Het christelijke lijden

Paus Benedictus XVI beweert dat euthanasie, abortus en het homohuwelijk bedreigingen zijn voor de vrede. Is hier van een vorm van Alzheimer sprake? Ik weet toch zeker dat homohaat een bedreiging is voor de vrede en dat een huwelijk doorgaans staat voor liefde (tenzij het te lang duurt, maar dat zal hij als katholiek niet bedoelen, toch?)
   Euthanasie ontneemt het basisrecht op het leven, zegt de XVIde ook, maar hoe zit het dan met het basisrecht op de dood? Voor dat recht van leven heeft niemand zelf gekozen, dat deden hun ouders voor hen, maar het recht om dat te beëindigen is er dus niet? Vreemde zaak.
   Goed, tegen abortus, daar kan ik nog inkomen. Een kwestie van overtuiging, maar wat het met wereldvrede te maken heeft, dat ontgaat me volkomen.
   Ik meen te weten, dat ik me niets kan herinneren van mijn verblijf in de buik van mijn moeder. Zeker niet, toen mijn hersens nog niet waren volgroeid, toen ik als visje ronddobberde. Ik zou er veel moeite mee hebben, om een begin van leven weg te laten halen, want zodra ik wist dat ik zwanger was, groeide er een band met dat prille wonder. Volgens mijn zwangerschappen had ik vier kinderen moeten krijgen, maar nummer twee hield na twaalf weken op met leven en nummer vier (Anna is er stellig over: haar tweelingbroertje), gaf het na een paar maanden ook op. Omdat ik me altijd heb afgevraagd welk geslacht die twee zouden hebben gehad, heb ik ze kennelijk toch altijd als kinderen beschouwd. En daarom denk ik niet, dat ik ooit over zou kunnen gaan tot abortus. Dat hoeft nu ook niet meer, zou je denken, maar dat ligt niet zo voor de hand, want juist in de overgang kunnen er rare dingen gebeuren. Zou ik dan het enige kind van Ernst kunnen laten aborteren? Nee, en dus pas ik heel goed op, want ik heb al moeite met het idee dat ik eens oma zou worden, laat staan met oma van mijn eigen kind.
   Terug naar die paus. Wederom komt hier het christelijke lijden als zaligheid naar boven. Zie af van al die dingen die dingen, die het lijden verzachten, maar lijd vooral en heftig! Als je homo bent, trouw dan hetero en blijf je leven lang ongelukkig of belazer je partner achter zijn/haar rug. Als je ongewenst zwanger bent, neem dan lijdzaam de zorgen van het kind op je, ook al spoor je niet als moeder, ook al heb je de pest aan het kind van je verkrachter, of wat dan ook. En als je doodziek bent, lijd dan vooral, omdat je pijn hebt of niets meer kan.
   Maak, mensheid, van lijden uw deugt! Waarom? Ik zou het niet weten, maar dat kan die paus misschien wel uitleggen, net zoals hij dat kan met het krijgen van een hiv besmetting. Voor zover ik nu begrijp leidt lijden tot vrede! Halleluja!
   Ik had een christelijke schoonmoeder, die ook altijd vreselijk leed en daar een goede deugd van maakte, door het met flauwe grapjes eeuwig over al haar kwalen te hebben ('Ik lig altijd wakker 's nachts, maar ik lig er niet van wakker, hoor.'). Ze was tonnetje rond en had reuma, maar geen haar op haar hoofd die een taartje liet staan. Haar knieën en enkels deden natuurlijk altijd pijn, omdat ze dat gewicht moesten torsen, maar stel je voor dat ze er iets aan deed ('Het gaat wel over voordat ik een jongetje ben.')! En dan had ze weer Ménière, staar, en weet ik het wat, wat allemaal theatraal aan de man werd gebracht. Toen ze stervende was, vroeg ze haar familie of ze haar vergaven, dat ze wilde sterven. Ze was moe en kon niet meer. Volgens mij doet zelfs een paus zoiets absurds niet, maar zij wel. Alsof ze een keus had. Of wat verwachtte ze? Dat we haar zouden manen om te stoppen met sterven? Nee, het ging om dat lijden. Dat lijden, haar grote deugd, moest ons vooral worden ingewreven. Zij had haar leven lang geleden voor ons!

"Want hiertoe zijt gij geroepen, daar ook Christus voor u geleden heeft en u een voorbeeld heeft nagelaten, opdat gij in zijn voetstappen zou treden." (1 Petrus 2:21). Het zal allemaal wel, maar die bullshit verziekt wel de vrede, al sinds ver voor de kruistochten.

Brave Nederlanders

Ja, zij bestaan, brave Nederlanders. Minstens 40% van onze bevolking is braaf, heb ik begrepen. Dat hebben onderzoeksbureau Nivel en het Sociaal Plan Bureau voor ons uitgezocht. Deze brave Nederlanders drinken niet, roken niet en eten precies dát wat ze nodig hebben. En behalve deze goede eigenschappen hebben ze ook de behoefte om de zielen van stoute Nederlanders te redden. Zij zijn vrijwillig bereid om daar energie in te steken, door hun fiat te geven aan verhoging van de zorgpremie voor deze stoute Nederlanders. Zo zullen die stouterikken zich wel aanpassen, is hun idee. Wacht even, ik moet mijn sigaret uitmaken.

   Ik moet als roker volgens de brave Nederlander gestraft worden voor mijn ongezonde gedrag, want ik jaag de kosten van de zorg, samen met al die andere rokers, fors omhoog. Dan moet ik nogmaals gestraft worden, omdat ik graag wijn drink. Te dik ben ik niet, maar dat dank ik alleen aan mijn ijdelheid, hoor. Ik ben zo'n vrouw die nog verwoed tracht jong te blijven en de kleding van haar dochters wil passen. Tsjonge, wat is dat een gevecht. Nooit eens een lekker stuk chocola, geen zoete warme chocola tijdens een fractievergadering en met de pistachenootjes moet ik minstens drie avonden doen. Maar...ik pas de kleding van mijn dochters, alleen mijn rimpels passen er niet bij, maar een kniesoor die daar op let.
   Ik ben gaan paffen toen ik 12 was, onder leiding van een vriendin van een jaar ouder (trut!), en echt roken deed ik op mijn dertiende. Eens ben ik een jaar gestopt en eens zelfs vier jaar, maar de behoefte kwam telkens terug. Vooral voor mezelf erg rot, want ik zou het graag smerig willen vinden, maar ik vind het gewoon lekker. Ik had er nooit aan moeten beginnen, maar in 1970 zag de wereld er nog heel anders uit en bovendien was mijn onrijpe hoofd nog niet in staat om de ellende te overzien.
   Mijn verhaal is dat van velen. Vrijwel niemand is er blij mee dat hij rookt, maar kan het gewoon niet laten. Ook is vrijwel niemand blij met overgewicht. Ik geef toe, overgewicht is wel volop aanwezig op het ogenblik, van jonge kinderen tot senioren, maar dat is een tendens in veel landen. De consumptiemaatschappij eist haar tol. In plaats van zware mensen dat aan te rekenen, lijkt het me beter te kijken naar onze overdaad en de reden te achterhalen waarom kinderen door hun ouders al worden volgestopt. Maar mentaliteitsverandering bereik je niet met een hogere ziektekostenpremie. Daarbij, ik ken heel veel brave burgers die kanker kregen en hartaandoeningen, zowel als zware rokers en alcoholisten, die op zestig jarige leeftijd nog steeds vrolijk rondlopen. Waarvoor worden die gestraft? Of: waarom worden die brave zieken niet gestraft? Moeten we iedereen onderwerpen aan een gen-onderzoek en meer laten betalen als dat negatief uitpakt?

   De mentaliteit van de brave burger deugt voor geen meter. Blij als hij is, dat hij op geen enkele wijze ontspoort, denkt hij de schuld van de hoge zorgkosten in de schoenen van de stouterikken te mogen schuiven. En dan op naar een leven van 90 of zelfs ouder, gesteund door de AOW, de WMO, de AWBZ. En tot die tijd: breek geen been, krijg geen osteoporose, hoge bloeddruk, nieuwe heup, nieuwe knie, nierfalen, slechte ogen, staar, hoorapparaat, slappe benen, alzheimer en lig ook niet teveel in de zon. Ga niet skiën, voetballen en op enge bergpaadjes wandelen, want een gecompliceerde breuk zit in een kleine hoekje en erger nog: ik ken persoonlijk twee mensen, die van een berg te pletter zijn gevallen. Maar die kosten natuurlijk direct geen geld meer, dus dat mag dan weer wel.

   Gisteravond zaten wat raadsleden in een sessie te praten over het coffeeshopbeleid van de gemeente Velsen. Ja, natuurlijk zijn er een paar partijen die faliekant tegen die shops zijn, gewoon omdat ze niet weten welke mensen wiet roken, waar die roken, wat ze roken en hoe 'wel of niet' schadelijk dat is. Moeten er twee shops blijven in Velsen of moeten we terug naar een? Dan komt er vanuit die hoek een interessante oplossing: 'is één shop te weinig, dan gaan ze maar naar Haarlem!' Not in my backyard, heet dat. Daarbij ook nog even voorbij gaande aan het feit, dat de eigenaar van een coffeeshop ook gewoon een ondernemer is en dat Nederland zo'n zaak heel vals gedoogd. Vals? Ja, want hoe de winkel aan zijn wiet komt, daar wil Nederland het vooralsnog niet over hebben. En als die shop gesloten zou worden, dan heeft de eigenaar geen poot om op te staan, want ineens is zijn handel dan 'illegaal'. Mooie boel.

   Wat ik hiermee wil aangeven is, dat brave Nederlanders een hele grote mond hebben en Nederland het liefst zien veranderen in een saai park vol brave klonen, zonder enige overlast, zonder reuring, zonder persoonlijke vrijheid en vooral zonder zonden. Het is te overwegen, dat wel. Het zou ons bakken met geld schelen. Nee, niet omdat die brave Nederlanders niet ziek worden (en misschien worden ze van verveling nog wel zieker), maar omdat cultuursubsidies ook overbodig worden. Geen uitspattingen meer, geen Appels, geen Camperts, geen Heijboers, maar brave eenheidsworst, met als toppers Anton Pieck en Marjolijn Bastin. Mathilde Willink als boegbeeld van verderf en prinses Christina als dat van de ultieme braafheid. Geen culturele ziel zou in dit land kunnen leven.

   Grote vragen blijven: Wat begrijpen die brave Nederlanders van het leven? En waarom leven zij? Om ervan te genieten en wel te zien waar het schip strand, of om braaf niets te doen, wat God verboden heeft, om vooral niet dood te gaan, terwijl die God toch zo zaligmakend is? Ik begrijp er geen bal van.