Dit is mijn wereld niet meer.
Mijn wereld is anders. Deze vervuilt, wordt warmer, wordt beheerst door miljardairs, artificial intelligence, dictators, racisten, maar is ook, als ik dicht bij huis blijf, vredig en prettig. De wereld die ik niet accepteer is individualistisch, klagend, opgeblazen, overtrokken, gefixeerd op zelfbeklag of persoonlijke erkenning. Exhibitionistisch. Niet op de bank van een psych, maar het liefst in de krant of op tv.
De genderdiscussie als voorbeeld. Mrensen zijn hetero, homo, man, vrouw, of gewoon mens. Een v of m op een papier is een discussie waard, die grenzen overschrijdt en door een relatief kleine groep vreselijk opgeblazen het nieuws overheerst. Aandacht vestigen op jezelf, jezelf exploiteren, alsof het iemand een moer kan schelen of jij je neutraal, m of v voelt. Je hebt een naam en daarmee word je aangesproken. Maar misschien wordt jouw boek beter verkocht met zo'n extra stukje separatie. Wie wil er tot de grijze massa behoren?
Lhbtq...ik ben hetero! Ik weet het, heel grijs. Maar mijn homo vrienden zijn dat ook. En of ik bi's in mijn vriendenkring heb, weet ik echt niet. Ik ben in het geheel niet geïnteresseerd in hun seksleven. Kortom, wat dat seksleven betreft is iedereen grijs, tenzij iemand op de barricade gaat staan schreeuwen, dat 'ie het met deze of gene doet. Exhibitionisme heet dat. Is iemand geen beroemdheid, dan is er een sluipweg: laat zien hoe anders je bent en schreeuw het van de daken. Een foto in de krant met string of blote borsten, onder het mom, dat iedereen geaccepteerd moet worden, zoals 'ie is. Een vertoning, die eerder zielig is en weerzin wekt, dan dat het bijdraagt aan acceptatie. Genoeg homo's hekelen de vertoning. Doe normaal, een betere manier om bijvoorbeeld homofilie alom geaccepteerd te krijgen, en behoud je excessen voor de slaapkamer, waar ook hetero's ze meestal opsluiten als prive aangelegenheden. Een homo elders in de wereld zou het geweldig vinden als hij zonder geweld over straat kan lopen.
"Hoe voelde dat voor u," vraagt een journalist aan de echtgenoot van een kankerpatiënt. Wat had de journalist als antwoord verwacht? Geweldig, happy? Of 'Ik hoef de scheiding nu niet door te zetten, die komt vanzelf'? Het zijn de gesprekken met zieke, zielige mensen. Wat ze allemaal moeten doorstaan. Dat moet voor de lezer of kijker een 'ik-moment' zijn: Ach ja, ik was ook zo zielig. Het individu uit de massa getrokken als tearjerker. Informatieve waarde: 0. Vanaf 2000 tot en met 2021 kregen 2.146.197 kanker (NKR). Maar weinig families werden overgeslagen.
Een miskraam na drie weken zwangerschap levert een lang verhaal op over verlies van dat wat er nooit was. Het nooit geboren kind had Anna kunnen heten en wellicht de Nobelprijs kunnen winnen. Flauwekul, want een zwangerschap eindigt omdat er iets niet in de haak is. Anna had meer kans zwaar gehandicapt te zijn. Het verhaal draait niet om de verloren vrucht, maar om de aandacht waarnaar de schrijver smacht. Het cultiveren van een doodnormale gebeurtenis. Niet voor niets wachten vrouwen de twaalf weken af, alvorens ze hun zwangerschap bekend maken. Elf procent van de vrouwen maakt een miskraam mee, twee procent twee keer en een procent drie keer of meer. Maar niet alle miskramen worden geregistreerd. Mijn empathie met kinderloze wensmoeders hiermee niet te verwarren.
Het spel tussen man en vrouw is afgelopen. MeToo heeft het de nek omgedraaid, maar natuurlijk alleen als de billenknijper je type niet is. Is hij het wel, en stopt hij vervolgens met knijpen, dan kan zelfs 'je type' worden aangeklaagd. Dat heet wraak. Er zijn tal van vrouwen die geen goed woord overhebben voor de man, die ze niet konden krijgen. Er zijn legio vrouwen, die net zolang uitdagen, tot ze hun prooi te pakken hebben. Leidt dat niet tot de gewenste relatie, dan worden ze vals. Wij zoogdieren moeten ons voortplanten, staat is de biologie beschreven, en daarom doen man en vrouw hun best een partner te vinden. Daaraan vooraf gaat het zoogdieren-spel. Ben je er niet van gediend, dan dank je voor de aandacht, hij vindt je immers aantrekkelijk, en loop je weg.
Dit heeft niets te maken met verkrachting, verkeerde intenties of vernedering. Het is de manier waarop mannen hun gevoel laten blijken en het is oer, net als hun vreemdgaan. Onze hersenstam bezit nog steeds de driften van een aap. De aap van nu is geperst in een monogaam huwelijk, tegenstrijdig aan de signalen van zijn hersenstam, die zegt dat hij zijn sperma ook elders moet droppen. Vreemd is wel, dat ongewenste intimiteiten aangeklaagd kunnen worden, maar er voor zover ik weet nog nooit een rechtszaak is geweest over het vreemdgaan met grove leugens van een echtgenoot of -genote. Wie het heeft meegemaakt weet hoeveel pijn dat doet en wat het kapot maakt, in een gezin met kinderen, die geen stem hebben.
Mijn wereld draait om de mensen, direct om mij heen. Steun aan een stel dat niet rond kan komen, aan Palestijnen, aan Oekraïners, voor zover dat kan. En de grotere wereld? Trachten mijn bijdrage aan milieuschade zoveel mogelijk te beperken, tweedehands kleding, dictators veroordelen, zorgen over de rechten van kind en mens. Zwerfhonden verzorgen. Ja, zelfs bijeen en wespen uit een zwembad redden. Wat is aandacht waard.
Mijn eigen verhaal is volkomen onbelangrijk voor deze wereld, want het vele lijden erin overtreft een v of een m, een kneep in de billen, een ziekte, een miskraam. Het zelfbeklag, exhibitionisme en de exploitatie van jezelf, het is een individualistische verheerlijking, een excuus om de wereld om je heen te vergeten en je te focussen op jouw rechten, jouw welbehagen, jouw lijden. Jouw kleine wereld als universum.
Reina
NB: In geen enkel geval bagatelliseer ik leed. Ik beschrijf de luchtballon, die werkelijk leed ondersneeuwt en dat daarom juist wel doet.
