De angst voorbij

Toen de wijde wereld nog onbekend terrein was, zetten we er kleine stapjes in. Langzaamaan de grens verleggend, in het tempo dat de mens eigen was. Vanuit de Achterhoek voor het eerst naar Amsterdam, en later van Amsterdam naar België, Duitsland en weer later Frankrijk in. Stappen die het menselijk brein net kon verwerken.
     Met de komst van het vliegtuig ging het mis. Wat tussen het vertrekpunt en het aankomstpunt lag, werd overgeslagen. Een bekrompen Nederlander zocht de zon en werd pardoes in Spanje gedropt, in een cultuur die hem volkomen onbekend was, met eten, waarvan hij gruwde. De zuurkool moest mee. Het zou gerust teleporteren genoemd kunnen worden en de, in deze tijd, vergelijkbare stap zou zijn, om een mens plompverloren naar de maan te beamen.

     Een tijd lang werd de wereld groter en groter. Werden we in ons eigen land alleen geconfronteerd met de bekende verschillen tussen Katholieken, Protestanten, Joden, socialisten, conservatieven, communisten, daar kwamen ineens de Islam, Boeddhisme, Hindoeïsme, dictaturen en kastenstelsels bij. Een verrijking had het moeten zijn, maar het merendeel van de menselijke breinen bleek niet in staat om het te volgen. Zolang dat alles op veilige afstand buiten Nederland bleef, was het prima. Je haalt de carnavalsstoet je huis niet in. Dat die stoet ook in omgekeerde richting bewoog, dat was niet de bedoeling. Vanaf dat moment werd de wereld eng, in beide betekenissen: angstaanjagend en smal. Alles was ineens dichtbij en bedreigend.

     Niemand hier heeft ooit gedacht aan de bedreiging die de toerist vormde voor de zuidelijke Europese cultuur. Het kon niet schelen dat topless zonnen de Katholieke bevolking shockeerde. Er was geen besef, dat het gedrag van de moderne vrije westerse meiden de oorzaak was van het machogedrag van de plaatselijke, mannelijke jeugd (en vaak ook oudere, getrouwde mannen). Een paar vliegtuigladingen toeristen met een grote bek veranderen een aardig dorpje in een carnavalsstoet, die niets ontziend alles met zich mee trok.

     Zo grof heeft Nederland het niet hoeven meemaken. Weliswaar kwamen al die wereldculturen en -geloven ook naar dit land toe, maar zij nestelden zich onopvallend en in kleine omvang tussen ons in. Toen de Nederlandse moeders niet meer met krulspelden en hoofddoek op hun boodschappen gingen doen, werd de hoofddoekdraagster een buitenlandse. Zwarte vrouwen uit Afrika lopen niet met blote borsten door de winkelcentra en de Imam komt nergens uit een minaret galmen. Alleen Boeddhabeelden hebben de Nederlandse interieurs en tuinen veroverd.

     De Nederlander is waarschijnlijk bang voor het verlies van zijn eigen cultuur, maar tot op heden is dat niet gebeurd. Niet door de Chinezen, niet door de Indiërs, niet door Turken, Marokkanen of Afrikanen. Het is als angst voor de oorzaak van een buikpijn. De dokter vraagt hoe lang je die al hebt. Al maanden. Dan antwoord de dokter: "Als het ernstig was, had je nu al bloed gepoept." De tijd zou inmiddels geleerd moeten hebben, dat de angst onzinnig is, dat het tijd wordt om eindelijk tot acceptatie over te gaan.

Boele Beu 3

Even voor de duidelijkheid een stukje reactie op mijn eerste 'Boele Beu': "Journalisten en lezers hebben vice versa de vrijheid om "onwaarheden" (er is verschil tussen column en verslaglegging) aan de kaak te stellen. Ik zelf kan enorm genieten van het "uitvergroten" van, en de spot, waarmee columnisten in de verschillende dag- en weekbladen de waan van de dag te lijf gaan."
     Oké, dus ik moet Boeles verslaglegging serieus nemen, maar zijn column met een grote korrel zout lezen, de humor ervan inzien en de uitvergroting waarderen. Vreemd dan, dat dezelfde Boele erop heeft gewacht tot een aantal partijen naar aanleiding van zijn columns nu 'eindelijk eens' vragen stellen aan het College. Huh? Dat doe je toch niet over uitlatingen in een column? Die kan je toch niet serieus nemen? Dat was toch uitvergroot, de spot drijven met? Ik mocht toch ook geen kritiek hebben op zijn geschrijf, want dan ontging mij het doel daarvan? Maar positief reageren met serieuze vragen aan het college mag dus wel. Het is kennelijk maar hoe het uitkomt.

     Ik wil best wel vragen stellen over de gang van zaken bij de sociale dienst Velsen, maar dan moet ik daar toch een zeer goede reden voor hebben en behalve via de columns van Boele is mij niets ter ore gekomen over alle zaken die hij noemt. Geen ambtenaar heeft mij benaderd, geen burger heeft mij via de normale wegen op de hoogte gesteld van misstanden (Boele is ook burger). In tegendeel, van één ambtenaar hebben wij (in privésfeer) juist het tegenovergestelde vernomen. Is er dus wel 'stront aan de knikker'?
     Ja, dat er met uitkeringen gefraudeerd wordt in Nederland weten we al jaar en dag. De uitvoering en controlerende taken liggen echter bij de sociale dienst zelf. 

En natuurlijk kunnen er vragen worden gesteld aan de hand van signalen van betrokkenen, maar zoals ik al zei, als die er niet zijn, wordt dat moeilijk. Behalve dat Boele zijn kritiek uit via zijn column, worden er geen achtergronden, geen bronnen en geen feiten vermeld en ik kom geen namen tegen. Is er sprake van een klokkenluider? Ik zou het niet weten. Op basis van dergelijke informatie is het redelijk zot om vragen aan het college te stellen. Dát is kip-zonder-kop politiek.

     Vervolgens geeft Boele in zijn column van vandaag een basislesje lokale politiek. Redelijke onderschatting van zijn lezers (eerste regel: schat je lezer niet dom in). Vervolgens verwijt hij de vijf coalitiepartijen het college de hand boven het hoofd te houden. Ach ja, we zijn immers geen coalitie aangegaan, om deze om zeep te helpen. Ook de wethouders die wij als partijen hebben geleverd, zijn naar onze smaak, anders hadden we voor andere gekozen.

     Vervolgens vliegen de one-liners je om de oren: - GroenLinks en het CDA willen ten koste van alles hun wethouders beschermen. Ik zou niet weten voor wat die moeten worden beschermd en zeker niet te koste waarvan. Come to the point, Boele! - D66Velsen is het braafste jongetje van de klas. Doet er alles aan om B&W te ondersteunen, inclusief het creatief interpreteren van eigen uitgangspunten. Nou, vertel! Kom met een voorbeeld. - De PvdA had de leidinggevende rol van de VVD moeten overnemen, en dat op basis van het feit, dat Boele de fractievoorzitter van de VVD niet ziet zitten. Maar zegt hij: 'de PvdA loop als een kip-zonder-kop achter de VVD aan. Niet bepaald mijn indruk, Boele, maar kom met feiten, zou ik zeggen. - De huidige collegepartijen doen niets. Waarop baseer je dat, Bart? En wat moet er dan gebeuren, wat er niet gebeurt? Vertel, leg uit!

'Kom niet aan Boele, dat is heiligschennis!' kreeg ik als reactie op mijn eerste 'Boele Beu'. Nooit geweten, dat de man ooit heilig is verklaard, behalve dan wellicht door zichzelf en een aantal lezers. Waar het op neer komt: Heb het lef niet, om kritiek op hem te hebben! Nou staat Boele zelf niet achter deze stelling, want ik ben hem sindsdien al enkele malen tegengekomen en hij vindt de discussie zeer vermakelijk, maar zijn lezers wil ik er toch op wijzen, dat iedere criticus kritiek terug kan verwachten. En zeker als je je zo verlaagd, dat je een fractievoorzitter 'Juffrouw Ooievaar' gaat noemen. Dan komen we terug op het niveau 'Mevrouw de Kip' (ja, ik). Ordinair gescheld van zeer laag allooi en dan nog op de 'man', terwijl zij een partij vertegenwoordigt.
     Stel, morgen is er een ander college en zijn er andere coalitiepartijen. Loopt de politiek dan allemaal wél op rolletjes? Is een college dan ineens perfect? Ik liep al met die vraag rond na de goedkeuring van de jaarrekening en de begroting.  Een ander college moet het doen met hetzelfde ambtenaren bestand, met dezelfde accountant, die de cijfers goedkeurt. Het enige wat eventueel verandert zijn politieke keuzes. Maar ook dat college zal moeten bezuinigen, ook dat college zal keuzes moeten maken, waar sommige inwoners van Velsen zich in kunnen vinden en anderen zich van zullen afkeren.
     Kritiek is een groot goed, als er andere mogelijkheden of oplossingen zouden zijn, maar als een college geen keus heeft, dan zal je kritiek moeten omzetten in begrip, ook al is het zuur. Domweg schijten op alles, zonder ook maar met een alternatief te komen, heeft geen enkele zin. En domweg schijten, zonder te zeggen waarop je nou eigenlijk schijt, is nog kwalijker.

Deze derde 'Boele Beu' zal ongetwijfeld niet de laatste zijn. De eerste jaren als raadslid heb ik met opengevallen bek zijn columns gelezen. Inmiddels pik ik het niet langer, dat het college en de raad zo onheus bejegend worden. Bart Boele is iemand die, met populaire one-liners zonder bodem, een groep lezers wil verkopen, dat de politiek een verdorven, schlemiel zooitje is: de lezers die roepen, dat het politici alleen maar gaat om het pluche, of dat partijen nooit hun 'beloften' nakomen. Partijen 'beloven' niets. Partijen hebben wensen en ideeën, die zij graag ten uitvoer zouden willen brengen, maar om dat te doen heb je genoeg stemmen nodig, ook van andere partijen, of geld, om maar eens iets te noemen. Mijn hemel, is het nog steeds niet tot iedereen doorgedrongen, dat we in een democratie leven? Je stemt op een partij, omdat je hoopt dat die iets voor elkaar zal krijgen, maar niemand kan dat garanderen.

Slechthorend raadslid

Deze heb ik al, dus daar word ik niet wijzer van

Het is een vreemde functie, raadslid. Je bent niet in dienst van de gemeente en bent dus geen ambtenaar, maar een soort zelfstandige. Wel krijg je van de gemeente een vergoeding voor het werk dat je doet. Ook ben je niet in dienst van de partij, die je vertegenwoordigt. Deze betaalt je niet voor je diensten. Deze moet je zelf betalen voor je diensten. Op de keper beschouwd toch wel redelijk idioot, want als raadslid sta je dicht bij de burger en probeert voor deze partij 'reclame' te maken. Wil je dat goed doen en een cursus voor het een of ander volgen, dat moet dit meestal ook nog worden betaald. Het lijkt een soort omgekeerde wereld.
        Nou maakt het me allemaal niet uit, want ik ben vooral raadslid (geworden, gekozen) omdat ik graag werk en een soort 'goed doel' voor ogen moet hebben. Zo werkte ik vroeger bij PLAN, heel iets anders dan stofzuigers verkopen. Oh ja, soms wil ik dat hoofd wel eens op non-actief zetten en lekker ramen lappen, maar lang houd ik dat ook niet vol.

Charmantste oplossing (inclusief facelift)

        Maar... ik begin steeds dover te worden. Vergaderingen via de microfoons kan ik volgen, ofschoon ik het verschil niet meer hoor tussen PVM en PWN (best belangrijk om te weten of het over het museum gaat of over onze watervoorziening), maar worden er geen microfoons gebruikt, dan heb ik een heus probleem. De vele gesprekken na vergaderingen en bijeenkomsten (die soms bijna belangrijker zijn dan de vergaderingen zelf) zijn voor mij nog nauwelijks te volgen. Ik knik maar wat, of ik moet me afzonderen om geen flaters te slaan. Soms, als ik een wijze inbreng heb tijdens een gesprek, blijkt een ander dat al te hebben gezegd en staat iedereen me wazig aan te kijken. Telkens vragen wat iemand zegt, als je het de tweede keer nog niet verstaat, sla je op den duur maar over.
         Op naar Schoonderberg. Duur, die hoortoestellen! Op naar de KNO arts: 'Krijg je vergoed!' Hoi, terug naar Schoonderberg: 'Krijg je niet vergoed via je verzekering, maar misschien via het UWV. Nodig? Een werkgevers verklaring. Oei, wie is dat? Heb ik niet! Schoonderberg: 'Die moet je wel hebben, anders kan je 't schudden.' Ik probeer het toch maar aan te vragen, want je weet maar nooit. Ik zou niet weten waar ik € 2500 vandaan moet halen voor beter horen.

Ook een optie

Uniek kind ontdekt!

Van onze verslaggeefster.

In Zuid-Sudan is gisteren een uniek kind ontdekt. Vooralsnog is niet duidelijk, of het hier gaat om een jongen of een meisje. Uniek aan het kind is ook, dat het vel direct over het skelet van het kind is gespannen. Van enig vetweefsel is geen sprake. Hierdoor is het skelet ook zonder röntgenapparaat zeer goed zichtbaar. Het kind ligt onbeweeglijk in foetushouding en laat vliegen op de ogen en neusgaten toe. Het enige geluid, dat het kind voortbrengt is zo nu en dan een zacht gekreun. Het kind schijnt, volgens de verhalen, niet te eten en te drinken.
        Eerder kwam ons ter oren, dat voor het kind 20 miljoen dollar was geboden, maar of de koop ook werkelijk is gesloten is niet duidelijk. Geruchten gaan, dat de koper heeft gekozen voor een unieke, antieke Chinese vaas, omdat het kind wel uniek, maar niet antiek zou zijn.

        Ook gaan geruchten, dat een andere betrokken partij, geïnteresseerd in de sponsoring van het kind, dit niet zal doen, omdat zij niet meer zeker is van haar reguliere inkomsten, dit in verband met onderhandelingen in Nederland over het korten op ontwikkelingssamenwerking.

De film die je terug wilt draaien

De dag begon goed. Om zeven uur viel ik uit mijn bed en dan heb ik de krant nog voor mezelf en de honden zeuren nog niet om eten, want die zijn pas om half negen aan de beurt (dat gaat prima, zolang je het woord 'eten' maar niet uitspreekt). Lang na die krant, na hun en mijn eten, na een nutteloze gang naar het lab (ik moest nuchter zijn), gaat de telefoon tweemaal over om irritant snel op voicemail over te schakelen. Ik hoor Gerard zeggen dat Anne in het ziekenhuis ligt. Ik kan hem nog net toeschreeuwen, dat ik aan de lijn ben.
        De dag is er direct een geworden, die in mijn geheugen gegrift zal blijven als een van de rot dagen, die het leven ons gratis met regelmaat verstrekt. Een gezamenlijke huilbui, het machteloze gevoel dat je niet direct in de auto kan stappen om haar te gaan knuffelen, en dan dat hopeloze gevoel, dat je niet de hele dag voor je uit kan blijven staren, maar iets moet. Ik koos voor het schrijven van een brief aan Anne, met fotootjes van de bloeiende tulpen, de hondjes, Ernst en mezelf. Gelukkig corrigeert Word mijn wanstaltige Duits en heb ik een woordenboek. Anne wil geen telefoon op haar kamer.
        De afgelopen week werd er al veel gepraat over 'ernstig ziek'. De 'oma' van Lina (moeder van Natascha) heeft longkanker en Lina kan daar heel moeilijk mee om. Hoe meer ze van iemand houdt, hoe moeilijker het wordt. En ze houdt van Avra, dat staat vast. Een vrouw die altijd met haar kleinkinderen bezig is en die twee dochters van mij er zomaar even bij heeft opgenomen. Een vrouw die ik nooit gezien heb, maar die wordt beschreven als de warmte en hartelijkheid ten top. Lina's verdriet is ook het mijne, want als het verkeerd gaat, is het haar derde oma in een paar jaar tijd. Ze zal haar meer missen dan mijn moeder, want die was al jaren behoorlijk van de wereld. Ik leef met haar mee, maar ook met haar drie zusjes, en de rest van de familie.
        Als je ouder wordt, vallen mensen om je heen weg, maar zo oud voel ik me nog niet en ik heb het gevoel, dat dit al 15 jaar aan de gang is. Ineke (50), Daniela (60), Wim (dertiger), Elsbeth (39), Denise (42), Nestor (50), eerlijk gezegd ben ik de tel kwijtgeraakt. Jonge mensen. En dan nog al die ouderen, die de gaten in de tijd ertussen opvulden. Pa, Ma, Herman, Pa & Ma Scholte, Annie. Gemiddeld een per jaar.
        Het bezoeken van een crematie of begrafenis is een normale aangelegenheid geworden. Praten over de dood net zo goed. Als iemand ziek is, heb ik aan een half woord genoeg om te weten hoe het ervoor staat, want als ik het zelf niet heb meegemaakt, dan weet ik het inmiddels wel door andermans ervaringen.
        Ik ga nu door met mijn dag. De zon begint te schijnen. Ik houd de telefoon in de gaten. Meer kan ik niet doen. Behalve denken aan de mensen die nu vechten voor hun leven, Lina's oma, Anne in Koblenz en Hans in Haarlem. Had ik maar een toverstokje. Was het maar een echte film, die ik terug kon draaien, in plaats van alleen maar het gevoel, dat ik weer eens in een slechte film ben beland.