Lulverlengers

Vannacht was de heibel compleet. Aan de overkant woont een hondje, dat klinkt als Ventje. Blaffen doet hij of zij helaas nog vaker dan Ventje en soms onophoudelijk. In de relatieve rust van de avond lijkt het alsof de hond in onze tuin zit.
   Relatieve rust is gebaseerd op het moment, dat de imam rust, de bevolking zich opmaakt om naar bed te gaan of al is gaan slapen (inclusief de dorpsomroepster, die via microfoons een keer of drie per dag een boodschap uitschalt, waar wij niets van begrijpen) en de kippen hun stok hebben gevonden. Het verkeer stopt niet. Göcek is een gezellig dorp met veel horeca-gelegenheden, dat een behoorlijke aantrekkingskracht heeft op de dorpelingen uit de omgeving. Ja, natuurlijk, allemaal jonge mannen. Die jonge mannen hebben net als veel mediterrane jonge mannen al decennia voor hen een hang naar enorm macho gedrag. In de jaren tachtig was Turkije daar nog van gevrijwaard, maar rot gedrag doet op den duur overal zijn intrede.
   Zo stil als het dorp en onze boulevard decennia geleden nog waren, nu wordt de Atatürk Bulvar gebruikt als racebaan door de macho. Behalve 'speeding' met soms wel 100 km per uur (hier zijn de Nederlandse versmallingen van wegen om dat tegen te gaan nog niet ontdekt), is de claxon eveneens een favoriete uiting van de mannelijkheid. Hoe meer tonen, hoe beter. Midden in de nacht met 100 km zo'n toeter laten horen, lijkt het bewijs van een hele grote lul. Maar omdat de weg zo is uitgereden met die snelheid, wordt aan begin en eind gekeerd en herhaalt het spektakel zich om de paar minuten. Is de macho niet in het bezit van een auto, dan is de brommer, waarop geen begrenzer zit, de aangewezen lulverlenger. Als de uitlaat bij aankoop geen herrie maakt, is daar zo een oplossing voor gevonden.
   Het stadium waarin deze zielige, aankomende mannetjes verkeren lijkt op Italianen en Spanjaarden uit de vorige eeuw. Het is niet de Turk, zoals ik hem leerde kennen toen ik nog jong was. Die liep met een vriend op mij en mijn zus af, schudde ons de hand en zei, dat hij ons erg mooi vond. Daarna vervolgden we gevieren lachend onze eigen weg in Istanbul 1987. Ik hoop oprecht dat de jonge mannen uiteindelijk toch zullen uitgroeien tot de volwassen Turk zoals ik hem ken: fatsoenlijk, uitermate vriendelijk, behulpzaam en respectvol. Of is hier ook van een kentering sprake en wordt de Turk uiteindelijk de Spanjaard of de Italiaan, waaraan ik beide zo'n ontzettende hekel heb. Mannen die zichzelf geweldig vinden, die kwijlen en plakken, obceen gebaren en 'nee' nooit hebben begrepen. Ik zag het in Griekenland gebeuren, nog voor de eeuwwisseling. Allerminst charmant.
   De herrie op de Atatürk Bulvard is de reden, dat wij toch zullen zoeken naar een ander huurhuis. Zolang Turkije nog geen snelheidscontroles uitvoert en claxonneren onbeperkt mag, de overbuurhond Ventje voortdurend blijft nabootsen in het midden van de nacht en de haan aan de overkant geen weet heeft van wanneer het werkelijk ochtend is, verwacht ik geen verbetering. Die hond en die haan zijn net de druppel natuurlijk...gek op honden en hanen.

Akelige stemmen

Mijn man heeft een nare gewoonte. Als hij zijn bed uitkomt, dan zet hij de radio aan. Ik heb hem wel eens getest op luisteren. Zo van 'leuk liedje!' Dan moest hij eerst luisteren, voor hij mij antwoord kon geven. Of zoals laatst: 'we moeten dus weer die donkere gordijnen ophangen.' Hij begreep niet waar ik het over had. De discussie over in het donker slapen op de radio ontging hem volkomen.
     Ik zit sinds deze man elke ochtend met Radio 2 en dat terwijl ik een bloedhekel heb aan radio. Het geleuter interesseert me niet. Het weer, dat om de vijf minuten aan de orde lijkt te zijn, zie ik buiten (bovendien heb ik een hele snelle WeatherPro op mijn iPad) en aan filerijden doe ik niet. De muziek is zelden de mijne. Meestal erger ik blauw aan de langgerekte IJs en AUws van Nederlandse liedjes, van rap word ik doodnerveus en als ik 60th wil horen heb ik zelf een paar prachtige cd's. En het nieuws, dat staat in mijn kranten, die ik door alle herrie heen probeer te lezen.
     Wieg PvdA prominent GOEDEMORGEN!...Wieg PvdA prominent MET SANDER DE HEER!...prominent staat op MET WIE SPREEK IK?...Sluiseiland. Dat was dan alleen de kop, de rest van het artikel lees ik niet, want Sander schreeuwt rustig door, met keiharde hoekige woorden. De z is bijna s, de ij heeft een speerpunt en de ou doet vreselijke pijn. Geen stem om mee gewekt te worden. En dan die manier van praten: Oh, dus... en Nou, dan... vastgebeten in zijn populariteit. Geen enkele nederigheid. Alles wat hij uitkraamt wordt geaccepteerd en telefoontjes worden het liefst onbeschoft beëindigd.
     Het kon nog erger in de vorm van Frank du Mosch. Denigrerender dan Frank kan een presentator niet worden. Als je zin had om belachelijk gemaakt te worden, moest je hem bellen. Maar die is weg gebonjourd. Moeten ze met de Heer ook doen. Moeten ze met al die mensen doen, die geen radio stem hebben, zoals de man die het weer verkondigd met een castratenstem, veel te hoog voor zijn sekse en bovendien beknepen. Soms worden de regen- en donderbuien aangekondigd door een vrouw met hoofdzusterstem, die vervolgens ook nog de dringende behoefte heeft om klimatologische verschijnselen nader toe te lichten. Dan zouden daarover vragen zijn gesteld. Hebben die mensen geen internet, of zo? Toets cumulus wolk in en je hebt het antwoord! Moet dat allemaal via mijn gehoororgaan?

     Gheef mij maar een Belgh! Da's pas plezant. Dan wordt het verkeer enkel opgehouden door camions en zal het al bij al zonnig zijn. Ach, een Brabander is ook goed, Guus Meeuwis bijvoorbeeld. Dat is de enige Nederlander die geen lelijke IJs en AUws zingt (blijf bij mijijijijjjjj, ik hou van jauauauauwww). Hij maakt ze kort, stopt op tijd. Jammer dat hij steeds meer neigt naar dat geschreeuw van andere Nederlanders. Luister nou toch eens naar 'Toen jij nog bij me was' en 'Geef me je angst'. Dat is pas mooi Nederlands.
     Na ongeveer een uur vraag ik mijn man meestal vriendelijk of de radio uit mag. Inwendig is er dan al lang een mega-oorlog in mijn hoofd gaande, die mij de tanden doet knarsen, maar ik krijg het nog aardig mijn strot uit. Vaak antwoordt hij dan, dat hij nog even het weer wil horen. 'Maar dat is al honderd keer geweest?' Dat heeft hij dan gemist. Wat is dat toch met radio? Waarom zetten mensen dat ding aan als ze toch niets horen? En waarom hoor ik het wel? Waarom zijn mensen zo bang voor stilte?