Populisme

Wat is het nu toch, dat mensen absoluut niet tegen hun verlies schijnen te kunnen, zelfs niet in de politiek? Als gemeenteraad stem je voor of tegen een voorstel. In Velsen houdt dat in: 17 voor en 16 tegen = aangenomen. De raad vertegenwoordigt de burger, zonder corruptie eerlijk gekozen, in dit geval in 2010. Wordt die burger door een partij niet goed vertegenwoordigd, dan kan deze de partij daarop aanspreken, maar niet de raad. Ook kan die burger de volgende keer op een andere partij stemmen. Daarvoor zijn er elke vier jaar verkiezingen.
   Een politieke partij, die behoort tot de minderheid van de tegenstemmers zal zich echter in ieder geval moeten neerleggen bij een raadsbesluit. Verloren, maar het potje kan niet worden overgespeeld. Bij een verloren schaakwedstrijd kan de verliezer ook niet zijn stukken terugzetten en de wedstrijd overdoen. Revanche is in de politiek niet mogelijk, maar veel raadsleden schijnen daar behoorlijk veel moeite mee te hebben.
   Op het moment dat een verliezende partij zich na een raadsbesluit gaat inzetten voor haar verloren standpunt, dan doet die partij naar mijn mening aan zwaar populisme. Dat is ongeveer hetzelfde als volksverlakkerij. Een raadsbesluit is een democratisch genomen besluit en dient te worden gerespecteerd. Acties van partijen naderhand, om aan te geven dat ze het niet eens zijn met raadsbesluiten en daarmee alsnog op een of andere wijze hun zin willen doordrijven, kunnen alleen gezien worden als de burger een worst voorhouden.
   Ik geef toe, het is een geweldige manier om populariteit te oogsten, wellicht meer kiezers, maar om die binnen te halen met onhaalbare zaken is niet fris. Het wakkert de opinie van de burger aan, dat politieke partijen nooit doen wat zij beloven. Al eerder schreef ik in een blog, dat een partij niet moet beloven, maar slechts moet zeggen wat zij graag zou willen. Of dat uitvoerbaar is (door geld, oppositie, coalitieafspraken), is een tweede. Dat is het lot van de democratie, het beste van veel slechte systemen.
   Met populisme neigen partijen qua instelling naar een dictatuur, zeker als de mening van de raad genegeerd wordt. Zij willen immers hun zin doordrammen en gaat dat niet via de geëigende weg, dan worden allerhande andere middelen ter hand genomen.
   Oh ja, er zijn heus wel eens raadsbesluiten, die na voortschrijdend inzicht en gewijzigde omstandigheden de tand des tijds niet doorstaan, maar dan is het weer aan de raad, om met een meerderheid te komen om dit besluit te heroverwegen. Een protestactie over een raadsbesluit past, nogmaals, niet bij een politieke partij. Het is niet integer.
   De subsidie aan het Witte Theater wordt stopgezet, zo heeft de raad besloten. Daar valt niet aan te tornen, ook niet door de SP.

Witte Theater

Meldde mijn man, annex fractievoorzitter, vanochtend al dat hij de krant vooral 's morgens liever overslaat, omdat hij al gelijk braakneigingen krijgt, mij overkomt dat ook in de middag nog. Ik lees er twee door elkaar, de IJmuider en de Volkskrant. De laatste informeerde mij uitgebreid over Tanja Nijmeijer bij Farc, maar wat kan mij het schelen wat die meid doet? De eerste bericht over het Witte Theater met de kop 'Witte Theater hoopt op raad', geschreven door Dorien Knijnenberg. Oei oei, wat laten journalisten zich toch voor een karretje spannen!
   Boosdoener is natuurlijk de gemeente, in de vorm van wethouder Westerman, hoe kan het ook anders. Maar dat, als eerste, klopt al niet. De raad heeft ervoor gekozen de subsidie aan het Witte Theater stop te zetten, maar nam ook een motie aan om het theater de gelegenheid te geven te vercommercialiseren. Het college gaf het theater dus de tijd. Ruim de tijd.
   Die tijd werd door directeur Dirk van Zonderen en voorzitter van het bestuur Piet Burgering besteed aan het opstellen van een businessplan. Dat businessplan is door de gemeente afgewezen, het deugde niet. Enkele weken geleden hebben Dirk en Piet veel raadsleden bezocht om hun standpunten duidelijk te maken en de heer Westerman te verwijten, dat hij hen niet op het goede spoor had gezet. Dat was voor GroenLinks natuurlijk even schrikken, want het gaat hier om onze eigen wethouder. Navraag leerde, dat Westerman veel gesprekken heeft gevoerd met de heren van het theater, maar niet, zoals zij beweerden, heeft mee geschreven aan het plan. Zelfs al was dat wel zo geweest: wie vraagt er nou een wethouder om een businessplan op te zetten? Dan ga je naar de KvK, of ieder ander bureau, dat daarin gespecialiseerd is. Maar niet naar een wethouder, die nog nooit ondernemer is geweest.
   Ik heb wat ondernemerservaring en dus bekeek ik dat businessplan eens goed. Het begint goed, met leuke ideeën. Dan volgen de ideeën, die wat minder simpel overkomen, dan ze worden voorgesteld. Zo willen ze de bar uitbreiden tot restaurant. Oei, denk ik als ervaringsdeskundige dan meteen, dat is wel wat erg rooskleurig voorgesteld, want een restaurant benodigd een behoorlijke investering en het duurt vervolgens jaren, voordat je die eruit hebt en echt winst gaat draaien. Zeker in een tijd als deze. Daarbij, een beetje kok kost behoorlijk wat en als er iets arbeidsintensief is, dan is het wel een restaurant.

   Bij de cijfers aangekomen worden de inkomsten van 2012 in 2013 verdubbeld. 100% meer inkomsten. Maar waar komen die vandaan? Waarop is dat gebaseerd? De heer van Zonderen verwijst naar de ideeën. Ja goed, maar ik zou wel willen weten hoe die cijfers tot stand zijn gekomen. Hij belooft me de informatie toe te sturen, maar helaas heb ik die nog steeds niet ontvangen. Het lijkt, zeker zolang ik die informatie niet heb, dus nog steeds natte vinger werk.
   Het businessplan sluit met cijfers, dat er nog wel subsidie nodig is, maar dat er flink wordt bespaard. Even goed doorgerekend kom ik echter op een besparing van 35.000 euro voor de komende drie jaar en dat is niet genoeg, want de hele subsidie moet volgens de raad vervallen, uiteindelijk meer dan drie ton.
   Schrijft Dorien Knijnenberg in de krant, dat de gemeente één theater genoeg vindt (Stadsschouwburg) en dat daarom het andere weg moet, dan vermeldt ze onzin. Niemand wil van het Witte Theater af, de raad niet en het college niet, maar in ieder geval stel je één podium zeker. Het tweede is helaas voor de gemeente niet te betalen in zijn huidige vorm. Het is dus niet het Witte Theater dat hoopt op de raad, maar de raad die hoopt op het Witte Theater!