Henk Kamp: de introductie van het absurdisme in de politiek

We pikten, na een gezellige feestje, nog even 'Pauw en Witteman' mee. Normaal gesproken een prima indutter, maar deze aflevering schudde ons klaarwakker. Aan woord minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Henk Kamp. Even dacht ik nog, dat hij er erg op leek, maar dat ik te maken had met een vers raadslid, dat nog vol zit met onbereikbare idealen. Gaandeweg bleek hij het écht te zijn en steeg mijn verontwaardiging (en die van mij echtgenoot) tot grote hoogte.
        Henk had kennelijk op een onbewaakt moment een nieuw idee uitgedacht om te bezuinigen op de ww- en bijstandsuitkeringen. Dat moet hij niet doen, dat is nu duidelijk. Hij moet zijn gedachtegoed absoluut laten bewaken, voor hij het de ether ingooit. Oordeel met mij mee!

        Henk Kamp is van mening, dat indien een Limburger in Apeldoorn een baan kan krijgen die hem past, hij deze baan aan moet nemen. Niet eens éven kwam in mijn gedachten het woord 'logisch' op. En natuurlijk ook niet bij Pauw en Witteman en bij de andere gasten. Een arsenaal aan problematiek werd aangedragen. Hoe was dat uit te voeren, hoe zag Henk dat in praktijk geregeld? Dan moest de werknemer maar wat verder reizen, of verhuizen, of een kamer huren gedurende de werkweek of in een hotelletje overnachten, antwoordde hij volkomen serieus. En de schoolgaande kinderen, de partner met een baan, de kosten van zo'n tweede onderkomen, de sociale contacten van een gezin? Allemaal onzin, dat was wel op te lossen. "Ach ja, het is natuurlijk niet leuk, maar het moet nou eenmaal, want een mens moet werken als er een baan voor hem is. Dat is een plicht," vond Henk. Alleen een topman van Shell voelde wel wat voor het idee: "Ik ken zoveel mensen, die gedurende de week een ander onderkomen hebben." Ja, dat zal gerust, op dat inkomensniveau, maar ik zie een werknemer in de Zorg niet snel een paar honderd euro extra uitgeven voor een tweede onderkomen elders in Nederland.
        Onze minister van werkgelegenheid is vergeten, dat hij ook minister is van sociale zaken. Roept de ene minister nog, dat we vooral meer betrokken moeten zijn bij onze kinderen, dat vaders en moeders de zorg voor de kinderen moeten delen, dat vrouwen vooral ook moeten werken, de andere pleit voor een vader of moeder, die gedurende de week elders woont. Regel dat maar even, ww-er! Dan is er ook weer een minister, die het heeft over het 'nieuwe werken', maar dat is Henk Kamp tot dusver ontgaan. In tegendeel, hij wil meer forensen, vollere wegen en langere files.

        Maar afgezien nog van al deze tegenstrijdigheden, van al die praktische problemen. Stel, iemand vind een baan. Krijgt een jaarcontract, heeft geen partner die werkt en kan dus verhuizen (want overal zijn scholen). Na een jaar wordt het contract niet verlengd, wat dan? Dat wordt weer verhuizen! Ik zie het helemaal voor me: ieder jaar een nieuwe hypotheek, ieder jaar een smak overdrachtsbelasting, ieder jaar nieuwe 'kosten koper', ieder jaar een andere school, ieder jaar nieuwe buren.
        Het doet me denken aan de Chinese praktijken uit de Mao tijd, toen echtparen wegens tewerkstelling  jarenlang uit elkaar werden gerukt. En ook de Turkse leraren en leraressen schieten me te binnen, die willekeurig in Turkije te werk worden gesteld en hun kinderen door grootouders moeten laten opvoeden.
        Mijn oordeel? Onze minister van sociale zaken en werkgelegenheid ziet ze behoorlijk vliegen.

Herman van Brederode

Ik lees net het bericht van zijn dochter: Herman van Brederode is gisteren overleden. Hij was over de negentig en het zat eraan te komen. Herman was mijn oude vriend. We hadden een enorme klik en ik zei ooit tegen hem: "Als je veertig jaar jonger was geweest, dan was het wel wat geworden tussen ons." De warmte tussen ons begon, toen ik een scriptie filosofie voor hem uittypte, ergens in de jaren '80. We hielden allebei van kunst en bezochten wat exposities samen. Hij nam me eens mee uit eten in de Molen in Amstelveen. Mijn eerste contact met nouvelle cuisine. Hij was een man van de leeftijd, die nog deuren voor je open hield en je als vrouw behandelde, al droeg je een spijkerbroek. Door hem heb ik nog even een glimp kunnen oppakken van  de egards waarmee vrouwen vroeger werden bejegend. Ik zal hem ontzettend missen. Alles wat over is, is het kleine zilveren doosje, dat ik ooit voor mijn typewerk kreeg. Het is ineens groot en belangrijk geworden. En verder resten de mooie herinneringen aan die grote, jenever drinkende, pijp rokende man, met de barse stem.

Échte grote jongens zijn trots op 72%!

Waar zijn wij nou helemaal mee bezig, hier in Nederland? Rutte zei vorige week nog, dat hij nooit macht uit handen zou geven aan de EG, maar zijn woorden zijn vluchtig. Ik ben benieuwd naar het volgende debat.
        En dan, nog maar even tien miljard bezuinigen. Alsof het peanuts zijn. De ideeën daarover liggen al klaar:
- Huisartsenconsult onder het eigen risico
- overdrachtsbelasting 1% omhoog
- afschaffen aftrek wegens geen eigenwoningschuld
- btw op voedsel horeca van laag naar hoog
- maximale ww-duur naar 1 jaar
- verhogen forfaitair rendement sparen en beleggen met 1%

Hoe je het ook wendt of keert, de miljarden moeten dus weer bij de de geijkte groep vandaan komen, met even specifiek genoemd: de man of vrouw die zijn baan verliest!
        Gelijktijdig bereikt ons de informatie, dat banken 5 procent belasting moeten betalen over uitgekeerde bonussen die meer bedragen dan het jaarinkomen van bestuurders. Let wel: de bestuurder gaat in dat geval dus met twee jaarinkomens naar huis. Ach wat! Een klein percentage van de bevolking, dat die mazzel heeft. Maar waarom moet de ontvanger die 5% niet betalen? Ik vraag me altijd af, hoeveel uren er in een dag gaan. Zo heeft een directeur van een universiteit (stond laatst in de krant) een baan, maar verdient voor twee, omdat zijn baan is opgedeeld in twee functies. Ook zit hij (bezoldigd!) in 9 besturen. Is zijn dag langer dan die van een arbeider of een horeca-ondernemer (om maar even een tijdrovende baan te noemen)? Is het gebruik van zijn hersens kostbaarder dan het gebruik van de handen van een arbeider of de combi van handen en brein van een horeca-ondernemer? Zijn wij klootvolk minder moe van ons werk?

        Even ter informatie: van de 7.255.000 huishoudens in Nederland heeft 21% een besteedbaar inkomen van 45.000 euro of meer (1.557.000 hh). 79% heeft een besteedbaar inkomen onder de 45.000 (5.798.000 hh). Een modaal inkomen is 33.000 per jaar (gegevens CBS juli 2011). Ik dacht zo: als we er nou eens een belastingschaal bovenop gooien of misschien zelfs twee. Nu is de hoogste 52%. Ben je een beetje manager hier in Nederland, dan moet je toch minstens 62 of 72% belasting kunnen betalen? Of in je huis blijven wonen zonder hypotheekrenteaftrek? Dan ben je pas geslaagd in het leven!

Toilet gezocht

Ja, ik zit nog in mijn ochtendjas. Dat komt omdat ik de nacht nog van mij af moet schudden. En dat moet ik bijna iedere ochtend, dus daarom loop ik doorgaans lang in een ochtendjas. De tweede reden daarvoor is stofzuigen. Na het zuigen ben ik altijd zo bezweten, dat ik dan voor de tweede keer zou moeten douchen, dus sla ik de eerste keer gewoon over. En mezelf aankleden zonder gedoucht te hebben, doe ik niet.
        Maar nu wil ik het hebben over de eerste reden. Die nachten. Eigenlijk meer ochtenden, want meestal is het na zessen. Rond een uur of zes word ik wakker en overweeg dan op te staan, maar omdat het in onze slaapkamer altijd stormt in deze tijd van het jaar, duurt die gedachte maar een halve minuut. Ik ren razendsnel naar het toilet, spring direct weer in bed, draai me om en val weer in slaap. En dan begint de ellende: ik droom.

        Het mag wel eens een paar weken niet zo zijn, maar meestal ben ik op zoek naar een toilet. Een zoektocht, die ofwel geen einde kent, of die uitkomt bij een voorziening, die van geen kanten deugt of zelfs geen kanten heeft. Als ik de perfecte wc vind, dan staat die midden op een plein, midden in een gymzaal of de hal van een congrescentrum. Andere perfecte wc's hebben alleen glazen wanden, die grenzen aan de gang van mijn lagere school, waar voortdurend rebelse jongetjes heen en weer lopen en me bespotten. Nog erger zijn de toiletten, die wel in een afgescheiden ruimte aan het oog onttrokken worden. Deze zijn ontzettend smerig. Meestal is er geen pot, maar een gat, waaromheen nooit is schoongemaakt. Ik zoek dan naar papier of ander materiaal, waarmee ik de vuiligheid kan bedekken, maar dat is er nooit. In andere gevallen is er iets gemaakt, dat als toilet dienst moet doen, een houten rek of een stoel met een gat erin. Soms is de zitplaats zo hoog, dat je niet weet hoe je erop of eraf moet komen. En altijd zijn er mensen. Mensen die wachten, tot ik het toilet weer verlaat. Mensen die kijken. Mensen die zich ergeren.

        Ik vraag me altijd af, waarom die toiletten zo zijn gemaakt, of waarom ze op die idiote plaatsen staan. Anderen moeten toch ook naar het toilet? Ach ja, nu weet ik het weer. Die anderen zitten allemaal op die doodgewone normale toiletten die, als ik er al een vind, altijd bezet zijn.
        Doodmoe word ik van mijn toiletdromen. Zo moe, dat ik al jaren geleden eens een dromenboekje kocht en hoopte dat ik erachter zou komen, wat zo'n droom betekent. Maar ik werd niet wijzer. Soms houden de dromen even op, maar ineens zijn ze er weer. Ik heb alle afwijkingen al de revue laten passeren: faalangst, minderwaardigheidscomplex, machteloosheid... Vanochtend moest ik op het toilet in het vroegere huis van mijn ouders. Het was vuil en de bril ontbrak. Bovendien kon de deur niet op slot en stond ineens een vriend van mijn broer voor me.
        Wat het vreemdste van alles is: al ik wakker word, moet in nooit naar het toilet. Dat had ik om zes uur al gedaan.

Ai Weiwei, een nieuwe bami hap?

"Dat stond laatst nog in de krant," zei ik tegen een verpleegkundige over iets op haar vakgebied. Weet begod niet meer wat, maar dat doet er niet toe. De intelligent ogende, frisse, jonge, blonde vrouw draaide zich naar me toe en antwoordde: "Ik lees nooit kranten. Daar staat zoveel narigheid in." Het was niet het moment om haar te antwoorden. Uit Ernsts voorhoofd werd een stukje huid verwijderd en ik werd geacht me daarop te concentreren. Je weet maar nooit, mannen vallen zo flauw!
        Zo'n antwoord speelt daarna nog uren door mijn hoofd. In kranten staat een boel narigheid, dat ben ik met haar eens. In kranten staat ook een boel onzin, mede afhankelijk van welke krant je leest, maar iedere krant bevat toch vooral informatie. Of die leuk of niet leuk is doet er niet toe. Zonder die informatie zit ik in een gesprek al snel met mijn mond vol tanden. Ik zie het al voor me: Arabische Lente, is die warm? Tristan van de Vlis, bij welke club speelt die? Ai Weiwei, een nieuwe bami hap?
        Zo zou ik het leven niet door kunnen. Zelfs met die kranten mis ik nog veel en moet dan als een dwaas afhaken, maar dat overkomt iedereen...behalve de zot die denkt alles te weten. Zo'n zot liep ik een paar maanden geleden tegen het enorme lijf. Diëtiste nota bene. Zij verzamelde artikelen voor een kankerpatiënten magazine, met een enorme voorkeur voor artikelen over voeding. Dat lag voor de hand.
        Haar verse inbreng: 'Engelse broccoli met heel veel antioxidanten'. Ik meende in de afgelopen jaren toch regelmatig artikelen te hebben gelezen over de vraag, of al die antioxidanten wel doen wat ze zeggen te doen, namelijk kanker tegengaan. Een onderzoek van een half uur op internet gaf duidelijkheid. Die antioxidanten, op kweek ergens in Californië, maakten juist kankercellen, in plaats van ze af te breken. Ook dat onderzoek, in die specifieke situatie, zei niet veel, maar het leerde wel dat je niet zomaar dit soort voedingsadviezen de wereld in kan gooien. Zeker niet als het gaat om mensen met darmkanker. En dus zei ik haar, dat een disclaimer wel terecht zou zijn. Dat weigerde ze, want het bericht kwam uit betrouwbare bron.
        Betrouwbare bronnen bestaan sinds Diederik Stapel niet meer. Voor wie geen kranten leest: een sociaal psycholoog, o.a. verbonden aan het Radboud Ziekenhuis, die sinds 2002 al zijn onderzoeksresultaten uit de duim heeft gezogen. Zo zijn vleeseters niet bewezen agressiever dan vegetariërs, ondanks zijn beweringen. Ja rustig maar, hij is ontslagen.
        Het lezen van kranten heeft zin, ondanks het feit, dat informatie vaak niet helemaal klopt of helemaal niet klopt, dat het gekleurd is of overdreven. Het is de start van kennis waarmee je, als je écht wilt weten hoe de vork in de steel zit, verder kan zoeken in andere media. Dat geldt ook voor artikelen over de Velsense politiek. Als je écht wilt weten hoe het zit, ga dan zelf naar een raadsvergadering, want als ik de artikelen lees vraag ik me altijd af "Was ik daar zelf wel bij?"

geen nieuwe bami hap