Vreemd zaad

Of, 'Ik besta, maar dat had niet gemogen'

Het is een wat vreemd gegeven, dat de dochter van een zaaddonor de erfgenamen van de man, die de bevruchting regelde, aansprakelijk stelt voor de fouten die hij maakte tijdens de procedure. Dit is politiek: een minister is plotseling schuldig aan datgene, wat zijn voorganger heeft misdaan. Politiek is smerig en in feite is wat de IVF-dochter doet dat ook.

   Wat is er aan de hand? Karbaat heeft met eigen zaad, zowel als met dat van andere mannen, heel veel vrouwen weten te bezwangeren. Dat gebeurde met de moeder van genoemde dochter 36 jaar geleden, in een tijd, dat deze mogelijkheid nog in zijn kinderschoenen stond en zaken als autisme en ADHD amper gediagnosticeerd werden. Soms denken we, dat alles er al lang was, maar dat is niet zo. Goed, reuma was al wel bekend en het feit dat de 36-jarige dochter aan drie vormen daarvan lijdt, die bovendien erfelijk zijn, mag gelden als bewijs, dat haar donor plompweg is geaccepteerd, zonder dat naar (familiaire) medische gegevens is gevraagd.

Weten of niet willen weten

   Maar was dat wel gebeurd, wat had die donor dan op het formulier ingevuld? Misschien was hij geadopteerd en wist niets van de medische toestand van zijn ouders. Misschien had hij om andere redenen geen contact meer met zijn familie. Waren zijn ouders jong gestorven, of uitte de ziekte zich pas veel later. Misschien ook wilde deze donor zo graag doneren, dat hij bewust informatie achterhield? Het is allemaal mogelijk, even los van het feit, dat in de administratie van Karbaat geen enkel formulier te vinden is.

Quasimodo of autisme

   Het zaad van een onbekende donor is altijd riskant. Je weet niet of hij er een beetje aardig uitziet (stel je voor dat je dochter ineens op Quasimodo lijkt!) en je weet niet wat er in zijn genen zit. Sommige erfelijke zaken slaan een generatie over, zijn sekse bepaald of zijn moeilijk herkenbaar. Zo was mijn moeder niet bijster intelligent, maar prima in staat drie kinderen op te voeden. Alleen het vreemde was, dat zij nooit een vriendin had, dat ze nooit voor zichzelf opkwam en haar leven volledig liet koeioneren door mijn vader. Tegen de tijd dat bij mijn dochter een vorm van autisme werd vastgesteld, begreep ik langzaamaan pas dat dat bij mijn moeder vandaan kwam. Ik was toen al 49 en haar vader drie jaar ouder. Stel dat zijn moeder autistisch was geweest en hij rond zijn 30ste volop zaad had gedoneerd? Hij had het net zo min kunnen weten als ik. Maar andere afwijkingen had hij ook niet geweten, want zijn ouders waren beiden gestorven toen hij 8 was. En wat betreft zijn karakter zou hij nooit 'Je bent precies je vader!' horen, zoals ik dat mijn halve leven moest doen.

Egoïsme

   De keuze voor een anonieme donor wordt door een vrouw (en eventuele partner) gemaakt. Het kan egoïsme worden genoemd. Is iedere kinderwens dat niet? Denken wij nu na over de situatie, waarin onze kinderen terecht komen in deze wereld? Een kind verwekken, zonder te weten wie de biologische vader is, is voorbij gaan aan het recht van een kind op twee ouders. Erfelijke narigheid van een geliefde is acceptabel, die van een onbekende niet. Ik weet hoe schrijnend het is voor iemand, als die jong zijn ouders heeft moeten verliezen en zich in een later leven nooit kan spiegelen aan zijn herkomst. De eeuwige vragen die een leven lang onbeantwoord blijven. De eenzaamheid als er geen echte opa en oma zijn om je eigen kinderen trots aan te tonen na de geboorte. En zelfs de vragen van die eenmaal volwassen dochters, die naar oude foto's kijken en zich afvragen, hoe die opa en oma zouden zijn geweest.

Aan de zijlijn

   De biologische klok van de vrouw werkt ergens in haar leven volop. Vriendinnen krijgen kinderen en daar sta je, zonder (mannelijke) partner of onvruchtbaar, aan de zijlijn naar te kijken. Mijn zus moest dat ook ervaren. Ze wist vanaf haar zeventiende, dat ze geen kinderen zou kunnen krijgen, maar op dertigjarige leeftijd is die wetenschap veel moeilijker. Toch maakte ze er nooit een enorm probleem van. Ze keek naar de gezinnen om haar heen, de huwelijken die ineens kapot gingen, de vrouwen die nergens anders meer over konden praten dan baby's, peuters en daarna kleuters en de beperking van hun vrijheid. Ze zouden twintig jaar vast zitten in een leven, dat alleen om die kinderen draaide en niet meer om henzelf. Ze besloot een kinderloos leven te leiden en dat bevalt haar nog steeds prima.

Al is de leugen...

   Op de vraag wie er verantwoordelijk kan worden gesteld voor erfelijke afwijkingen bij IVF-kinderen is maar een antwoord mogelijk: de persoon die zich laat behandelen. Het is egoïsme als de kinderwens groter wordt dan het belang van het kind. Dat is geen liefde, dat is de vervolmaking van een eigen leven ten koste van de gevoelens van een ander, het kind. Ben ik tegen IVF? Nee, totaal niet, maar wel tegen anonieme donoren en het verzwijgen van de waarheid. Een kind kan prima opgroeien met het feit, dat de biologische vader niet (dagelijks) aanwezig is of dat het twee moeders heeft, maar al vanaf kleuterleeftijd weet dat er wel een tastbare, biologische vader is. Een donor hoeft op geen enkele manier bij te dragen aan de opvoeding, maar hij moet wel de verantwoordelijkheid als biologische vader accepteren, want al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald hem wel, maar dan met onoverkomelijke consequenties. Wachten tot zestien jaar en dan een kind de waarheid vertellen slaat de bodem volledig uit een bestaan.

Egoïsme

Vroeger, maar nog helemaal niet zo lang geleden, waren mensen nomaden. Jager-verzamelaars. Leverde een plek op deze wereld niets meer op, dan trok men verder, naar bomen en struiken waar eten aan groeide en naar bodembedekking om hun (last)dieren te laten grazen. Er was geen eigenaar van grond.. Het land was van iedereen. Als ik Yuval Noah Harari, schrijver van ‘Sapiens’ mag geloven, ontstond in Turkije en de contreien daaromheen de landbouw en eigenden mensen zich een stukje grond toe. Uiteindelijk leidde dat tot claimes, dorpen, steden, landen, met grenzen, wetten en regels.

   In Turkije streken mensen neer op een plek, bouwden hun onderkomen en noemden het hun thuis. Er was geen kadaster en niemand had een eigendomsbewijs. Het was logisch dat je ergens een huis bouwde, dichtbij een ander huis, in een streek waar je goed kon doen wat je wilde: vissen of land verbouwen of vee houden. In Sarigerme, een kustplaats dicht bij Dalaman Airport, ontstond zo een dorp. De woningen gingen van vader op zoon en van moeder op dochter. Maar van wie was de grond, waarop zij woonden?

   Toen een ondernemer besloot, dat daar een golfbaan voor toeristen moest komen, werd een groot deel van een dorp annex natuurgebied bedolven onder zand en afgebakend met een hek. De bewoners hadden geen poot om op te staan. Ik weet niet waarom (misschien wel door protest), maar het golfterrein kwam er nooit. Het bleef zand met daaronder alle planten en kruiden, die de dorpelingen ooit in hun maal verwerkten. Inmiddels is Turkije hard bezig om in deze streken een goed kadaster op te stellen en is er zoiets als familierecht op grond, maar toen kennelijk nog niet. De macht lag bij de rijken.

   Ik hoorde dit verhaal over Sarigerme gisteren. Vandaag stuurt de VS ruim 5000 militairen naar de grens van Mexico, om de stoet van duizenden vluchtelingen uit Honduras tegen te houden, die op zoek zijn naar een beter bestaan, net als die nomaden van ooit, die weer verder trokken naar vruchtbare gebieden en betere omstandigheden. Maar in deze tijd heeft een mens het recht niet meer op de hele wereld. In de eeuwen hiervoor hebben wetten en regels bepaald, dat je zonder enig recht op een plaats, een plek, een stukje aarde, ter wereld komt.

   Een mens wordt geboren in een wereld, waarin de macht al is verdeeld door de sterken der aarde. De sterkste individuen bepalen de plaats waar geleefd en gelopen mag worden, welke nationaliteit je toevallig krijgt en dus bij wie je wel en niet hoort, waar je wel en niet mag zijn. Een wild dier heeft in deze wereld meer rechten dan een mens. Een bizon stopt niet met draven zodra hij bij een fictieve grens komt. In principe is heel Afrika van hem, net als van die andere dieren.

   Het verzet van arme mensen tegen al deze door de eeuwen heen verzonnen grenzen is volkomen terecht. Wie heeft immers het recht om te bepalen wat in deze wereld van wie is, waar iemand wel of niet mag wonen en waarom de een wel en de ander niet naar vruchtbaarder gebieden mag trekken? De Neanderthaler is niet uitgestorven, maar vermengd met de Homo Sapiens, iets waar we in deze tijd lering uit kunnen trekken. Deze twee menssoorten kenden kennelijk geen racisme, maar zagen vermenging als goed, missschien zelfs als versterking van hun soort. Wellicht een ingebouwd bewustzijn, dat bijvoorbeeld de fysieke kracht van de Neanderthaler voordelen zou opleveren.

   De huidige mens heeft de walgelijke neiging om zijn eigen ras of groep boven alle andere te verheffen, alleen op basis van het feit, dat hij een andere kleur heeft, een ander geloof of gewoon omdat hij rijker is, in een beter klimaat leeft, zijn voorouders in staat waren andere rassen en groepen uit te buiten, te verdrijven, te vermoorden. Welk mens heeft het recht om zich een deel van de wereld toe te eigenen en anderen te laten verkommeren in armoede, terug te jagen naar streken, waar een leven uitzichtloos is? Toen we werden geboren, zaten we opgezadeld met de genen en de status van onze ouders, maar wat kon je daar als baby aan doen? Waarom worden veel van die babies gestraft om de vierkante meter waarop ze ter aarde kwamen? En wat ontneemt hen het recht op een redelijk bestaan? Ons egoïsme, ofwel: de menselijke eigenschap waarbij iemand streeft naar eigen voordeel en geluk met verwaarlozing van de belangen en het geluk van anderen.

God blesses who?

Americans ask it a lot, several times every day for about every event or person that could use some support, some kind of protection or just because they claim the right. Even the president and other American politicians ask it, although church and state are separated since 1791: God bless you, us and America!

God blessed America with 440.095 killings by gunfire in the period of 2004-2014. Or didn't he? It seems to me, that God is not able to bless America, or he does not want to bless America. In case God wanders around somewhere, he was definitely not in Las Vegas some days ago. At least not for the 59 killed and the hundreds of wounded victims, although some of these victims might think he saved their lives.

And where did God wander around during Katrina, Harvey, Irma, José? Perhaps He was busy blessing Trump complementing himself or He was occupied by saving Melania's stiletto's. It seems to me, that God also does a great job saving weapon industries and creating dangerous evil minds. Don't tell me it's the devil, responsabel for their metamorphosis, because they also pray to God. No, if there is a God, he is probably done with America.

Do Americans know anything about real civilization? Something like 'weapons are dangerous and wrong' or 'everyone is entitled to health insurance' or 'refugees are no terrorist'? Being Dutch, Americans seem like underdeveloped humans, mostly only committed with their own little space on this earth; believing ridiculous stories about other countries, like the Dutch killing their elderly.

Does God want to bless America, a criminal like Trump, a people that does not want to verify truth and lies, except for Michael Moore and fans? It's not up to me, to give an answer. It's up to the Americans to figure out if it wouldn't be wiser to stop asking for blessings and start working on a new civilization, one in which people really care for each other.

Kleurenblind

Het interview met Iris van Lunenberg in de Volkskrant van vandaag is voor mij een enorme verademing. Eindelijk lees ik over een bruine vrouw, die amper racisme meemaakt. Ik denk direct, dat het toch niet zo kan zijn, dat zij de enige bruine persoon is in Nederland, die aan deze narigheid ontkomt. Het is prettig om uit haar mond te horen, dat haar kleurgenoten vaak zelf vooroordelen hebben als het gaat om gemengde relaties of de zogenaamde 'witte' onderwerpen waar zij over schrijft. "Hoezo kan een onderwerp 'wit' zijn?" vraagt ze zich af.

Donker, blank, wit, zwart...het zijn voor mij woorden die er in feite niet veel toe doen, behalve dat ik de donkere huid het liefst zou duiden als 'bruin' in allerlei facetten. Blank is ook geen juiste aanduiding voor de westeurpese huidskleur. Bij mijn acrylverf staat een potje 'poeder roze', waarvan een veeg op mijn hand niet zou opvallen. Ik houd het dus op bruin en roze, net als het 'pinkskin' van de Andorians in Star Trek. Misschien is het de schilder in mij die, als ik dan toch kleuren moet duiden, van een juiste kleuraanduiding houdt. Ik doe niet veel aan dat benoemen, omdat de kleur van de huid, net als de vacht van een hond of kat, vrijwel niets zegt over het zoogdier in kwestie. Is een zwarte kat liever dan een witte? Hooguit geeft de tekening aan, tot welk ras hij behoort, maar dan nog zegt het niets over zijn intelligentie en zijn karakter.

'minder kans op huidkanker'

    Een bruine huidskleur van mensen is voor mij niet meer dan een bruine huidskleur. Ik kan me niet voorstellen, dat welk mens dan ook op deze wereld anders is dan ik. Natuurlijk, uiterlijken verschillen, culturen verschillen, religies verschillen. De een is hoogbegaafd, de andere heeft een verstandelijke beperking en daar tussenin zijn alle grijswaarden te vinden. Met het 'anders zijn' bedoel ik de 'ik' van de mens in het algemeen. Ieder mens op deze wereld heeft dezelfde behoefte, namelijk een goed leven. Voedsel, een woning, werk, familie en vrienden, veiligheid, respect en perspectief.
    Een roze mens vindt het niet leuk aangevallen te worden op zijn voorliefde voor een bruine partner. Het is namelijk vaak zo, dat mensen juist dat mooi vinden wat ze zelf niet zijn. Omgekeerd geldt hetzelfde. Het is niet voor niets, dat blonde meiden tijdens hun vakantie de avances van de donkerder zuiderlingen niet kunnen weerstaan. Het is zo verschrikkelijk simpel en daarom zo ontzettend jammer dat hier allerlei andere argumenten achter gezocht worden. Dan galoppeer je voorbij aan de biologische factoren die meespelen in het kiezen van een partner, hetgeen zich in eerste instantie via het oog afspeelt: aantrekkelijk of niet? Vermenging heeft in de evolutie vrijwel altijd geleid tot sterkere soorten met meer mogelijkheden om gevaren te doorstaan. Zo zou je alleen al kunnen stellen, dat het kind van een bruine man en een roze vrouw minder kans op huidkanker heeft dan de moeder. Natuurlijk heeft de voorkeur voor dat wat je zelf niet bent een reden in de evolutie van de mens. We zoeken onbewust altijd naar een versterking en verbetering van ons soort, die door vermenging van genen plaatsvindt. En iedereen weet dat inteelt, in afgelegen gebieden en op eilanden, niet bevoorderlijk is voor het nageslacht. Denk alleen al aan genetische afwijkingen.

'waarom het voortdurend benoemen van kleuren?'

    Het interview met Iris bevestigt mijn idee, dat het met racisme in Nederland wel meevalt. Wij zijn ook al zo lang gewend aan bruine mensen in onze samenleving. Maar waarom dan nog steeds die enorme discussie, die klachten, de pietenpraat, het voortdurend benoemen van kleuren? Gaat het überhaupt wel om kleur of gaat het om iets heel anders? Speelt er niet hoofdzakelijkheid een minderwaardigheidsgevoel in plaats van een meerderwaardigheidsgevoel, dat stamt uit vroeger tijden?
    Ik leef temidden van een netwerk, waarin kleur geen enkele rol speelt en discriminatie niet voorkomt. Mensen die over de hele wereld hebben gereisd, die wonen of gewoond hebben in landen waarin hun eigen kleur een uitzondering was. Waar die ook vaak voor problemen zorgde, omdat dat roze gelijk lijkt te staan met 'rijk'. Dat ervaar ik in Turkije zelfs al. Kan dat ook worden bestempeld als een vorm van discriminatie of moet ik dat uitleggen aan de hand van de koers van de euro? Ben ik, omdat ik roze ben, per definitie een islamhater of een heiden? Ben ik moraalloos en wars van andere culturen, zedenloos, respectloos? Moet ik worden gelijkgesteld met westerse vrouwen die topless op een islamitisch strand gaan liggen? Ik word voorgelogen door Turken, die prijzen verdubbelen, artikelen peperduur verkopen als echt merk, zeggen dat de turkse koffie die ik koop dure espressokoffie is, de huur van mijn huis binnen een week met 30% verhogen, die mij maanden van het kastje naar de muur sturen met nonsens over een verbroken internetverbinding en noem maar op. Ik ben de Hollander die ofwel rijk is of niet belangrijk, ook al betaal ik trouw de service. Is het iets dat bij de slimme handelsgeest van dit land hoort of is het specifiek gericht op mij als roze allochtoon? Deels. Er zijn nou eenmaal mensen die deugen en mensen die niet deugen, ongeacht hun huidskleur of komaf. Ik kom meer Turken tegen die uiterst behulpzaam zijn, hartelijk en eerlijk.

'homo erectus, alleen dat onderscheidt hen van een aap'

    De aandacht van de media in Nederland is vooral gevestigd op problematiek. Kranten moeten vol, iedere dag weer, en internet moet steeds verversen. Bovendien moet ieder nieuwsmedium aandacht besteden aan dezelfde items, om niet buiten de boot te vallen. Lezers verwachten telkens veel nieuws, waar ze lekker voor kunnen gaan zitten. Journalisten en columnisten schrijven zich een slag in de rondte, telkens met herhalingen (Trump: president van Amerika en onderzoek naar Rusland connecties, Kim Jong-Un: president van Noord-Korea en superdwaas die..., Erdogan: potentaat sinds de coup die... alsof de lezer het geheugen heeft van een goudvis). Staan er tien mensen te protesteren tegen iets, dan wordt het breed uitgemeten in het nieuws en kunnen we een maand lang de feiten volgen en de opinie tot ons nemen. Wat klein kan blijven, wordt tot enorme proporties opgeblazen door de herhaalde aandacht. Dat geldt ook voor racistische voorvallen, of voor zaken die zo worden uitgelegd. Ruzie tussen roze en bruin is per definitie van racistische aard, al zou diezelfde ruzie ook tussen roze en roze kunnen plaatsvinden. Eén verkeerde politieagent die een bruine BN'er verdenkt van het stelen van zijn eigen auto wordt onmiddellijk geïdentificeerd met een heel corps. En voilá, de hele discussie gaat weer een maand over verkeerde politie.

    Respect. Mensen met een fatsoenlijk brein respecteren andere mensen, ongeacht hun voorkomen, hun afkomst, hun nationaliteit, hun intelligentie, hun geloof. Zo'n mens mag zich homo sapiens noemen. Mensen die daarvan gespeend zijn, mag men wat mij betreft uitschelden voor homo erectus, het enige wat hen onderscheidt van de aap.

Ik ben een mier

Mijn mieren zijn heel klein. Hun voedsel is nog kleiner. Zo klein, dat ik het met een leesbril zelfs niet kan zien. Mijn vaatdoekje gaat iedere keer trouw over het aanrecht, maar laat kennelijk toch bergen voer achter, want 's morgens krioelt er een zwart pad ergens vandaan, ergens naartoe. Zelfs de kraan spoelt in de gootsteen niet alles weg wat eetbaar blijkt en het grondig omspoelen van mijn thermosbeker heeft geen enkele zin.
    Deze microwereld waarmee ik ieder dag word geconfronteerd is me gaan fascineren. Ik haat het om dieren te doden, dus spoel en poets ik alleen weg wat de mieren zo intrigeert. Het pad verdwijnt dan vanzelf. Daarmee beperk ik het aantal verzopen en platgedrukte lijkjes en mijn geschuldgevoel. Wie was er immers eerder in dit huis, zij of ik? Aan de andere kant, zonder mij hadden ze hier weer niets te zoeken.
    Ik stel me voor een pionier mier te zijn, zo eentje die mijlen afloopt op zoek naar onzichtbaar voer en, als het eenmaal is gevonden, zijn familie de weg wijst.

Ineens dondert er een berg water ter grootte van een enorm boomblad, door cohesie opbollend, voor mijn neus neer. Ik kan mijn pad niet meer vervolgen en zoek naar een weg eromheen. Het was dit keer een zware plens. Ze waren wel eens groter, maar meestal zijn ze slechts een suikerkorrel groot. De vorige keer werden mijn achterpoten nat, maar ik wist te nauwernood te ontsnappen. Ik vraag me dan weer af, waar die plens vandaan komt, maar kan het antwoord er niet op vinden. Het is nou eenmaal zo. Net als dat enorme gele monster dat laatst vanuit het niets op mijn wereld kwam vallen. Ik kon het ontwijken, mijn maatje helaas niet.
    Mijn wereld zit niet alleen vol enorme angstige gebeurtenissen die niemand kan verklaren, ook van de mooie begrijpen wij niets: brokken vlees, die plotseling neerdonderen of een suikerbui! Wij slepen mee wat eetbaar is en stellen maar geen vragen meer. Daar ver boven ons, ver buiten ons gezichstveld, in de oneindige verte, spelen zich zaken af die ons brein niet kan bevatten. Soms tilt iets ons op, soms vliegen we mijlen ver door de lucht om toch op onze poten terecht te komen, een andere keer worden we zonder het te vragen van de verdrinkingsdood gered en donderen kleddernat en zeer beduusd, maar zielsgelukkig neer.
    Meestal gaat alles goed, soms gaat het goed fout. We maken ons er niet meer druk om, omdat alles om ons heen in een fractie van een seconde kan veranderen. Wat heeft het voor zin om je druk te maken om iets wat je niet in de hand hebt? Wij hebben geleerd hoop te hebben en een soort vertrouwen dat ons niet zal overkomen, wat de minder fortuinlijken overkwam. Het is ons lot, de onzekerheid en de onwetendheid. Wat zich daarboven afspeelt is niet en nooit te bevatten. Het is een raadsel, dat zich wellicht ooit zal openbaren als wij er voorgoed door worden opgeslokt.