met deze kennis van zaken in uw hoofd, kunt u de volgende blog waarschijnlijk beter volgen.

Kunst helpt

Ercole Vellone

Kunst helpt bij het herstel na een herseninfarct (artikel IJC 20-03-12), blijkt uit een Italiaanse studie.
        Ercole Vellone, verbonden aan de universiteit Tor Vergata in Rome, laat weten dat onderzoekers 200 overlevenden van een herseninfarct hebben gevraagd, of ze van kunst houden of niet. De 105 patiënten, die hierop bevestigend antwoordden, bleken gezonder, minder angstig en voelden zich kalmer. Hun geheugen was beter, zij konden beter praten en begrijpen en voorwerpen beter benoemen.

        Ik denk dat cultuur minnende mensen inderdaad anders in het leven staan dan mensen, aan wie deze kant van het leven als oninteressant voorbij gaat. Zo had ik een moeder, die nooit veel op had met kunst en cultuur. Het interesseerde haar niet. Over de film 'Ghandi' zei ze ooit: "Wat moet ik met die man in die luier" en in musea liep ze gedwee achter mijn vader aan. Nooit hoorde ik van haar enige uiting van waardering voor iets moois. Aan de inrichting van haar huis besteedde ze geen aandacht en wat er waar aan de muur hing (opgehangen door mijn vader) was haar werkelijk worst. Het enige dat haar hart kon beroeren was een schilderij van een geit, dat ik eens voor haar maakte. Dat kwam: ze was dol op dieren. Dat het een slecht schilderij was, maakte haar niet uit. Het was een geit.
        Mijn moeder kreeg, toen ze net tachtig was, een hersenbloeding. Eerst een kleintje, daarna nog wat zwaardere. Ze kwam in een rolstoel terecht en leefde haar leven vanaf dat moment niet gelukkig meer, want ze kon haar boodschappen niet meer doen en haar huis niet meer poetsen. Ze verafschuwde haar nieuwe situatie. Maar vreemd genoeg deed ze niets, om te revalideren. Ze werd volkomen passief. Ze kreeg een elektrische rolstoel, maar weigerde enige inzet om te leren omgaan met het ding. Ze weigerde oefeningen met haar armen en benen te doen, waardoor ze steeds slapper werd en uiteindelijk nog slechts met moeite een vork naar haar mond kon bewegen. Haar fysiotherapeute vertelde ons, dat ze nog nooit iemand had gezien, die zich zo passief opstelde.
        Achteraf gezien was mijn moeder altijd al passief, in die zin, dat ze haar huishoudelijke wereld had en ook echt alleen die wereld. Daarbinnen had ze haar plichten en dan hield haar wereld op. Niets kon haar prikkelen tot enig enthousiasme. Ik kan me zo voorstellen, dat deze 'aanleg' niet bevorderlijk is voor herstel na een infarct en dat is dan ook gebleken.
        Of het iets met kunst te maken heeft, betwijfel ik trouwens. Mensen die geestelijk actief zijn, zich in veel zaken verdiepen en veel lezen, hebben een drijfveer, die hen voortduwt. Zij kunnen ook beter alleen zijn. Iemand zonder interesses wordt na een infarct nog matter.
        Ik heb in mijn jonge jaren meegewerkt aan een bejaardenenquête in de omgeving van Nunspeet. Een paar maanden lang kwam ik dagelijks bij veel ouderen over de vloer. Al snel begreep ik, dat alleenstaande mannen een stuk zieliger waren dan de alleenstaande vrouwen. De mannen hadden ooit hun werk gehad en nu ze thuis zaten, ook nog zonder vrouw, misten ze een levensinvulling, misten ze contacten, hadden geen hobby's en vereenzaamden vaak volledig. Veel van die mannen klaagden ook over pijntjes. De vrouwen daarentegen gingen bij elkaar op de thee of de koffie, borduurden kleedjes of breiden kleding voor de kleinkinderen. Sommigen zaten op bloemschikken of kleien. Van bijna geen vrouw hoorde ik, dat ze zich echt verveelde, ook al had het allemaal best nog wat leuker gekund. De generatie vrouwen die dit betrof, waren gewend thuis te zijn en hun tijd zelf te vullen, met een huishouden en met vrije activiteiten. De enige groep mannen, die niet voldeden aan dit plaatje en nog beter functioneerden dan de vrouwen, waren de mannen met een hoge opleiding. Zij lazen, keken documentaires op de televisie en namen vaak ook deel aan clubjes of gingen in ieder geval het huis uit om anderen te treffen. Vanaf dat moment wist ik al, dat het erg belangrijk is om het hersenwerk op peil te houden, wil je ook lichamelijk goed conserveren.

        Van de ene gedachte komt de andere. Ik hoor veel ouders klagen over de leegte in huis, als de kinderen allemaal de deur uit zijn. Hun dringende behoefte om de hele familie vaak bij elkaar te hebben. Maar ik heb nog geen moment enige leegte gevoeld. Ik ben heel erg blij, dat ik nog een stuk leven heb, dat ik weer zelf kan invullen, als Reina en niet als mamma. In vind het leuk om te zien hoe mijn dochters volwassen zijn geworden en ik kijk met belangstelling uit naar de komende jaren en het vervolg van hun ontwikkeling. Ik vind het heel leuk als we elkaar zien en ik vind het heel leuk als ik hier alleen achter mijn laptop mijn eigen gang kan gaan of me kan verliezen in leeswerk of wat dan ook. Misschien lijkt ik meer op een kat: na een bepaalde tijd moeten kinderen het nest uit. Misschien komt dat, omdat mijn eigen ouders eeuwig en met alles beslag op hun kinderen legden. En ik was de enige in Nederland. Zo wilde ik nooit worden.
        Dus misschien herstel ik ook wel beter dan die andere ouders van een infarct, want bovendien houd ik veel van kunst.

Hoezo persoonsbescherming?

Nog voor dochter vrijstelling kon vragen voor het betalen van de verontreinigingsheffing, zoals zij dat vorig jaar deed, ontving zij dit jaar een brief met de mededeling, dat zij voor die vrijstelling niet in aanmerking komt. De regeltjes zijn gewijzigd. Werd voorheen je inkomen als toets gebruikt, nu is het je 'vermogen'. En ja, op haar rekening stonden toevallig wat meer euro's dan gebruikelijk, want zij wil sparen voor de slechte maanden. Ze heeft niet altijd werk en in sommige perioden kan zij minder werken, omdat zij dan meer moet studeren.

        Eén: heeft het waterschap het recht, om zomaar ongevraagd de rekening van iemand te raadplegen, om vast te stellen of hij wel of niet voor kwijtschelding in aanmerking komt? Gaat dit niet in tegen alle regels van de wet op persoonsbescherming?
        Twee: Wat zegt het bedrag, dat iemand tijdens een steekproef op zijn rekening heeft staan? Hoe komt het erop en waarvoor is het bedoeld? Hoe lang moet iemand van dat bedrag rondkomen?
        Drie: Dochter heeft sinds haar nulde jaar een spaarrekening. Twintig jaar lang al storten ouders daar een klein beetje geld op. Daar kan iedere ouder nu wel mee stoppen, want op het moment dat dochter of zoon gaat studeren en met veel pijn en moeite op een kamertje rond kan komen, behoort het gespaarde bedrag bij het vermogen en moet het worden opgegeten.

Nederland is slecht, erg slecht bezig. De jongeren, die wij zo graag zien studeren, op weg willen helpen in deze maatschappij, die onze oude dag moeten zien te financieren, worden op dit moment aan alle kanten aangepakt. Langstudeer boetes, waardeloos onderwijs en... achthonderd euro op een rekening? Wat een vermogen! Maar de management top in Nederland loopt ongestraft met miljarden weg.